Δευτέρα 22 Μαρτίου 2021
Τρίτη 9 Μαρτίου 2021
Κυκλοφορεί το νέο τεύχος του Άρδην (τ. 120)
Κυκλοφορεί το νέο τεύχος του Άρδην σε περίπτερα και βιβλιοπωλεία με αφιέρωμα στο 1821.
Για ηλεκτρονικές παραγγελίες επισκεφτείτε το ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο των Εναλλακτικών Εκδόσεων.
Περιεχόμενα τεύχους 120, Iανουάριος-Μάρτιος 2021
Γ. Καραμπελιάς, 200 χρόνια μετά το 1821: Ρέκβιεμ ή αναγέννηση;
Β. Καρακωστάνογλου, Η Συμφωνία της Πρέσπας
Β. Κόκκος, Γιατί η Ελλάδα χρειάζεται τον Ερντογάν
Γ. Ρακκάς, Τα πανεπιστήμια: Στρατηγική ανασυγκρότησης και αυτοδυναμίας της χώρας
Θ. Ντρίνιας, Η παγκοσμιοποιητική διαδικασία
Γ. Ξένος, Οι ελληνικές εξαγωγές
Ν. Δημητριάδης, Ελληνική αµυντική βιοµηχανία
ΑΦΙΕΡΩΜΑ
1821 – 2021
M. Mελετόπουλος, Η εργαλειοποίηση της ιστορίας και η επίθεση κατά του Εικοσιένα
Η. Φιλιππίδης, Το 1821 και η εθνική μας ταυτότητα στο αναμορφωτήριο του εκσυγχρονισμού
Τ. Χατζηαναστασίου – Μ. Κασιμάτη, Η πολιορκία του Μεσολογγίου
Χ. Βάρσος, Τα ελληνικά πυρπολικά στην Επανάσταση
Α. Ορλάνδος, Κ. Νικοδήμος, Η πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας
Β. Στοϊλόπουλος, Ο Ύμνος των Βαυαρών εθελοντών για την Ελλάδα
Κ. Χατζηαντωνίου, Η ελευθερία είναι πάντα ματωμένη
Γιάννης Γίγας, «ΑΩΚΑ»
Μ. Στεφανίδης, Το 1821 στην ζωγραφική
Γ. Καραμπελιάς, Ο Διονύσιος Τρίκκης και η επανάστασή του
Διεθνή – ιδέες – πολιτισμός – οικολογία
Β. Μπαρμπιέ – Ο. Λωράν, Η παγκόσμια ήπια ισχύς του Τζορτζ Σόρος
Ν. Προγούλης, Το ζήτημα του περιβάλλοντος ως πρόσχημα και ως ουσία
Μ. Νοβακόπουλος, Χρειαζόμαστε καλύτερες θεωρίες συνωμοσίας
Β. Βαϊάννης, Μισέλ Ουελμπέκ: Αναρρίχηση
Διήγημα
Ι.Κ. Τσέγκος, Η Χούβερ
Ο πιο εύκολος τρόπος για να λαμβάνετε το Άρδην (στην διεύθυνση που επιθυμείτε ή στο μέιλ σας) είναι να γραφτείτε συνδρομητές στο Άρδην. Η έντυπη συνδρομή είναι για 6 τεύχη 35 ευρώ και ηλεκτρονική Συνδρομή (επίσης 6 τεύχη) είναι 20 ευρώ.
Μπορείτε να πληρώσετε την συνδρομή σας σε κάποιον από τους ακόλουθους λογαριασμούς:
– Εθνική Τράπεζα 116/768054-65 (IBAN: GR 12 0110 1160 0000 1167 6805 465)
– Γιούρομπανκ 0026 – 0205 – 73 – 0102015908 (IBAN: GR 300 260 20 50000 730 1020 15908)
– Τράπεζα Πειραιώς 5010 – 025102 – 791 (IBAN: GR17 0172 0100 0050 1002 5102 791)
– Άλφα Μπανκ 844 – 002101 – 018823 (IBAN GR89 0140 8440 8440 0210 1018 823)
Και στην συνέχεια να μας ενημερώσετε για την κατάθεσή σας και την διεύθυνση που θέλετε να το στέλνουμε με ένα μήνυμα στο perardin@gmail.com
Εθελοντική αιμοδοσία Φαρμακευτικού και Οδοντιατρικού Συλλόγου Κορινθίας
Οι υποψήφιοι εθελοντές για την αιμοδοσία θα πρέπει να έχουν γευματίσει 2 ώρες πριν αιμοδοτήσουν.
Επισημαίνεται, επίσης, πως το εξειδικευμένο υγειονομικό προσωπικό,
διασφαλίζει την τήρηση όλων των προϋποθέσεων για ασφαλείς αιμοδοσίες,
αλλά και των προβλεπόμενων μέτρων για την προστασία των πολιτών από τον
κορονοϊό.
Σας περιμένουμε όλους σε αυτή την προσπάθεια!!!
3 175 000 ευρώ από το Αντώνης Τρίτσης για Σοφικό – Δήμαινα και Άγ Βασίλη – Στεφάνι – Μυκήνες
3.175.000 ευρώ από το «Αντώνης Τρίτσης για «Σοφικό – Αγγελόκαστρο – Δήμαινα» και «Άγ. Βασίλη – Στεφάνι – Μυκήνες»
Β.Νανόπουλος: Με νέες μελέτες και πλήρη φάκελο διεκδικούμε την ένταξη σημαντικών έργων για τον τόπο μας
Υποβλήθηκε σήμερα η 1η πρόταση του δήμου Κορινθίων στο «Πρόγραμμα Ανάπτυξης και Αλληλεγγύης για την Τοπική Αυτοδιοίκηση «Αντώνης Τρίτσης»». Μετά από οργανωμένη και στοχευμένη εργασία των αρμοδίων υπηρεσιών και στελεχών κατατέθηκαν – στα πλαίσια της ΑΤ05 «Ανάπτυξη της Υπαίθρου – Αγροτική Οδοποιία»- προς χρηματοδότηση με το ποσό των 3.175.000 δυο σημαντικότατα για το δήμο μας έργα.
1/. Βελτίωση οδού σύνδεσης της κοινότητας Σοφικού με τον δρόμο Αγγελοκάστρου – Δήμαινας προϋπολογισμού 1.450.000 €
2/. Βελτίωση δρόμου Αγίου Βασιλείου έως δρόμο Στεφανίου-Μυκηνών, προϋπολογισμού 1.725.000 €
Τα έργα μελετήθηκαν εξ αρχής από την Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου. Πρόκειται ουσιαστικά για ΝΕΕΣ μελέτες. Εκείνες που προϋπήρχαν ήταν ελλιπέστατες διότι στερούνταν τεχνικών στοιχείων και των απαιτουμένων εκ του νόμου αδειοδοτήσεων (Δασαρχείο, Περιφέρεια Πελοποννήσου/Περιβαλλοντική αδειοδότηση, ΟΠΕΚΕΠΕ για την αγροτική χρήση τους, κτλ.) , ελλείψεις που καθιστούσαν εξ αρχής και τα δυο έργα μη επιλέξιμα.
Οι εν λόγω αγροτικοί δρόμοι, τόσο πολύ αναγκαίοι για την εξυπηρέτηση των αγροτών και γενικότερα των κατοίκων των εν λόγω περιοχών, σήμερα δεν είναι εύκολα προσπελάσιμοι, ενώ μετά την νέα κατασκευή τους, με άσφαλτο και τα απαραίτητα τεχνικά έργα, θα διευκολύνουν την προσβασιμότητα στο μέγιστο βαθμό δημιουργώντας έτσι μια προστιθέμενη αξία στην ζωή και στο έργο όλων των αγροτών των τοπικών κοινωνιών.
Ο Δήμος Κορινθίων γνωρίζοντας την σημασία των συγκεκριμένων οδικών συνδέσεων για τις παραπάνω περιοχές έρχεται να ικανοποιήσει το χρόνιο και πάγιο αίτημα τους καταθέτοντας πλήρη φάκελο προκειμένου να επιτύχει την ένταξη, χρηματοδότηση και εκτέλεσή τους ,σε όφελος των κοινωνιών!
Στην ίδια κατεύθυνση καταρτίζονται προτάσεις ένταξης και άλλων σημαντικών έργων οι οποίες σύντομα θα ανακοινωθούν.
Γραφείο Τύπου δήμου Κορινθίων
Παρασκευή 5 Μαρτίου 2021
25 Μαρτίου – Αγ. Λαύρα: Μύθοι;
του Γ. Κεκαυμένου, από το Άρδην τ. 68, Φεβρουάριος-Μάρτιος 2008
Ας δούμε όμως από κοντά και τα δύο αυτά γεγονότα, ώστε να διαπιστώσουμε καταρχήν το αν και κατά πόσον είναι μύθοι, και σε κάθε περίπτωση ποιος είναι υπεύθυνος για την όποια παραχάραξη ή διαστρέβλωση που έχουν τυχόν υποστεί.
25η Μαρτίου
Κατά τους αποδομητές ιστορικούς, η 25η Μαρτίου επιλέχθηκε ως ημερομηνία για τον εορτασμό της ελληνικής Επανάστασης «μόλις το 1838 […] χωρίς πάντως την ακρίβεια που επέβαλλε η ιστορική έρευνα και τα πραγματικά γεγονότα». Και αυτό, γιατί «τα γεγονότα υπαγόρευαν την επιλογή είτε της 24ης Φεβρουαρίου, με την εκδήλωση του κινήματος του Υψηλάντη, ή έστω της 23ης Μαρτίου, όταν ξεσπά η επαναστατική δράση στην Πελοπόννησο». Και επειδή «η ισχύς του συμβολισμού επικράτησε των πορισμάτων της έρευνας, σήμερα κανένας δεν πιστεύει πλέον ότι η ελληνική Επανάσταση κηρύχθηκε όντως την 25η Μαρτίου 1821, ούτε ότι αυτό συνέβη στην Αγία Λαύρα». Και ποιος επέβαλε τελικά την 25η Μαρτίου ως ημέρα για να γιορτάζεται η Επανάσταση; Η Εκκλησία, φυσικά, για να επιτευχθεί τελικά «η σύνδεση … της εθνικής επετείου με τη θρησκευτική εορτή και τους συμβολισμούς για το έθνος που συνεπαγόταν ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου»1. Έτσι, η 25η Μαρτίου είναι συνολικά ένας θρύλος που «σαφώς εφευρέθηκε εκ των υστέρων, για να συνδεθεί η Επανάσταση με την υπόσχεση της Ελεύσεως του Σωτήρα κατά τον Ευαγγελισμό της Μαρίας και βέβαια για να συνδεθεί η Επανάσταση (που κατ’ αρχάς έγινε με δεδηλωμένη αντίρρηση της επίσημης Εκκλησίας) με την ευλογία της εκκλησιαστικής ηγεσίας»2.
Με τα λόγια του Β. Κρεμμυδά: «Η Εκκλησία και όλες οι βαθιά συντηρητικές δυνάμεις έχουν κατασκευάσει τις οχυρώσεις της εξουσίας τους με ιστορικά ψεύδη και γι’ αυτό η αλήθεια για το παρελθόν είναι ο εχθρός τους»3. Στην πραγματικότητα, «η Επανάσταση άρχισε σε δύο ημερομηνίες. Στις 22 Φεβρουάριου στις παραδουνάβιες ηγεμονίες και στις 23 Μαρτίου στην Καλαμάτα. Όμως επειδή ήθελαν να συνδεθεί η εθνική εορτή με την Εκκλησία, προτίμησαν την 25η Μαρτίου, που είναι και ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου. Αυτό είναι το γεγονός»4.
Είναι όμως αυτό το γεγονός;
Απολύτως όχι. Η 25η Μαρτίου ορίστηκε ως ημερομηνία για την έναρξη της Επανάστασης όχι το 1838, για να εξυπηρετηθεί η Εκκλησία και τα όποια ιδιοτελή συμφέροντα της, όπως ισχυρίζονται με τόση βεβαιότητα οι… ειδικοί, αλλά ήδη από το 1820. Και όχι από κάποιον μεμονωμένο αγωνιστή ή αγωνιστές, ή γενικά από τους επαναστατημένους Έλληνες, αλλά από τον ίδιο τον Αλέξανδρο Υψηλάντη. Και θα το ήξεραν αυτό οι καλοί ιστορικοί μας αν είχαν κάνει τον κόπο να διαβάσουν τα Απομνημονεύματα των αγωνιστών του ’21, με πρώτα και καλύτερα αυτά του Κολοκοτρώνη5, ή, έστω, την Ιστορία του Τρικούπη6, ή – τουλάχιστον! – την Ιστορία του Ελληνικού Έθνους7, το «έργο αναφοράς»8, όπως οι ίδιοι ομολογούν ότι είναι, «το καμάρι μας»9, όπως οι ίδιοι τη χαρακτηρίζουν.
Και γιατί ο Αλέξανδρος Υψηλάντης επέλεξε, από το 1820, αυτή ειδικά την ημερομηνία για τον ξεσηκωμό του Γένους, και όχι οποιανδήποτε άλλη; Μα ακριβώς επειδή συνέπιπτε με τη γιορτή του Ευαγγελισμού, στην οποία (γιορτή) ο Υψηλάντης ήθελε να δώσει μια καινούργια συμβολική σημασία, «ως ευαγγελιζομένην την πολιτικήν λύτρωσιν του ελληνικού έθνους»10.
Γι’ αυτό και ο Κολοκοτρώνης είχε λάβει ήδη από το 1820 επιστολές από τον Υψηλάντη, με τις οποίες τον πληροφορούσε ότι η ημέρα του ξεσηκωμού θα ήταν η 25η Μαρτίου, ώστε να είναι μέχρι τότε έτοιμος: «… εις τα ’20 με ήλθαν γράμματα από τον Υψηλάντη διά να είμαι έτοιμος, καθώς και όλοι οι εδικοί μας. 25 Μαρτίου ήτον η ημέρα της γενικής επαναστάσεως»11. Και από εκείνη τη στιγμή μέχρι τον Μάρτη, ο Κολοκοτρώνης, πιστός στον μεγάλο αρχηγό, πραγματικά μηνούσε σ’ όλον τον Μοριά «…την ημέραν του Ευαγγελισμού να είναι έτοιμοι, και κάθε επαρχία να κινηθή»12. Έτσι, η 25η Μαρτίου 1821 έγινε από τότε, για όλους τους ραγιάδες, η προσδιορισμένη ημέρα. Γι’ αυτό και στη σύσκεψη της Βοστίτσας αυτή η ημερομηνία ανακοινώθηκε από τον Παπαφλέσσα ως η ημερομηνία για τον ξεσηκωμό13, και στη σύσκεψη των οπλαρχηγών της Ρούμελης στη Λευκάδα. Οι Ρουμελιώτες μάλιστα, σε αντίθεση με τον σκεπτικισμό των προκρίτων του Μοριά, τη δέχτηκαν αμέσως και με μεγάλον ενθουσιασμό, ξεκινώντας ευθύς όλες τις απαραίτητες προετοιμασίες14. Έτσι, παρά το ότι στη Μολδοβλαχία είχε κηρυχθεί η Επανάσταση από τον Υψηλάντη ήδη από τις 24 του Φλεβάρη, στον Μοριά και στη Ρούμελη ο Κολοκοτρώνης και όλοι οι άλλοι καπεταναίοι περίμεναν υπομονετικά να έρθει η «προσδιορισμένη» και γι’ αυτούς ημέρα, ώστε να «κινήσουν» και εκείνοι με τη σειρά τους τον «ξεσηκωμόν»15. Τους πρόλαβαν όμως τα γεγονότα, και τελικά η Επανάσταση ξεκίνησε δυο -τρεις μέρες νωρίτερα από την «προσδορισμένην» και γεμάτη συμβολισμούς ημέρα.
Δηλαδή, η ημερομηνία της 25ης Μαρτίου όχι μόνον δεν ορίστηκε εκ των υστέρων, για να ικανοποιηθεί η Εκκλησία, αλλά, αντίθετα με ό,τι ισχυρίζονται οι «απομυθευτές» ιστορικοί, η 25η Μαρτίου ορίστηκε εκ των προτέρων, το 1820, από τον ίδιο τον Αλέξανδρο Υψηλάντη. Γι’ αυτό και από τις αρχές του 1821 η 25η Μαρτίου είχε καταστεί για όλους τους υπόδουλους Έλληνες η «προσδιορισμένη ημέρα» για την έναρξη της Επανάστασης, που άλλοι την περίμεναν με λαχτάρα και άλλοι με σκεπτικισμό, ο καθένας για τους δικούς του λόγους… Το γιατί η Επανάσταση ξεκίνησε τελικά δυο -τρεις μέρες «προ της προσδιορισθείσης ημέρας» είναι πράγματι ένα ζήτημα, το οποίο όμως δεν διέλαθε της ιστορικής επιστήμης ήδη από τον 19ο αι.. η οποία και προέβη στις ανάλογες έρευνες και αναλύσεις16.
Κατόπιν όλων αυτών, θα μπορούσε πολύ δίκαια να αναρωτηθεί κανείς: Γιατί άραγε οι «προοδευτικοί» ιστορικοί μας, στο θέμα της έναρξης της Επανάστασης επιδεικνύουν σχολαστικισμό μεσοπολεμικού γυμνασιάρχου, λεπτολογώντας, μέχρι σημείου γελοιότητας θα έλεγα, για το ποια ακριβώς ημέρα έπεσε η πρώτη τουφεκιά, κατακεραυνώνοντας μάλιστα με τον πιο οξύ και προσβλητικό τρόπο, ως επικίνδυνους και αντιδραστικούς μυθοπλόκους, όλους όσοι τολμούν να γιορτάζουν την έναρξη της λίγες μέρες μετά από τότε που πραγματικά ξεκίνησε;
Είναι απλό: Διότι δεν πρέπει με κανέναν τρόπο να συνδεθεί το ’21, άμεσα ή έμμεσα, με την Εκκλησία και το χριστιανικό αίσθημα των Ελλήνων. Γι’ αυτό και πρέπει όλοι οι Έλληνες να πεισθούν και να χωνέψουν καλά πως η Επανάστασή τους ήταν αποκλειστικό προϊόν και γνήσιο τέκνο του ευρωπαϊκού διαφωτισμού, στο οποίο η Εκκλησία όχι μόνο δεν είχε την παραμικρή συμβολή, αλλά το πολέμησε κιόλας ανελέητα, και το οποίο, στο τέλος, με έναν εντελώς ανήθικο τρόπο, απλώς το καπηλεύτηκε, δημιουργώντας όλους τους σχετικούς «μύθους».
Όμως και ο Κολοκοτρώνης και οι υπόλοιποι αγωνιστές, που ζούσαν όλοι το 1838.17, ήταν σε θέση να γνωρίζουν πολύ καλά από μόνοι τους πως η Επανάσταση στον Μοριά είχε αρχίσει δυο -τρεις μέρες νωρίτερα από την 25η Μαρτίου18, μη έχοντας την ανάγκη κανενός όψιμου υπέρμαχου της ιστορικής «αλήθειας» για να είναι «ιστορικά ακριβείς». Να πάρει η ευχή, αυτοί ήταν, κι όχι κάποιοι άλλοι, που ξεκίνησαν την Επανάσταση και στις 21 και στις 22 και στις 23 του Μάρτη! Όμως, στην ψυχή και στην καρδιά τους, η επίσημη μέρα για την έναρξη της Επανάστασης δεν θα μπορούσε να οριστεί παρά μόνον στην ημερομηνία εκείνη, την οποία είχε επιλέξει ο μεγάλος αρχηγός της ήδη από το 1820, και μάλιστα με τον ίδιον ακριβώς εθνικοθρησκευτικό συμβολισμό που εκείνος πρώτος της είχε προσδώσει.
Αυτά βίωσαν ως άμεση προσωπική εμπειρία τους και αυτά κατέθεσαν ως αιώνια ιστορική μνήμη οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές του ’21, οι οποίοι ούτε λωτοφάγοι ήταν, ούτε και ευχείρωτα ανδρείκελα του κάθε φτηνού προπαγανδιστή. Γι’ αυτό και το 1838 πανηγύρισαν την καθιέρωση της 25ης Μαρτίου με τον πιο λαμπρό, αλλά και με τον πιο συγκινητικό τρόπο19.
Έτσι, για να κλείσουμε και με μια ποιητική υπέρβαση, μπορούμε χωρίς κανέναν δισταγμό ψυχής να πούμε πως ο πραγματικός συντάκτης του Β.Δ. του 1838 τελικά δεν είναι άλλος παρά ο ίδιος ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, που είναι, θαρρείς, λες και τό ‘γράψε με τα ίδια του τα χέρια…
Αγία Λαύρα
Στην Αγ. Λαύρα συγκεντρώθηκαν για σύσκεψη στις 14 Μαρτίου του 1821 εκείνοι οι πρόκριτοι του Μοριά που είχαν αποφύγει να πάνε στην Τριπολιτσά, όπου τους είχαν καλέσει οι Τούρκοι, ως απόδειξη για την πίστη τους και την υποταγή τους. Εκεί, έντρομοι και απελπισμένοι, συζητούσαν για το ποια θα έπρεπε να είναι η στάση τους απέναντι στην προγραμματισμένη για τις 25 Μαρτίου Επανάσταση. Τότε, αφού ακούστηκαν διάφορες προτάσεις πανικού και απελπισίας, πρυτάνευσε τελικά η πρόταση του Φωτήλα για έγκριση της επικείμενης Επανάστασης και συμμετοχή τους σ’ αυτήν. Αμέσως μετά την αποδοχή της πρότασης Φωτήλα διασκορπίστηκαν20.
Σ’ αυτήν τη σύσκεψη της Αγίας Λαύρας συμμετείχε και ο Π.Π. Γερμανός, ο οποίος, σύμφωνα με κάποιες μαρτυρίες, ευλόγησε κιόλας στις 17 Μαρτίου, ανήμερα στο πανηγύρι του μοναστηριού, την έναρξη της Επανάστασης με την τέλεση δοξολογίας και με την ορκωμοσία των αγωνιστών21. Ο Π.Π. Γερμανός λοιπόν βρέθηκε πραγματικά στην Αγ. Λαύρα, όχι όμως στις 25 Μαρτίου παρά λίγες μέρες νωρίτερα, οπότε και, όπως φαίνεται, ευλόγησε και τα ιερά όπλα των επαναστατών.
Αυτή η συγκέντρωση των αγωνιστών στην Αγ. Λαύρα μετατοπίστηκε λίγο αργότερα από τις 14 στις 25 Μαρτίου. Και αυτό έγινε μάλλον από καθαρή σύγχυση. Άλλωστε, το ότι ο Π.Π. Γερμανός στις 25 Μαρτίου δεν ήταν στην Αγία Λαύρα το πληροφορούμαστε από τα ίδια τα Απομνημονεύματά του, όπου δεν αναφέρει απολύτως τίποτε γι’ αυτό. Η Αγία Λαύρα λοιπόν δεν είναι ούτε ένα ανύπαρκτο γεγονός, ούτε, πολύ περισσότερο, ένας μύθος τον οποίο δημιούργησε η Εκκλησία, όπως με τόσο φανατισμό και πείσμα προσπαθούν να μας πείσουν οι «προοδευτικοί» ιστορικοί. Είναι απλώς μια χρονολογική σύγχυση λίγων ημερών, για τη δημιουργία της οποίας ούτε ο Π.Π. Γερμανός ούτε κάποιος άλλος κληρικός έχει την παραμικρή ευθύνη.
Άλλωστε, το ξαναλέμε εδώ και πάλι, η Εκκλησία δεν είχε κανέναν λόγο ούτε και καμιά ανάγκη να φτιάξει πάνω στην ημερομηνία της 25ης Μαρτίου οποιονδήποτε μύθο, γιατί αυτή ήταν μια ημερομηνία που δεν την επέλεξε ούτε την «έπλασε» η Εκκλησία, αλλά την είχε καθορίσει από το 1820 ο ίδιος ο Υψηλάντης.
Ποιος όμως μίλησε πρώτος για την κήρυξη της Επανάστασης στην Αγία Λαύρα στις 25 Μαρτίου, δημιουργώντας έτσι και διαδίδοντας τον σχετικό «μύθο»; Κάποιος παπάς, κάποιος δεσπότης; Κάθε άλλο. Ένας λαμπρός Ευρωπαίος, ο Γάλλος Πουκεβίλ, στην Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, που εξέδωσε το 1824.
Όταν λοιπόν ο κ. Κρεμμυδάς, και όσοι τον ακολουθούν, εξακολουθούν να θεωρούν πως, «προκειμένου να συνδεθεί η Εκκλησία με το Έθνος κατασκευάστηκε ένας από τους πιο ανθεκτικούς ιστορικούς μύθους»22, στολίζοντας μάλιστα γι’ αυτό την Εκκλησία με ένα σωρό χαρακτηρισμούς, τους οποίους αναφέραμε παραπάνω, είναι απολύτως βέβαιο πως δεν ακολουθούν ούτε κατ’ ελάχιστον την «επιστημονική έρευνα», τη «νηφάλια επιστημονική διαπραγμάτευση» και την «αυστηρή ιστορική μέθοδο», στην οποίαν ευκαίρως-ακαίρως ομνύουν23. Αντίθετα, διασπείρουν ένα ιστορικό ψεύδος24, διαπλάθουν έναν δήθεν προοδευτικό αντι-μύθο, με μια προπέτεια και μια επιθετικότητα που είναι βέβαια απαράδεκτη για κάθε ψύχραιμο και αντικειμενικό άνθρωπο. Και επειδή έχει παραγίνει το κακό με τον μύθο περί τους «μύθους» της Εκκλησίας σχετικά με το ’21, κάποιοι αποδομητές ιστορικοί προσπαθούν τώρα να είναι όσο πιο προσεκτικοί μπορούν. Έτσι, ο Σ. Παπαγεωργίου περιγράφει με ιδιαίτερη ακρίβεια την προέλευση του «μύθου» της Αγίας Λαύρας αποκλειστικά και μόνον από την πένα του Πουκεβίλ25. Στο τέλος βέβαια δεν παραλείπει να παρατηρήσει πως, αν και υπεύθυνος για τη δημιουργία του «μύθου» (δηλαδή της συγκεκριμένης ιστορικής σύγχυσης) είναι ο Πουκεβίλ, η Εκκλησία βολεύτηκε πολύ μ’ αυτόν, αφού η συγκεκριμένη ημερομηνία είναι ο μοναδικός συνδετικός αρμός της με την Επανάσταση, μιας και η 25η Μαρτίου είναι η γιορτή του Ευαγγελισμού26.
Το ότι ο κ. Παπαγεωργίου ανακάλυψε τον Πουκεβίλ λίγο δεν είναι. Τόσο που έκαμε, μεγάλη δόξα. Άλλωστε, δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε πως καθηγητές της περιωπής ενός Κρεμμυδά τον Πουκεβίλ τον αγνοούν πλήρως! Αυτό μας κάνει να ελπίζουμε πως κάποια μέρα ο κ. Παπαγεωργίου θα ανακαλύψει ΚΑΙ την Ιστορία του Τρικούπη ΚΑΙ τα Απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη αλλά Κ A I την Ιστορία του Ελληνικού Έθνους!
Απόλυτα ακριβές είναι και το γεγονός πως ο Π.Π. Γερμανός ευλόγησε τα όπλα της Επανάστασης. Και αν δεν τα ευλόγησε στις 25 Μαρτίου στην Αγία Λαύρα, τα ευλόγησε στις 23 Μαρτίου27 στην Πάτρα, την πρώτη-πρώτη μέρα της Επανάστασης (όπως τη θέλουν άλλωστε και οι «προοδευτικοί» ιστορικοί), όπου όρκισε τους Πατρινούς επαναστάτες στην πλατεία του Αγίου Γεωργίου, στον σταυρό τον οποίο ύψωσε εκεί28.
Με αφορμή το παραπάνω γεγονός, μπορούμε εδώ ευρύτερα να παρατηρήσουμε πως η παρουσία του κλήρου είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την Επανάσταση από την πρώτη ημέρα που αυτή ξέσπασε, και αυτό είναι πέρα από κάθε αμφισβήτηση. Έτσι, την ίδια μέρα που ο Π.Π. Γερμανός ευλογούσε τα όπλα στην Πάτρα, στην Καλαμάτα 24 ιερείς και ιερομόναχοι, μπροστά στον ναό των Αγίων Αποστόλων θα ευλογούσαν, ύστερα από μια συγκινητική δοξολογία, τις ελληνικές σημαίες, και θα όρκιζαν τους αγωνιστές29. Το ίδιο έγινε και στη Ρούμελη από τον επίσκοπο Σαλώνων Ησαΐα. Επίσης, ο Έλους Ανθιμος, αυτή η ηρωική και τόσο άδικα ξεχασμένη μορφή του Αγώνα, δεν έχανε την ευκαιρία να ευλογεί τα όπλα, σε όποια περιοχή κι αν πήγαινε.
Το πιο εκπληκτικό όμως δεν είναι πως η Εκκλησία ευλόγησε την κήρυξη της Επανάστασης στον ελλαδικό χώρο, αλλά ότι πιο πριν είχε ήδη ευλογήσει την έναρξη της Επανάστασης από τον Υψηλάντη στη Μολδοβλαχία! (Αυτή κι αν δεν είναι η πρώτη-πρώτη μέρα της Επανάστασης!) Πιο συγκεκριμένα, στις 26 Φεβρουαρίου 1821, σε μια μεγαλόπρεπη τελετή, ο μητροπολίτης Ιασίου Βενιαμίν ευλόγησε μέσα στον ναό των Τριών Ιεραρχών τη σημαία της Επανάστασης και περιέζωσε τον Υψηλάντη με το ξίφος του, υπό τον ξέφρενο ενθουσιασμό των στρατιωτών και του πλήθους30. Ένα εκπληκτικό γεγονός, που έχει όμως αποκρύβει εντελώς όχι μόνον από τα ιστορικά μας συγγράμματα, αλλά ακόμη και από τα σχολικά μας βιβλία. Ειδικά αυτή η τελετή του Ιασίου αποδεικνύει περίτρανα πως όχι μόνον δεν είναι μύθος το ότι η Εκκλησία ευλόγησε τα λάβαρα και τα όπλα του αγώνα, αλλά ότι η όντως αλήθεια είναι πως τα ευλόγησε από την πρώτη κιόλας μέρα της έναρξής του!
Από όσα αναφέραμε πιο πάνω, μπορούμε εντέλει να πούμε πως μάλλον αδικημένος είναι ο κλήρος από τις αναφορές της ιστορικής επιστήμης, αλλά ακόμη και των σχολικών βιβλίων, ως προς τη συμβολή του στην έναρξη της Επανάστασης, παρά ευνοημένος…
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Ο Δήμος Κορινθίων ρίχνει τα σκουπίδια κάτω από το χαλί (ΧΑΔΑ Χιλιομοδίου)
Καυστική ανακοίνωση για τον τρόπο που διαχειρίζεται ο Δήμος Κορινθίων το πρόβλημα με τα σκουπίδια, εξέδωσε η Δημοτική παράταξη ”Κινηση Εμπρός”.
«Ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση ορίζει ως απαραίτητη νομική υποχρέωση την ορθολογική και φιλική προς το περιβάλλον διαχείριση των απορριμμάτων βάζοντας ως βασική αρχή την ΔΙΑΛΟΓΗ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ και την ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ των υπολειμμάτων ,η δημοτική αρχή ρίχνει τα σκουπίδια κάτω από το χαλί (ΧΑΔΑ Χιλιομοδίου).
Όταν άλλα κράτη μέλη της Ε.Ε. εδώ και πολλά χρόνια φτάνουν το
ποσοστό ανακύκλωσης έως και 90%,η Δημοτική αρχή περιμένει την πολιτεία κ
την περιφέρεια να βρεί την λύση αφού για άλλη μια φορά ΔΕΝ έχει σχέδιο
σε ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα.
Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ποιος έβαλε την φωτιά στα σκουπίδια με
αποτέλεσμα το ΤΟΞΙΚΟ νέφος να μας χτυπάει την πόρτα. Η ουσία του
προβλήματος είναι γιατί να υπάρχει ο ΧΑΔΑ στο Χιλιομόδι.
Καλούμε την Δημοτική αρχή να απαντήσει στα ερωτήματα μας:
Λειτουργεί νόμιμα και επίσημα το ΧΑΔΑ Χιλιομοδίου?
Μετά από συνάντηση που είχε ο Δήμαρχος με τον αντιπεριφερειάρχη κ.Γκιολή
έλαβε μελέτη σχετικά με την αποκατάσταση του ΧΑΔΑ Χιλιομοδίου. Θα
ενημερώσει το Δημοτικό συμβούλιο για το περιεχόμενο αυτής της ΜΕΛΕΤΗΣ ?
Η παράταξη μας είναι υπέρ της συνεργασίας του Δήμου με την πολιτεία και την περιφέρεια ,όμως εδώ τίθεται ένα σημαντικό ερώτημα. Αν η προτεινόμενη λύση της περιφέρειας δεν γίνει αποδεκτή από το Δημοτικό συμβούλιο ,υπάρχει εναλλακτικό σχέδιο?
Είναι διατεθειμένη η Δημοτική αρχή να συγκρουστεί με την περιφέρεια αν δεν μας καλύπτει η προτεινόμενη λύση?».
Γραφείο τύπου
Κίνησης Εμπρός
Πέμπτη 4 Μαρτίου 2021
Το Κιάτο, ο Όμηρος, η Τσικνοπέμπτη και ο Αριστοφάνης!
ΚΝΙΣΗΝ Δ᾽ ΕΚ ΠΕΔΙΟΥ ΑΝΕΜΟΙ ΦΕΡΟΝ ΟΥΡΑΝΟΝ ΕΙΣΩ.
[ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΔΑ, Θ΄, 549]
Μετά τη γέννηση του κόσμου μάς λέει η Μυθολογία μας, συγκεντρώθηκαν σε μια περιοχή ονόματι Μηκώνη, τη σημερινή Σικυώνα, το Κιάτο Κορινθίας δηλαδή, θεοί και άνθρωποι κι ένας αρχαίος Τιτάνας ο Προμηθέας, να χωρίσουν τα αγαθά του Κόσμου.
Πήρε ο Προμηθέας, φιλάνθρωπος και προνοητικός, τα σφαχτά, ξεχώρισε το λίπος, τα κόκκαλα, το τομάρι και τις καλές ψαχνές μερίδες τα μπον φιλέ και τα σχετικά σαν να λέμε και έκανε την απάτη του. Τύλιξε τα κρέατα μέσα στο δέρμα του σφαχτού, ενώ άλειψε τα κόκκαλα και τα περιτύλιξε με μπόλικο λίπος και μετά κάλεσε το Δία να διαλέξει πρώτος το μερίδιο που θα αναλογούσε στους θεούς.
Οπαδός της εμφανίσεως και όχι της ουσίας ο αρχαίος θεός, θαμπώθηκε από το γυαλιστερό λίπος και το διάλεξε. Το παίρνει, το πιάνει στα χέρια του, τι να δει; Κόκκαλα από κάτω! Πυρ και μανία ο πατέρας των Θεών. Κι από κει λέει η μυθολογία ξεκίνησαν αρκετά δεινά που βασανίζουν τους ανθρώπους μέχρι σήμερα, αλλά αυτό ανήκει σε άλλη διήγηση.
Οι άνθρωποι πήραν τα κρέατα χάρη στην φιλανθρωπία του Προμηθέα, έθρεψαν γενιές και γενιές αυξήθηκαν και πλήθυναν κατέκτησαν τη γη, υπέταξαν την αρχαία Μάνα στα καπρίτσια τους. Κι από κει, λέει η ιστορία, ξεκίνησαν αρκετά δεινά που μας βασανίζουν έως σήμερα, αλλά και αυτό ανήκει σε άλλη διήγηση.
Η ιερή τσίκνα
Με τη συμβουλή του Τιτάνα, οι άνθρωποι πήραν το λίπος και τα κόκκαλα που είχε ρίξει κάτω (χάμου που λένε οι Καταυλακιώτες) ο Δίας και έκτοτε το έκαιγαν πάνω στους βωμούς για να φτάνει η ιερή κνίσα, η τσίκνα δηλαδή στον Όλυμπο και να χορταίνουν οι θεοί με τη μυρωδιά να μην τους κρατάνε κακία που τους πήραν τα καλύτερα.
Κάθε φορά λοιπόν, σε κάθε θυσία, σε κάθε αρχή, σε κάθε προσπάθεια, η δέηση προς τους θεούς περιλάμβανε την απαραίτητη τσίκνα. Γι’ αυτό και στα Ομηρικά Έπη, Ιλιάδα και Οδύσσεια, αναφέρεται συχνά η προσπάθεια των ανθρώπων μέσω της πλούσιας τσίκνας να εξευμενίσουν τους Θεούς, να τους δελεάσουν και να τους πάρουν με το μέρος τους. Συνήθως το πετύχαιναν, όμως καμιά φορά οι θεοί θυμώνουν όπως στη ραψωδία Θ΄ της Ιλιάδας και αρνούνται μυρίσουν τους λιπαρούς, γαργαλιστικούς καπνούς, γυρίζουν τα μούτρα αλλού και ρίχνουν την οργή τους στους ανθρώπους. «Μα οι τρισεύτυχοι θεοί δεν την γευόνταν, κι ουδέ τη δέχουνταν, τι ολόκαρδα την άγια Τροία μισούσαν», λέει ο Όμηρος.
Μ’ αυτά και μ΄αυτά η Τροία έπεσε, ο χρόνος πέρασε, μα η τσίκνα, τσίκνα. Τόσο σημαντική ήταν που στην κωμωδία του «Όρνιθες» ο Αριστοφάνης πραγματεύεται ακριβώς αυτό: Τη διαδρομή της προς τους Ολύμπιους Θεούς και τα «διόδια» που έβαλε η Νεφελοκοκκυγία.
Διόδια στην τσίκνα!
Η Νεφελοκοκκυγία, η πολιτεία που ίδρυσαν τα πουλιά, μεταξύ γης και ουρανού σύμφωνα με τον Αριστοφάνη, εμποδίζει την τσίκνα από τις θυσίες να ανέλθει στον ουρανό και υποχρεώνει τους θεούς σε αναγκαστική νηστεία. «από εκείνη τη στιγμή δεν ανέβηκε σε εμάς τσίκνα από μεριά. // Έτσι, χωρίς θυσίες, νηστεύουμε, λες και είναι Θεσμοφόρια», λέει ο Προμηθέας στον βασιλιά Πεισέταιρο εξηγώντας την «τραγική» κατάσταση των Θεών. Κι έτσι κάπως η τσίκνα γίνεται το αντικείμενο εκβιασμού των θεών, που αναγκάζονται να συμβιβαστούν με τον Πεισέταιρο και να δεχθούν να παντρευτεί την εκπάγλου κάλλους Βασίλεια και να θριαμβεύσει.
Απόκριες και Τσικνοπέμπτη
Τρέχοντας, περνάνε τα χρόνια, δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες και η τσίκνα εκεί. Σταθερή αξία. Τόσο αναγκαία και σταθερή που ενσωματώθηκε και στη χριστιανική πίστη και παράδοση. Άλλωστε όλες οι γιορτές της Άνοιξης, από τις Απόκριες, τα Ψυχοσάββατα, τις Νηστείες μέχρι τη Μεγάλη Εβδομάδα και το θαύμα της Ανάστασης, κουβαλάνε λίγο από τις συνήθειες και τις δοξασίες του προϊστορικού ανθρώπου, το δέος που αισθάνθηκε μπροστά στη μαγεία της φύσης να αναγεννιέται κάθε φορά, από κείνο που έμοιαζε με θάνατο.
Έτσι λοιπόν, η ύπαρξη της Τσικνοπέμπτης είναι λογική και συμβατή με όλα όσα προαναφέραμε. Η τσίκνα παραμένει μια τυπική ή άτυπη δέηση, με την αξία της σημειολογίας της ολοζώντανη χιλιάδες χρόνια, τώρα.
Η χριστιανική λατρεία και παράδοση λοιπόν, καθορίζει ότι η Πέμπτη της δεύτερης εβδομάδας του Τριωδίου, της Κρεατινής, όπως λέγεται, ονομάζεται Τσικνοπέμπτη ή Τσικνοπέφτη. Αυτή την ημέρα όλα τα σπίτια ψήνουν κρέας ή λειώνουν το λίπος από τα χοιρινά και ο μυρωδάτος καπνός (τσίκνα) είναι διάχυτος παντού.
Η Τσικνοπέμπτη είναι στην πραγματικότητα η αρχή των εκδηλώσεων των Αποκρεών που θα κορυφωθούν με την Καθαρά Δευτέρα και τα Κούλουμα. Σε πολλές περιοχές της χώρας μας έχει ειδικό ρόλο και χαρακτήρα: Στη Θήβα για παράδειγμα ξεκινά το προξενιό που θα καταλήξει στο Βλάχικο Γάμο της Καθαροδευτέρας, στην Πάτρα γίνεται «ο γάμος της Γιαννούλας», στις Σέρρες ανάβουν μεγάλες φωτιές και χορεύουν.
Όλα τούτα αποδεικνύουν ότι σ’ αυτή την όμορφη ελληνική γη οι άνθρωποι σαν ένα ποτάμι συνδέονται με το παρελθόν τους, καθώς ρέουν αδιάκοπα προς ένα μέλλον άδηλο. Πάνω και γύρω από το ποτάμι του χρόνου χιλιάδες πράγματα στέκουν να τους θυμίζουν ποιοι είναι κι από πού έρχονται. Και σίγουρα, κάπου εκεί ψηλά ανάμεσα στα σύννεφα της Νεφελοκοκκυγίας, ο ουρανός του ποταμού είναι θολός από την πλούσια τσίκνα!
Χρόνια πολλά για τη σημερινή, καλές Απόκριες σε όλους!
Έρευνα-Επιμέλεια-κείμενα: Γιώτα Χρ. Αθανασούλη
Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 2021
Οι τραγικές προεκτάσεις του “απαγορεύεται το απαγορεύεται”
Όταν ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ περιέγραφε σεξουαλικές συνευρέσεις με παιδιά
Και εξακολουθεί να παραμένει επίτιμος διδάκτορας της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών;
Του Δημοσθένη Γκαβέα από την huffingtonpost.gr
Η ηγετική φυσιογνωμία των Ευρωπαίων Πρασίνων και πρωτεργάτης του Μάη του ΄68, ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ ή «κόκκινος Ντάνι», ο οποίος τον Φεβρουάριο του 2012 αναγορεύθηκε σε επίτιμο διδάκτορα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, πρέπει να ένιωσε πολύ άβολα όταν ένα χρόνο αργότερα, το 2013 πήγε στη Στουτγάρδη για να παραλάβει το βραβείο Theodor Heuss Prize.
Έξω από το κτίριο όπου θα γινόταν η απονομή, διαδήλωναν ομάδες για την προστασία των παιδιών κατηγορώντας τον για παιδεραστία. Ο βασικός ομιλητής, ο Andreas Vosskuhle – πρόεδρος του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου αρνήθηκε να συμμετάσχει και το παράδειγμά του ακολούθησαν και άλλοι ομιλητές.
Η αιτία ήταν το αυτοβιογραφικό βιβλίο που είχε γράψει ο Κον Μπεντίτ το 1975 με τίτλο «Το Μεγάλο Παζάρι» (Der grosse Basar), στο οποίο περιγράφει ερωτικές συνευρέσεις με παιδιά πέντε ετών την εποχή που ήταν δάσκαλος σε ένα αντι-αυταρχικό νηπιαγωγείο στη Φραγκφούρτη.
«Μερικά παιδιά άνοιγαν το φερμουάρ μου και άρχιζαν να με χαϊδεύουν. Αντιδρούσα διαφορετικά, ανάλογα με την περίπτωση (…) Αλλά αν επέμεναν, τα χάιδευα».
Μερικά χρόνια αργότερα, στις 23 Απριλίου 1982, ο Κον Μπεντίτ δήλωνε ανερυθρίαστα: «Στις εννέα το πρωί, υποδέχομαι τα οκτώ νήπια ηλικίας μεταξύ 16 μηνών και 2 ετών. Πλένω τον ποπό τους, τα γαργαλάω, με γαργαλούν και αγκαλιαζόμαστε… Ξέρετε, η σεξουαλικότητα ενός παιδιού είναι φανταστικό πράγμα. Πρέπει να είσαι ειλικρινής… Με τα πολύ μικρά παιδιά, δεν είναι το ίδιο όπως με αυτά των τεσσάρων έως έξι ετών. Όταν ένα μικρό κορίτσι, πέντε ετών, αρχίζει να γδύνεται, είναι υπέροχο, επειδή είναι ένα παιχνίδι. Είναι ένα απίστευτα ερωτικό παιχνίδι». (Πηγή: Spiegel) (Δείτε το βίντεο εδώ)
Ο Κον Μπεντίτ εκείνη την ημέρα στη Στουτγάρδη υπερασπίστηκε τον εαυτό του λέγοντας πως επρόκειτο για γεγονότα τα οποία επινόησε ο ίδιος χαρακτηρίζοντας τα ως προϊόντα «ανυπόφορης ασυνειδησίας», ισχυριζόμενος παράλληλα ότι με τον τρόπο αυτό ήθελε να προκαλέσει τους αστούς.
«Γνωρίζοντας σήμερα τι είναι οι σεξουαλικές κακοποιήσεις, έχω τύψεις που τα έγραψα όλα αυτά.» δήλωσε.
Βέβαια την εποχή της σεξουαλικής απελευθέρωσης ο κ. Κον Μπεντίτ και πολλοί άλλοι Γάλλοι, αλλά και Γερμανοί διανοούμενοι τάσσονταν υπέρ της παιδεραστίας, θεωρώντας πως η απαγόρευσή της ήταν και αυτή μια κοινωνική κατασκευή που έπρεπε να καταρριφθεί για το καλό πάντα των παιδιών.
Υποστήριζαν σθεναρά την αποποινικοποίηση της παιδοφιλίας όταν υπάρχει συναίνεση και από τα δύο μέρη.
Ενδεικτικό παράδειγμα ήταν όταν το 1977 τρεις άντρες καταδικάστηκαν σε τριετή φυλάκιση για ανάρμοστες σχέσεις με παιδιά 13 και 14 ετών, γνωστοί διανοούμενοι αντέδρασαν λέγοντας «αρκετά» και με επιστολή τους στην Liberation, η οποία αναδημοσιεύθηκε και από την Le Monde, ζητούσαν την αποποινικοποίηση της παιδεραστίας όταν υπάρχει συναίνεση μεταξύ των δύο μερών.
Το κείμενο υπέγραψαν οι Ζαν-Πολ Σαρτρ, Σιμόν ντε Μποβουάρ, Ρολάν Μπαρτ, Μισέλ Φουκό, Λουί Αραγκόν, οι μετέπειτα υπουργοί Ζακ Λανγκ, ο οποίος πριν από λίγα χρόνια ζήτησε συγγνώμη, ο Μπερνάρ Κουσνέρ, η γνωστή ψυχολόγος Φρανσουά Ντολντό, ο Ντεριντά, ο βραβευμένος συγγραφέας του «Οι μικρότεροι των 16», όπου περιέγραφε τις εμπειρίες του με ανήλικους, Γκαμπριέλ Ματζνέφ και δεκάδες άλλοι.
Η λογική που επικρατούσε τότε ήταν ότι η σεξουαλική απελευθέρωση θα άλλαζε την κοινωνία, θα διέλυε τα ταμπού, την πατριαρχία, την δικτατορία της οικογένειας και θα απέτρεπε πιθανή εγκαθίδρυση απολυταρχικών καθεστώτων.
Ο Ζακ Λανγκ πρόσφατα ζήτησε και αυτός συγγνώμη, υποστηρίζοντας πως εκείνα τα χρόνια υπέγραφαν κάθε βλακώδες αίτημα που έπεφτε στα χέρια τους.
Όμως η ελαφρότητα με την οποία αρκετοί από αυτούς εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν το ζήτημα της παιδεραστίας με την αιτιολογία της συναίνεσης δεν απαλύνει και τον πόνο των θυμάτων.
Ένα παιδί 14 – 15 ετών όσο άνετα μπορεί να θαμπωθεί από το κύρος και την εξουσία ενός ενήλικου τόσο εύκολα μπορεί και να συναινέσει σε σεξουαλικές επαφές μαζί του. Αυτό λέγεται αποπλάνηση.
Αυτό περιγράφει και η Γαλλίδα Βανεσά Σπρενγκορά στο «Le Consentement» (Συναίνεση) το οποίο κυκλοφόρησε το 2020. Σε αυτό δίνει την μαρτυρία της για την αποπλάνησή της όταν ήταν 14 ετών, από τον διάσημο συγγραφέα Γκαμπριέλ Ματζνέφ σπάζοντας ένα απόστημα δεκαετιών και προκαλώντας την κατακραυγή ενάντια στον υπερήλικα πλέον Ματζνέφ.
Ακόμη πιο συγκλονιστικό το βιβλίο τηςΚαμίλ Κουσνέρ«La grande familia» (Η μεγάλη Οικογένεια).
Η Καμίλ Κουσνέρ κόρη του Μπερνάρ Κουσνέρ, πρώην υπουργού Υγείας και Εξωτερικών της Γαλλίας και ιδρυτή των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, και της συγγραφέα Εβελίν Πιζιέρ, αποκαλύπτει στο βιβλίο της τη σεξουαλική κακοποίηση του αδελφού της όταν ήταν 14 ετών από τον πατριό τους, τον διαπρεπή συνταγματολόγο και πρώην ευρωβουλευτή του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ολιβιέ Ντιαμέλ.
Το βιβλίο, το οποίο κυκλοφόρησε φέτος, προκάλεσε σάλο στη Γαλλία με αποτέλεσμα χιλιάδες περιπτώσεις αιμομιξίας να καταγγελθούν μέσω του #MetooInceste (#MetooΑιμομιξία). Οι αντιδράσεις ανάγκασαν ακόμη τον Γάλλο πρόεδρο Μακρόν να πάρει θέση.
«Αυτές τις μαρτυρίες, κανείς δεν μπορεί πια να τις αγνοήσει. Πρέπει να ακούσουμε, να συγκεντρώσουμε τις μαρτυρίες των θυμάτων, ακόμη και πολλών ετών, δεκαετιών, πρέπει να τιμωρήσουμε τους εγκληματίες για τις προηγούμενες ενέργειές τους και να τους εμποδίσουμε να τις επαναλάβουν…Χρειάζεται να προσαρμόσουμε τον ποινικό κώδικα για να προστατεύσουμε τα παιδιά θύματα αιμομιξίας και σεξουαλικής βίας» δήλωσε ο Μακρόν.
Σύμφωνα με την Κουσνέρ επρόκειτο για έναν κύκλο διανοούμενων που το σύνθημά τους ήταν το «απαγορεύεται το απαγορεύεται». Τη δεκαετία του 1980 όλοι τους ήταν λιγότερο ριζοσπατικοποιημένοι συγκριτικά με τον Μάη του ΄68, όμως διακατέχονταν από την ελευθεριότητα που πρέσβευαν στη νεότητά τους. Όλοι είχαν στενές σχέσεις μεταξύ τους και γι΄αυτό ο πατριός της ονόμαζε αυτόν τον κύκλο «La grande familia». Σήμερα όλοι τους ή τουλάχιστον οι περισσότεροι από αυτούς έχουν αξιώματα και βρίσκονται ψηλά στην ιεραρχία της γαλλικής κοινωνίας.
Μπορεί κάποια από αυτά τα παιδιά να μίλησαν, όμως άλλα μαζί και οι οικογένειές τους που συμμετείχαν στα ελευθεριακά νηπιαγωγεία σιώπησαν και σιωπούν υπό το βάρος της ντροπής.
Όμως στο κόμμα των Γερμανών Πρασίνων έως και πριν από λίγα χρόνια υπήρχαν ομάδες που διεκδικούσαν την από-ποινικοποίηση της παιδεραστίας, οδηγώντας το ηγετικό στέλεχος τους τη Σιμόν Πέτερτο 2014 να ζητήσει συγγνώμη από τη γερμανική κοινωνία και τα θύματα της παιδεραστίας.
Όσον αφορά τον Κον Μπεντίτ δεν αποδείχθηκε ποτέ εάν πράγματι είχε κακοποιήσει ανήλικους. Όμως έχει σημασία; Αρκεί μια απλή δήλωσή του ότι επρόκειτο για προβακατόρικες ανοησίες της νεότητός του; Πόσους παιδόφιλους ενθάρρυνε να ενταχθούν στο κόμμα και πόσους ακόμη θαυμαστές του αποενοχοποίησε με τα γραπτά του και τις δηλώσεις του;
Ανεξάρτητα από την πορεία του στη διεθνή πολιτική σκηνή, μπορεί στην Ελλάδα του 2021 με την αποφορά των σκανδάλων περί σεξουαλικής κακοποίησης να μας πνίγει, να διατηρεί ακόμη τον τίτλο του επίτιμου διδάκτορα της Νομικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών;
Πηγές
https://rtd.rt.com/stories/not-just-another-paedophilia-scandalberlin-pedophile-fostering/
Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2021
Αμεινοκλής ο Κορίνθιος, ο δημιουργός της τριήρεως
Πρώτοι απ᾽ όλους τους Έλληνες οι Κορίνθιοι κατασκεύασαν τριήρεις.
Φαίνεται ότι ο Κορίνθιος ναυπηγός Αμεινοκλής, κατασκεύασε τέσσερα πολεμικά για λογαριασμό της Σάμου. Ο Αμεινοκλής πήγε στη Σάμο τριακόσια χρόνια πριν από το τέλος του πολέμου που ιστορώ.".
Η συγκεκριμένη αναφορά στον Αμεινοκλή ως την προέλευση της τριήρεως, εκτός από την έμμεση του Πλινίου, έγινε από τον Βυζαντινό ιστορικό Γεώργιο Σύγγελο (7ος/8ος αιώνας), ο οποίος αναφέρει πως τις κατασκεύασε στην Αθήνα.
Στο επίνειο της Κορίνθου, το Λέχαιο,
ένας άντρας αγνάντευε το πέλαγος που ανοιγότανε μπροστά του σαν ένα
μεγάλο γαλάζιο υφαντό. Κοιτούσε την θάλασσα που αγκάλιαζε σαν μάνα το
παιδί της. Η Κόρινθος τον 7ο π.Χ. αιώνα ήταν η μητρόπολη εκατοντάδων
αποικιών και εμπορικών σταθμών που κάλυπταν όλη την ακτογραμμή της
Μεσογείου, από την Ανατολή έως την Δύση και από τον Βορρά έως τον Νότο,
διαδίδοντας τον Ελληνικό πολιτισμό και τις επιστήμες στους βάρβαρους
λαούς.
Μερικές από τις αποικίες της Κορίνθου
που στόλιζαν σαν διαμάντια την Μεσόγειο ήταν οι Συρακούσες στην Σικελία,
η Κέρκυρα στο Ιόνιο και η Αμβρακία (Άρτα) στην Ηπειρωτική ακτή. Για να
μπορέσουν να συντηρήσουν το εμπόριό τους και να το προστατεύσουν
χρειάζονταν γρήγορα πολεμικά πλοία. Αυτά σκεφτόταν ο Αμεινοκλής
βλέποντας τις ολκάδες (εμπορικά πλοία), τις διήρεις (πολεμικά πλοία) και
τις πεντηκοντόρους (διαφόρων χρήσεων) να αρμενίζουν μπροστά του. Ο
Αμεινοκλής καταγόταν από την γενιά των Βακχιαδών όπως και ο περίφημος
τύραννος της Κορίνθου Περίανδρος. Επειδή ήταν αρχιτέκτονας και ναυπηγός
του είχαν ζητήσει οι άρχοντες της Κορίνθου να φτιάξει ένα γρήγορο
ποντοπόρο πλοίο, ελαφρύ και ευέλικτο για τις μάχες που έδιναν με άλλους
Έλληνες, αλλά και βαρβάρους. Ήθελε να φτιάξει ένα πλοίο που όμοιό του
δεν θα υπήρχε σ’ ολόκληρο τον κόσμο.Ο Αμεινοκλής είδε μπροστά του να
περνάει μια διήρης, όμως του φαινόταν λειψή. Κάτι της έλειπε, αλλά δεν
ήξερε ακόμη τι. Ξαφνικά του ήρθε η έμπνευση να προσθέσει σε αυτό το
πλοίο μια σειρά κουπιά ακόμη, αλλά σκέφτηκε πως θα γινόταν τελείως άχαρο
και βαρύ σαν πλοίο. Παρ΄όλα ταύτα ξεκίνησε να το σχεδιάσει. Συμπλήρωνε,
έσβηνε κι έγραφε ξανά και ξανά τα σχέδιά του. Επίσης, δεν ήξερε πόσους
κωπηλάτες να βάλει. Αυτό που ήξερε όμως στα σίγουρα ήταν το τι ξύλο θα
χρησιμοποιούσε. Θα το έφτιαχνε από ξύλο έλατου για να είναι
στοιβαρό.Όταν ολοκλήρωσε την σχεδίαση, κάλεσε τους εργάτες του
ναυπηγείου και τους εξήγησε τι επρόκειτο να κάνουν. Οι εργάτες συνέλεξαν
την κατάλληλη ξυλεία και άρχισαν το 704 π.Χ. περίπου την κατασκευή του
πλοίου που έμελε να κυριαρχήσει για 1.200 χρόνια στην Μεσόγειο και να
αντιγραφεί από εχθρούς και φίλους.
Πρόσθεσε μια σειρά κουπιών στην διήρη
και οι κωπηλάτες έγιναν 170. Το μήκος του πλοίου ήταν 35 με 40 μέτρα και
4.5 με 5 μέτρα πλάτος και ζύγιζε 50 με 70 τόνους με όλο τον φορτίο και
τους ναύτες μαζί.
Ο Αμεινοκλής και οι Κορίνθιοι θαύμασαν
αυτό το θαύμα της ναυσιπλοίας που έσκιζε τα κύματα με 10 κόμβους ανά
ώρα, περίπου 10 ναυτικά μίλια. Η τριήρης έφτασε στην μέγιστη ακμή της
τον 5ο αιώνα π.Χ., στην διάρκεια των περσικών πολέμων και μετά στην
ηγεμονία του Κίμωνα περίπου το 460 π.Χ. που έγινε κατάφρακτη, δηλαδή
προστέθηκε κατάστρωμα επάνω της και μπορούσε να επιβιβάσει περίπου 30
πεζοναύτες που θα επιτίθονταν στα εχθρικά πλοία.Η τριήρης επίσης, ήταν ο
πρόδρομος όλων των μετέπειτα πολεμικών πλοίων της αρχαιότητας όπως η
οκτήρης, η ενήρης, η δωδεκήρης, η δεκαπεντήρης, η δεκαεξήρης, η
εικοσήρης, η τριακοντήρης και η τεσσαρακοντήρης που όμως δεν κατάφερε να
πλεύσει λόγω του μεγέθους του (τα νούμερα δεν αφορούσαν πάντοτε τον
αριθμό των σειρών των κουπιών). Ο δρόμων το καλύτερο πολεμικό πλοίο του
Βυζαντίου που αντικατέστησε την τριήρη τον 5ο π.Χ., έλκει την καταγωγή
του από αυτήν.Αυτός ήταν λοιπόν ο Αμεινοκλής από την Κόρινθο που
κατασκεύασε την τριήρη τον 7ο π.Χ. αιώνα, ένα από τα καλύτερα και πιο
αξιόπλοα πλοία που έσχισαν τα κύματα από το λυκαυγές του ανθρώπινου
πολιτισμού έως τις μέρες μας.
* Θουκυδίδης βιβλίο Α 13.2 και 13.3 Μετάφραση Βλάχος " καὶ τριήρεις ἐν Κορίνθῳ πρῶτον τῆς Ἑλλάδος ναυπηγηθῆναι. φαίνεται δὲ καὶ Σαμίοις Ἀμεινοκλῆς Κορίνθιος ναυπηγὸς ναῦς ποιήσας τέσσαρας· ἔτη δ' ἐστὶ μάλιστα τριακόσια ἐς τὴν τελευτὴν τοῦδε τοῦ πολέμου ὅτε Ἀμεινοκλῆς Σαμίοις ἦλθεν. "
Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2021
9 Mικρές Kορινθιακές Iστορίες
Αρχαία Κόρινθος:
Η Μυθολογία, το Αλφάβητο, η Κεραμική, η Κοροπλαστική, η Ζωγραφική, η Αρχιτεκτονική, το Θέατρο, η Ναυπηγική, το Εμπόριο και οι Αποικίες.
Νέα μέτρα στήριξης των αγροτών: Δάνεια 500 εκατ ευρώ με ελκυστικούς όρους
Με στόχο την ενίσχυση τόσο της πρωτογενούς παραγωγής, όσο και της μεταποίησης - Ποιός είναι ο «οδικός χάρτης» για την στήριξη των αγροτών εν μέσω πανδημίας που σχεδιάζει η κυβέρνηση
Δάνεια σε γεωργούς, κτηνοτρόφους και μεταποιητικές επιχειρήσεις που μπορούν να φθάσουν τα 480 εκατομμύρια ευρώ θα έχουν τη δυνατότητα να λάβουν στο αμέσως προσεχές διάστημα οι ενδιαφερόμενοι, μέσα από μια προσπάθεια του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων να ενισχύσει την ελληνική παραγωγή και τη μεταποίηση προϊόντων της ελληνικής γης.Όπως ανέφερε ο Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Σπήλιος Λιβανός στον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος επισκέφθηκε την Παρασκευή το Υπουργείο, τα δάνεια θα δοθούν μέσω του Ταμείου Εγγυοδοσίας Αγροτικής Ανάπτυξης (ΤΕΑΑ) στο οποίο μετέχουν επτά ελληνικές τράπεζες. Το Πρόγραμμα Αγροτικής Ανάπτυξης (ΠΑΑ) εγγυάται το 80% κάθε δανείου, που χορηγείται και μέχρι ένα ποσοστό συνολικού χαρτοφυλακίου κάθε τράπεζας το οποίο καθορίζεται μεταξύ της Τράπεζας και του Διαχειριστή του Ταμείου και δεν μπορεί να υπερβαίνει το ποσοστό αυτό το 35%.
Σάββατο 30 Ιανουαρίου 2021
Το #metoo, η «πατριαρχία» και η κρίση των φύλων στην παγκοσμιοποίηση
του Γιώργου Ρακκά
Οι πρόσφατες αποκαλύψεις της Σοφίας Μπεκατώρου σχετικά με την σεξουαλική της κακοποίηση από παράγοντα της Ομοσπονδίας, οι άλλες που πυροδοτήθηκαν από αυτήν, και αφορούσαν περιστατικά στα οποία καθηγητές πανεπιστημίων επιδείκνυαν αντίστοιχες συμπεριφορές, ρίχνουν φως σε μια στενάχωρη πραγματικότητα που δυστυχώς παραμένει εδραία σε πολλές νησίδες της κοινωνίας μας: Σε αθλητικούς, κοινωνικούς και επαγγελματικούς χώρους λειτουργούν ακόμα κάποιες μικροφεουδαρχίες που θεωρούν θεμιτή την απαίτηση τέτοιων «ανταλλαγμάτων» – το «τίμημα» για έναν καλό βαθμό, την προώθηση σε μια θέση, την εύνοια κάποιας ηγεσίας.
Προφανώς και η κοινωνία μας οφείλει να αντιμετωπίζει αταλάντευτη αυτά τα ζητήματα εκφράζοντας κατηγορηματικά την απόρριψη των εν λόγω πρακτικών και συμπεριφορών. Η έγκυρη, δε, καταγγελία της συμβάλλει στην πρόληψή τους. Γιατί προφανώς όσο «τα στόματα παραμένουν κλειστά», τόσο πολλαπλασιάζονται και τα θύματα αυτών των συμπεριφορών, ενώ, δίνεται η εντύπωση ότι η κοινωνία έστω και σιωπηρά τις αποδέχεται.
Η διολίσθηση του #metoo στον ταυτοτικό πόλεμο
Θα πρέπει να προσέξουμε, όμως, ώστε το γενικότερο κλίμα που διαμορφώνεται κατά την αποκάλυψη και την αντιμετώπιση των περιστατικών αυτών να μην οδηγεί σε γενική απώλεια του μέτρου και της ευθυκρισίας μας.
Το κίνημα #metoo πέφτει σε αυτήν ακριβώς την παγίδα, παίρνει τις ανδροκρατικές συμπεριφορές που βγαίνουν κατά καιρούς στην επιφάνεια της επικαιρότητας και τις ανάγει σε μια υποτιθέμενη ‘πατριαρχία’ η οποία τάχα διαποτίζει τις κοινωνίες του 21ου αιώνα στο σύνολό τους.
Δυο είναι τα στοιχεία από τα οποία το σύγχρονο ρεύμα καθορίζεται περισσότερο.
Το πρώτο, έγκειται στο ότι το #metoo, όπως και το Black Lives Matter, και τα άλλα τέτοια κινήματα που ανήκουν στον αστερισμό του ριζοσπαστικού δικαιωματισμού κηρύσσουν έναν ανελέητο πόλεμο σε κάθε παρελθόν. Πιστεύουν ότι ζούμε ακόμα στην ανθρώπινη προϊστορία –η νύχτα της ‘πατριαρχίας’, του ‘ρατσισμού’ που επιμένει από την εποχή της… Βαβυλώνας, και σκιάζει εν τέλει κάθε άλλο πολιτιστικό και πνευματικό επίτευγμα. Σε πολλές περιπτώσεις, κλασικοί όπως ο Όμηρος, ο Αισχύλος, ο Βιργίλιος ή ο Σαίξπηρ έχουν ήδη καταδικασθεί και αφαιρούνται από τα corpus των λογοτεχνικών και φιλολογικών σπουδών, ιδίως στον αγγλοσαξονικό κόσμο. Αντιλαμβανόμαστε με αυτές τις κινήσεις, τι σημαίνει ακριβώς η «αλλαγή» για τα ρεύματα αυτά. Όχι μια διαδικασία εσωτερικής μετεξέλιξης όπου συνυπάρχουν η ασυνέχεια ορισμένων πλευρών του παρελθόντος με τη συνέχεια άλλων, αλλά μια ολοκληρωτική «δολοφονία του παρελθόντος». «Είναι μια λάμψη που δεν τη βλέπεις στο γυαλί, το διαμάντι ή τις στάλες της βροχής/Αλλά το φως ενός κύματος κοριτσιών που αρνούνται να τις σταματήσουν/ Δεν χρειαζόμαστε άδεια για την αποστολή μας να φέρουμε την αλλαγή/Να είμαστε οι εαυτοί μας, με αυτοπεποίθηση χωρίς διάθεση μετάνοιας, παράξενα όμορφες/Είμαστε η αυγή ενός δισεκατομμυρίου ακτίνων». Αυτά είναι τα λόγια της νεαρής αφροαμερικανίδας ποιήτριας Αμάντα Γκόρμαν, η οποία έκλεψε την παράσταση στην ορκωμοσία του νέου Αμερικάνου Προέδρου, δηλώνοντας μάλιστα ότι θα διεκδικήσει την ίδια θέση κάπου μέσα στην επόμενη δεκαετία!
Το δεύτερο στοιχείο αυτών των νέων ρευμάτων είναι ότι εχθρεύονται κάθε προοπτική συμφιλίωσης. Υπερβαίνουν ως προς αυτό, τα κινήματα που έδρασαν μέσα στην νεωτερικότητα, και τα οποία με τον τρόπο τους το κάθε ένα, έστω και ατελώς ή αντιφατικά, κατέληγαν στην «αδελφοσύνη» που κήρυξε η Γαλλική επανάσταση, η οποία παρέμενε ο απώτερος τους σκοπός. Στον αντίποδα των προηγουμένων, τα μεταμοντέρνα κινήματα δεν ενδιαφέρονται καθόλου για καμία συμφιλίωση. Για το #metoo, κάθε άνδρας είναι δυνάμει βιαστής, ενώ για το #black lives matter, κάθε λευκός ρέπει προς τον ρατσισμό.
Έτσι, εκεί που ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ δίδασκε τη συναδέλφωση λευκών και αφροαμερικάνων μέσα από την υπέρβαση των φυλετικών διαχωρισμών, οι σημερινοί επίγονοι (;)διεκδικούν την επιβεβαίωσή του από την ανάποδη. Και εκεί που ο αγώνας για την ισότητα των φύλων σήμαινε και κριτική στις κυρίαρχες νόρμες της κοινωνίας, ότι δηλαδή δίνουν μεγάλη βαρύτητα στις «αρρενωπές» πλευρές της ταυτότητας του ανθρώπου –κυριαρχία και επέκταση– και καθόλου στις «θηλυκές –φροντίδα και αναπαραγωγή–, τώρα ο μεταμοντέρνος φεμινισμός απλά επιδιώκει να αντιστρέψει αυτή την κυριαρχία εναντίον των ανδρών.[1]
«Οφθαλμός αντί οφθαλμού». Τα μεταμοντέρνα αυτά ρεύματα αντιτίθενται στην «γραμματική» των παλαιότερων εξουσιών, αναπαράγοντας ωστόσο το «συντακτικό» τους –για να παραφράσουμε μια ρήση του Γκυ Ντεμπόρ. Κυρίως όμως, αποτυγχάνουν να συλλάβουν την έννοια της στράτευσης μεταφορικά, που είναι η αφοσίωση σε ανώτερες αξίες, και την εννοούν στην κυριολεξία· αντιλαμβάνονται επομένως τον εαυτό τους ως κήρυκες ενός εμφυλίου πολέμου μεταξύ πολιτισμικών ταυτοτήτων. Μια αποστολή που φυσικά θα ολοκληρωθεί δια της ολοκληρωτικής εξάλειψης του αντιπάλου, όπου αυτός φυσικά είναι ο «ιστορικός άνθρωπος», με τις τραγικές του αντιφάσεις και ατέλειες οι οποίες προφανώς και είναι αφόρητες για τον μονοφυσιτισμό τους. Γι’ αυτό και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μεταβάλλονται κατά καιρούς σε ένα ανοιχτό, έκτακτο δικαστήριο μέσω του οποίου κάθε λογής ύποπτος δικάζεται, καταδικάζεται και εκτελείται εικονικά αυτοστιγμεί. Η «δολοφονία χαρακτήρων» είναι το αγαπημένο σπορ των κινημάτων αυτών.
Διόλου, περίεργο, επομένως δεν είναι που στις ΗΠΑ η στάση του #metoo, ο ευρύτερος ολοκληρωτισμός της πολιτικής ορθότητας, τροφοδότησε αντανακλαστικά την ενίσχυση ιδεολογικών ρευμάτων που αναφέρονται στον… ‘ανδρικό σωβινισμό’ (male chauvinists), φαινόμενα που προφανώς βρήκαν πολιτικό καταφύγιο στο πρόσωπο του Ντόναλτ Τραμπ, και ενίσχυσαν τη δυναμική του.
Έχει καταντήσει κλισέ, σήμερα, να διαπιστώνουμε ότι «η Αμερική είναι περισσότερο διχασμένη όσο ποτέ». Παραμένει αλήθεια, όμως. Τα κινήματα, αυτά, συνέβαλαν κατά πολύ στο άνοιγμα του ρήγματος αυτού. Ο διχαστικός τους χαρακτήρας κατασκευάζει έναν «εχθρό», ακριβώς όπως τον θέλουν. Η περίφημη ‘παρακμή της Δύσης’, σήμερα, παίρνει τη μορφή αυτού του ανελέητου, εμφύλιου ταυτοτικού πολέμου.
Η σχιζοφρένεια ενός μηδενιστικού προτάγματος
Αλλά και της άρνησης του ίδιου του εαυτού της, στις καλύτερές του πλευρές. Στην Ευρώπη, περισσότερο, αλλά και στις ΗΠΑ, αυτού του τύπου ο ‘ριζοσπαστικός δικαιωματισμός’, αρέσκεται να εντοπίζει και να αναδεικνύει κάθε είδος διαφορετικότητα, πανηγυρίζοντας για τα πολυπολιτισμικά του ήθη. Οι ίδιοι άνθρωποι που είναι έτοιμοι για την σαρωτικότερη σταυροφορία όταν αφορά στο #metoo, θεωρούν από την άλλη δείγμα του ευγενικότερου εξωτισμού το να υπερασπίζονται τα πατριαρχικά ήθη άλλων πολιτισμών.
Ο ριζοσπαστικός δικαιωματισμός αντιμετωπίζει τα έμφυλα ζητήματα με δυο μέτρα και δυο σταθμά. Συμβαίνει αυτό εξαιτίας της πολυπολιτισμικότητας, μιας αλαζονικής αντίληψης για τον ‘άλλο’ που νομίζει ότι η Βαβέλ η οποία επικρατεί ιδίως στην Ευρώπη είναι μια ‘ντίσνεϋλαντ της διαφοράς’.
Έτσι για παράδειγμα η μαντίλα, (που θέλει σημειολογικά να μας δείξει ότι η γυναίκα είναι ‘ιδιωτικό ον’, ξένο προς τον δημόσιο χώρο και γι’ αυτό ακριβώς οφείλει να καλύπτει το πρόσωπό της), η άρνηση της φοίτησης των νεαρών κοριτσιών στο σχολείο, ή η αναγνωρισμένη ανισότητα με την οποία κρίνει το ισλαμικό οικογενειακό δίκαιο αντιπροσωπεύουν για τον δικαιωματισμό το απαραίτητο πολυπολιτισμικό καρύκευμα. Κι ας είναι στην πραγματικότητα νόρμες λειτουργίας των παράλληλων κοινωνιών που έχουν στηθεί μέσα σε πολλές πόλεις της Ευρώπης –και δικές μας.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, όμως, ο κατά τα άλλα λαλίστατος ριζοσπαστικός δικαιωματισμός δεν βλέπει καμία «πατριαρχία». Τα σεξουαλικά εγκλήματα, μάλιστα, που έχουν πολυπολιτισμική χροιά, πρέπει γι’ αυτόν να συγκαλύπτονται επειδή υποτίθεται αφυπνίζουν τoν «ρατσισμό» (sic!) και οδηγούν την ακροδεξιά ατζέντα σε έξαρση. Κανένα #metoo δεν εκδηλώθηκε, για παράδειγμα, στην περίπτωση της Μυρτούς Παπαδομιχελάκη, η οποία κακοποιήθηκε βάναυσα από τον Πακιστανό Αχμέτ Βακάς, και ακόμα και σήμερα παλεύει για την αποκατάστασή της. Το θέμα κάνει «τζιζ», και στοχοποιούνται ακόμα και όσοι τολμούν να το θίξουν.
Σε αυτό το σημείο ο ριζοσπαστικός δικαιωματισμός διαγράφει έναν τεράστιο κύκλο. Ο αγώνας των γυναικών στον 20ο αιώνα για την καθολική ισότητά τους με τους άνδρες, βρήκε πάτημα σε μια μακρά παράδοση μέσα στον Χριστιανισμό, που με την ανάδυσή του υπερέβη στην αντίληψη περί ‘φυσικής ανισότητας’ των φύλων που επικρατούσε στην Αρχαία Ρώμη και Ελλάδα. Η ιδέα ότι ο άνδρας και η γυναίκα είναι «πρόσωπα», ανθρώπινες υπάρξεις ισότιμες ενώπιον θεού, παρείχε το πολιτιστικό υπέδαφος που επέτρεψε στο φεμινιστικό κίνημα να αμφισβητήσει τις ανδροκρατικές και πατριαρχικές πλευρές στους πολιτισμούς της Δύσης.
Το κύμα αυτό, επέτρεψε στην ανάδυση μιας αντίστοιχης κίνησης και στον υπόλοιπο κόσμο, που μάλιστα δεν πήρε τα χαρακτηριστικά της μίμησης, αλλά του εκσυγχρονισμού και των υπόλοιπων παραδόσεων. Πολύ συχνά δε αυτές οι τάσεις, είχαν και αντιστασιακή έκφραση, καθώς η χειραφέτηση των γυναικών συνδέθηκε με την άνοδο των εθνικοαπελευθερωτικών και αντιαποικαικών κινημάτων. Η Παλαιστίνια Λεϊλά Χαλέντ, συμβόλισε το φαινόμενο αυτό χαρακτηριστικότερα ίσως από οποιαδήποτε άλλη περίπτωση.
Σήμερα, η κρίση και η εσωτερική πολυπολιτισμική αμφισβήτηση της Δύσης, η άνοδος των φονταμενταλισμών στον υπόλοιπο κόσμο, γυρίζει μάλλον το εκκρεμές προς την αντίθετη φορά. Δεν είναι μόνο το Ισλάμ που πισωγυρίζει τον μουσουλμανικό κόσμο, είναι και η Ινδία του Μόντι, που μέσα στην τελευταία δεκαετία έχει αντιμετωπίσει μια «πανδημία βιασμών», ενώ το ίδιο διαπιστώνεται και στην Αφρική. Την ίδια στιγμή, ο δικαιωματισμός αφήνει την καθολικότητα των δικών των αξιών να διακωμωδούνται μέσα στην ίδια του την επικράτεια λέγοντας ότι του αρέσει να συνυπάρχει με την απόλυτη παραδοσιοστρέφεια. Ιδού, η υπέρτατη σχιζοφρένεια του ρεύματος αυτού, ο εσωτερικός του διχασμός που επιβεβαιώνει ότι εν τέλει κι εκείνος πέφτει θύμα του μηδενισμού που τον διαποτίζει.
Οι νέες έμφυλες ανισότητες στην παγκοσμιοποίηση
Στον πραγματικό κόσμο οι έμφυλες ανισότητεςπου σήμερα διευρύνονται, καθόλου δεν αποτελούν προϊόν μιας κάποιας αρχαϊκής πατριαρχίας.
Η εποχή μας προσβάλλει βάναυσα όλες τις σταθερές ταυτότητες στο όνομα της απόλυτης ρευστότητας, γιατί αυτή ακριβώς η αξία αναδεικνύεται μέσα από τις κυρίαρχες λειτουργίες του συστήματος. Το «δικαίωμα στο οτιδήποτε» αναδύεται ως αίτημα γιατί ταιριάζει απόλυτα στον τρόπο που λειτουργεί η οικονομία: Η εμπορευματοποίηση των πάντων, η διαρκής κατασκευή επίπλαστων αναγκών, η αποθέωση του εφήμερου τροφοδοτούν την καταναλωτική βουλιμία αλλά και συνδιαμορφώνουν έναν άνθρωπο που έχει την υποχρέωση να επινοεί τον εαυτό του ξανά από την αρχή δίχως κανέναν φραγμό.
Μπροστά σε αυτήν την σισύφεια αναπαραγωγή του εαυτού μας το να είσαι «άντρας» ή «γυναίκα» φαντάζει ο υπέρτατος αρχαϊσμός, μια άβολη πολιτισμική καθυστέρηση που αποτρέπει την απρόσκοπτη λειτουργία του ανθρώπου-επιθυμητική μηχανή. Έτσι, τουλάχιστον, τείνουν να πιστέψουν στα ανώτερα κλιμάκια της κοινωνικής πυραμίδας, που βρίσκονται στο κέντρο αυτών των μηχανισμών και απολαμβάνουν σε αυτούς προνομιακή πρόσβαση. Υπάρχει όμως μια τεράστια διαφορά στον τρόπο που βιώνονται οι αλλαγές που επήλθαν στις σχέσεις των δυο φύλων, στα ανώτερα με τα κατώτερα κλιμάκια της κοινωνικής πυραμίδας.
Οι ανώτερες τάξεις, βιώνουν την υπέρβαση των παραδεδομένων μεταξύ τους ρόλων, ως ‘απογείωση’ σ’ έναν πρωτόφαντο βαθμό ελευθερίας στις σεξουαλικές επιλογές τους. Το πολυάμορι (πολυγαμία) και η πανσεξουαλικότητα, είναι σίγουρα η τελευταία λέξη της μόδας στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας. Φυσικά, η ‘ελευθεριακή αιώρηση’ δεν κρατάει για πάντα. Το να είσαι πλούσιος, εξ άλλου, συνεπάγεται να έχεις ανά πάσα στιγμή τη δυνατότητα να ξαναπλάσεις τη ζωή σου όπως και όποτε θέλεις: «Το 1960 το ποσοστό των παιδιών που ζούσαν και με τους δυο γονείς τους στις ΗΠΑ ήταν ταυτόσημο και για τις οικογένειες των πλουσίων και για εκείνες της εργατικής τάξης: περίπου 95%. Το 2005, το 85% των πλούσιων οικογενειών συνέχιζαν να είναι οικογένειες με 2 γονείς, ενώ τα ίδια ποσοστά είχαν καταρρεύσει στο 30% για τις οικογένειες της εργατικής τάξης» [πηγή]. Με λίγα λόγια, υπάρχει πάντοτε το αλεξίπτωτο της αναδίπλωσης σε μια συμβατική ζωή.
Ο οικονομολόγος Μπράνκο Μιλανόβιτς,[2] έχει μιλήσει για το τι σημαίνει για την υψηλή κοινωνία ο γάμος, από οικονομικής άποψης: «Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι άνδρες έτειναν επίσης να παντρεύονται γυναίκες αντίστοιχης κοινωνικής επιφάνειας, αλλά όσο πιο πλούσιος ήταν ο άνδρας, τόσο λιγότερο πιθανόν ήταν για την γυναίκα να έχει την δική της δουλειά. Σήμερα οι πλούσιοι και οι πιο μορφωμένες άνδρες παντρεύονται με τις πλούσιες και πιο μορφωμένες γυναίκες».
Για να το αποδώσουμε σχηματικά, τα μεγαλοστελέχη παντρεύονται μεταξύ τους, και έτσι το οικογενειακό εισόδημα διπλασιάζεται. Δεν είναι, δηλαδή, μόνο η αναζήτηση της ασφάλειας το στοιχείο που ωθεί τις ανώτερες τάξεις να αναδιπλώνονται σε συμβατικές επιλογές μετά από μια τελετουργία ενηλικίωσης στην ελευθεριακότητα. Είναι, ταυτόχρονα, και μια στρατηγική για να διευρύνουν το χάσμα με τους υπολοίπους, δηλαδή, την κοινωνική τους εξουσία.
Εντελώς διαφορετικές εξελίξεις βιώνουν οι ένοικοι των χαμηλότερων κλιμακίων της κοινωνικής πυραμίδας, των μεσαίων προς κατώτερων στρωμάτων. Η αποβιομηχάνιση, η απαξίωση της σταθερής τεχνικής απασχόλησης, οι νέες τεχνολογίες, έχουν φέρει στην επιφάνεια τη φιγούρα του ‘μακροχρόνια ανέργου’ –δηλαδή, του οικονομικά περιττού άνδρα. Ο οποίος ανταποκρίνεται βιώνοντας μια θεμελιώδη υπαρξιακή κρίση.
Σα συνέπεια αυτής της εξέλιξης, υπάρχουν οι ακραίες περιπτώσεις που βλέπουμε στις αμερικάνικες ταινίες: Άνδρες που εκμηδενίζονται σε αυτοκαταστροφικούς εθισμούς, φλερτάρουν με την παραβατικότητα, ή οδηγούνται σε μια πλήρη άρνηση του ρόλου τους, εγκαταλείποντας την σύντροφό τους, με το που τους ανακοινωθεί η εγκυμοσύνη, «γιατί δεν αντέχουν τις δεσμεύσεις» (κατά το αγαπημένο σύνθημα του σύγχρονου ‘λάιφ στάιλ’). Γυναίκες που δραπετεύουν με τα παιδιά τους από ασφυκτικά περιβάλλοντα ενδο-οικογενειακής βίας, για να εγκλωβιστούν σ’ έναν διαρκή οικονομικό αγώνα για να τα βγάλουν πέρα· παιδιά που μεγαλώνουν με το να γίνονται μπαλάκι αναμεταξύ ανάδοχων οικογενειών, ή σε σειρά αποτυχημένων σχέσεων των γονιών τους.
Υπάρχουν και πιο οικίες, και γνώριμες εικόνες: Αρκεί να περάσει κανείς πέντε ή δέκα λεπτά, στην Ελλάδα, σε ένα πρακτορείο ΠΡΟΠΟ· από την άλλη, οι γυναίκες ολοένα και περισσότερο επιβαρύνονται με όλα τα καθοριστικά καθήκοντα για την οικογενειακή βιωσιμότητα: Είναι ταυτόχρονα το μοναδικό οικονομικά ενεργό μέλος της οικογένειας, μητέρες και νοικοκυρές. Ειρήσθω εν παρόδω, η είσοδος της γυναίκας στην αγορά εργασίας σήμανε για τις χαμηλότερες κλίμακες της κοινωνικής πυραμίδας έξαρση της ημιαπασχόλησης και της χαμηλοαμοιβόμενης εργασίας: Οι καθαρίστριες και οι εργαζόμενες στις μεγάλες αλυσίδες λιανικής αποτελούν τις εμβληματικές φιγούρες αυτού του νέου φαινομένου.
Φυσικά με αυτές τις αλλαγές, καινοφανή προβλήματα ανακύπτουν στις έμφυλες σχέσεις. Η δε εντατικοποίηση στην οποία βυθίζονται οι σύγχρονες γυναίκες των τάξεων που πασχίζουν να τα βγάλουν πέρα, προκαλεί ανισότητες οι οποίες είναι σίγουρα πολύ πιο διαφορετικές από εκείνες της παλιάς πατριαρχίας. Δεν βασίζονται στην αντίθεση της σεξουαλικής ή εργασιακής αυτοδιάθεσης με τους παραδεδομένους ρόλους της μητέρας και της νοικοκυράς, όπως κατήγγειλε ο φεμινισμός της δεκαετίας του 1960.
Αυτές οι νέες καταστάσεις, πολύ συχνά μεταβάλουν τους άνδρες σε πληγωμένα θηρία, αλλά κυρίως θίγουν τις γυναίκες συνολικότερα, ταυτόχρονα ως εργαζόμενες, μητέρες και συντρόφους. Αυτό είναι το σύγχρονο υπόστρωμα για την κρίση των φύλων.
Κανένα #metoo, όμως, δεν θα μιλήσει για τα «κουρασμένα πόδια των πωλητριών» –όπως λέει και ο Χρίστος Δάλκος στο εξαιρετικό του τραγούδι. Χρειάζεται ενδεχομένως, να αναδυθεί ένας νέος, αυθεντικός φεμινισμός, λιγότερο αυτάρεσκος, όχι ελιτίστικος αλλά λαϊκός, που να αγαπάει και όχι να μισεί τις ταυτότητες του ανθρώπου, ώστε να αναδείξει αυτές τις πλειοψηφικές μα αόρατες πραγματικότητες…
[1] Shirley P. Burggraf, The Feminine Economy And Economic Man: Reviving The Role Of Family In The Postindustrial Age, Basic Books, Νέα Υόρκη 1996.
[2] Branko Milanovic, Capitalism, Alone: The Future of the System that rules the World, The Belknap Press of Harvard University Press, Καίμπρητζ 2019, σελ. 18.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Διαβάστε
Η Πολιορκία της Κορίνθου, του μεγάλου Φιλέλληνα και συνθέτη Ροσσίνι – το πρώτο Live Aid στην ιστορία!
Gioachino Antonio Rossini, στο Παρίσι, 1865. Ο Τζοακίνο Ροσσίνι (Gioachino Rossini), γεννήθηκε στις 29 Φεβρουαρίου 1792 σε μια μικρή λ...
