Μεγάλη Τετάρτη: Ο Χριστός αποθεώνει την Γυναίκα και ταπεινώνεται ως πρώτος μεταξύ ίσων

Στο πρόσωπο μιας πόρνης ο Χριστός αποθέωσε την γυναίκα, ανάγοντας την σε κοινωνό και πομπό του κηρύγματος Του. Έπειτα έπλυνε ο ίδιος τα πόδια των μαθητών του, κάνοντας την κοινωνική ισότητα πράξη σε όλα τα επίπεδα. Σε μία κοινωνία αδικίας και ανισότητας, όπου οι γυναίκες και οι κοινωνικά αδύναμοι εθεωρούντο αντικείμενα, ο Χριστός θέτει πάλι τον θεμέλιο λίθο του ανθρωποκεντρικού πολιτισμού. Οι πολίτες κρίνονται από την αρετή και την καλοσύνη τους και όχι από τον διαχωρισμό της ισχύος και του αδίκου.

Την ίδια στιγμή το εξουσιαστικό ιερατείο ετοιμάζει την εξόντωση του οργανώνοντας την προδοσία του Ιούδα.

Ειχε προηγηθεί το καθάρισμα του ναού από εμπόρους και τοκογλύφους, όπου ο Χριστός αποθέωσε και τα παιδιά. Μόνον τα παιδιά υμνούν την θεία χάρη.

2000 χρόνια μετά, ακόμα γυναίκες λιθοβολούνται και παιδιά θεωρούνται αντικείμενα εκμετάλλευσης.

β’ Μκ 11, 15: Όταν ήρθαν πάλι στα Ιεροσόλυμα (την επόμενη μέρα), μπήκε ο Ιησούς στον Ναό… Ιω 2, 14: Μέσα στον περίβολο του ιερού (Ναού) βρήκε αυτούς που πουλούσαν βόδια, πρόβατα και περιστέρια για τις θυσίες, και τους αργυραμοιβούς καθιστούς πίσω από τους πάγκους. Τότε έφτιαξε ένα μαστίγιο από σχοινιά και τους έβγαλε όλους έξω από τον περίβολο του Ναού, μαζί και τα πρόβατα και τα βόδια, και έριξε καταγής τα νομίσματα των αργυραμοιβών, και αναποδογύρισε τους πάγκους. Και είπε σε αυτούς που πουλούσαν τα περιστέρια: «Πάρτε τα αυτά από εδώ, μην κάνετε εμπορικό κατάστημα το σπίτι του Πατέρα μου. Μτ 21, 13: …Η Γραφή λέει: Ο οίκος μου πρέπει να είναι οίκος προσευχής (Ησαΐας 56, 7), εσείς όμως τον κάνατε σπήλαιο ληστών». (Ιερεμίας 7, 11) Εκεί στον Ναό τον πλησίασαν κουτσοί και τυφλοί, και τους θεράπευσε. Όταν είδαν οι αρχιερείς και οι γραμματείς τα θαύματα που έκανε, και τα παιδιά να φωνάζουν μέσα στον Ναό και να λένε «Δόξα στον Υιό του Δαβίδ», αγανάκτησαν και του είπαν: «Δεν ακούς τι λένε αυτοί; » Και ο Ιησούς τους λέει: «Και βέβαια τα άκουσα. Αλλά και εσείς δεν διαβάσατε ποτέ στην Γραφή, πως από το στόμα νηπίων και βρεφών έκανες να βγει τέλειος ύμνος;» (Ψαλμός 8, 3) Τους άφησε και βγήκε έξω από την πόλη, στη Βηθανία, και διανυκτέρευσε εκεί. Μκ 11, 18: Τα πληροφορήθηκαν αυτά οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι και οι αρχιερείς, και αναζητούσαν τρόπο να τον εξοντώσουν. Τον φοβούνταν όμως, γιατί ο λαός εντυπωσιαζόταν με τη διδασκαλία του.
Γυνή, βαλοῦσα σώματι Χριστοῦ μύρον,
Τὴν Νικοδήμου προὔλαβε σμυρναλόην.

Βιογραφία
Κατά την Μεγάλη Τετάρτη επιτελούμε ανάμνηση του γεγονότος της αλείψεως του Κυρίου με μύρο από μια πόρνη γυναίκα. Επίσης φέρεται στη μνήμη μας, η σύγκλιση του Συνεδρίου των Ιουδαίων, του ανωτάτου δηλαδή Δικαστηρίου τους, προς λήψη καταδικαστικής αποφάσεως του Κυρίου, καθώς και τα σχέδια του Ιούδα για προδοσία του Διδασκάλου του.

Δύο μέρες πριν το Πάσχα, καθώς ο Κύριος ανέβαινε προς τα Ιεροσόλυμα, κι ενώ βρισκόταν στο σπίτι στου λεπρού Σίμωνα, τον πλησίασε μια πόρνη γυναίκα κι άλειψε το κεφάλι Του με πολύτιμο μύρο. Η τιμή του ήταν γύρω στα τριακόσια δηνάρια, πολύτιμο άρωμα και γι’ αυτό οι μαθητές την επέκριναν και περισσότερο απ’ όλους ο Ιούδας. Γνώριζαν οι μαθητές καλά πόσο μεγάλο ζήλο έδειχνε πάντοτε ο Χριστός για την ελεημοσύνη προς τους φτωχούς. Ο Χριστός όμως την υπερασπίσθηκε, για να μην αποτραπεί απ’ το καλό της σκοπό. Ανέφερε μάλιστα και τον ενταφιασμό Του, προσπαθώντας να αποτρέψει τον Ιούδα από τη προδοσία, αλλά μάταια. Τότε απέδωσε στη γυναίκα την μεγάλη τιμή να διακηρύσσεται το ενάρετο έργο της σε ολόκληρο την οικουμένη.

Ο Ιερός Χρυσόστομος υποστηρίζει ότι δύο ήταν οι γυναίκες που άλειψαν με μύρο τον Κύριο. Οι τρεις πρώτοι Ευαγγελιστές αναφέρουν μια και την ίδια γυναίκα, που πήρε την ονομασία πόρνη. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης όμως κάνει λόγο για άλλη γυναίκα, αξιοθαύμαστη και σεμνή, τη Μαρία την αδελφή του Λαζάρου, που άλειψε τα άχραντα πόδια Του σκουπίζοντας τα με τις τρίχες των μαλλιών της.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. δ’.
Ἰδοὺ ὁ Νυμφίος ἔρχεται ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός, καὶ μακάριος ὁ δοῦλος, ὃν εὑρήσει γρηγοροῦντα, ἀνάξιος δὲ πάλιν, ὃν εὑρήσει ῥαθυμοῦντα. Βλέπε οὖν ψυχή μου, μὴ τῷ ὕπνῳ κατενεχθής, ἵνα μῄ τῷ θανάτῳ παραδοθῇς, καὶ τῆς βασιλείας ἔξω κλεισθῇς, ἀλλὰ ἀνάνηψον κράζουσα· Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος εἶ ὁ Θεός, διὰ τῆς Θεοτόκου ἐλέησον ἡμᾶς.

(Μετάφραση Ανδρέας Θεοδώρου)
Να, ὁ Νυμφίος ἔρχεται στὸ μέσο τῆς νύχτας, κι εὐτυχισμένος θὰ εἶναι ὁ δοῦλος ποὺ θὰ τὸν βρεῖ (ὁ Νυμφίος) ξάγρυπνο νὰ τὸν περιμένει· ἀνάξιος ὅμως πάλι θὰ εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ θὰ τὸν βρεῖ ράθυμο καὶ ἀπροετοίμαστο. Βλέπε, λοιπόν, ψυχή μου νὰ μὴ βυθιστεῖς στὸν πνευματικὸ ὕπνο, γιὰ νὰ μὴν παραδοθεῖς στὸ θάνατο (τῆς ἁμαρτίας) καὶ νὰ μείνεις ἔξω τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ ἀνάνηψε κράζοντας· Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος εἶσαι ἐσὺ ὁ Θεὸς· σῶσε μας διὰ τῆς προστασίας τῶν ἐπουρανίων ἀσωμάτων δυνάμεων (τῶν Ἀγγέλων).

Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς.
Ὑπὲρ τὴν Πόρνην Ἀγαθὲ ἀνομήσας, δακρύων ὄμβρους οὐδαμῶς σοι προσῆξα, ἀλλὰ σιγῇ δεόμενος προσπίπτω σοι, πόθῳ ἀσπαζόμενος, τοὺς ἀχράντους σου πόδας, ὅπως μοι τὴν ἄφεσιν, ὡς Δεσπότης παράσχῃς, τῶν ὀφλημάτων κράζοντι Σωτήρ. Ἐκ τοῦ βορβόρου τῶν ἔργων μου ῥῦσαί με.

(Μετάφραση Ανδρέας Θεοδώρου)
Ἀγαθὲ Κύριε, ἂν καὶ ἁμάρτησα πιὸ πολὺ ἀπὸ τὴν πόρνη ὅμως δέ σοῦ πρόσφερα (ὅπως ἐκείνη) βροχὴ δακρύων μετανοίας· ἀλλὰ πέφτω στὰ πόδια σου, σιωπηλὰ δεόμενος καὶ ἀσπαζόμενος τὰ ὁλοκάθαρα πόδια σου, νὰ μοῦ χορηγήσεις συγχώρηση τῶν πταισμάτων μου, κράζοντας Σωτῆρα μου: Λύτρωσέ με ἀπὸ τὸν ἠθικὸ βόρβορο τῶν ἁμαρτημάτων μου καὶ σῶσε με.

Κάθισμα
Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.
Πόρνη προσῆλθέ σοι, μύρα σὺν δάκρυσι, κατακενοῦσά σου ποσὶ Φιλάνθρωπε, καὶ δυσωδίας τῶν κακῶν, λυτροῦται τῇ κελεύσει σου, πνέων δὲ τὴν χάριν σου, μαθητής ὁ ἀχάριστος, ταύτην ἀποβάλλεται, καὶ βορβόρῳ συμφύρεται, φιλαργυρίᾳ ἀπεμπολῶν σε. Δόξα Χριστὲ τῇ εὐσπλαγχνίᾳ σου.

(Μετάφραση Ανδρέας Θεοδώρου)
Μιὰ πόρνη γυναίκα σὲ πλησίασε, φιλάνθρωπε Κύριε, καὶ ἄδειασε στὰ πόδια σου ἀρώματα ἀνακατεμένα μὲ δάκρυα. Καὶ τὴ στιγμὴ ἐκείνη λυτρώθηκε μὲ τὸ πρόσταγμά σου ἀπὸ τὴ δυσωδία τῶν ἁμαρτημάτων της. Ἀντίθετα ὁ Ἰούδας, ὁ ἀχάριστος μαθητής, ἂν καὶ ἀνέπνεε τὴν εὐωδία της χάριτός σου, ἀπέβαλε αὐτὴ καὶ ἀναμίχτηκε μὲ τὴν ἀναθυμίαση τοῦ βορβόρου τῆς ἁμαρτίας, πουλώντας σε ἀπὸ φιλαργυρία. Δόξα, Χριστέ, στὴν εὐσπλαχνία σου!

Ἕτερον Κάθισμα
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ἰούδας ὁ δόλιος, φιλαργυρίας ἐρῶν, προδοῦναί σε Κύριε, τὸν θησαυρὸν τῆς ζωῆς, δολίως ἐμελέτησεν. Ὅθεν καὶ παροινήσας, τρέχει πρὸς Ἰουδαίους, λέγει τοῖς παρανόμοις. Τί μοι θέλετε δοῦναι, κᾀγὼ παραδώσω ὑμῖν, εἰς τὸ σταυρῶσαι αὐτόν;

Ἕτερον Κάθισμα
Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτὴρ.
Ἡ Πόρνη ἐν κλαυθμῷ, ἀνεβόα οἰκτίρμον, ἐκμάσσουσα θερμῶς, τοὺς ἀχράντους σου πόδας, θριξὶ τῆς κεφαλῆς αὐτῆς, καὶ ἐκ βάθους στενάζουσα. Μὴ ἀπώσῃ με, μηδὲ βδελύξῃ Θεέ μου, ἀλλὰ δέξαι με, μετανοοῦσαν, καὶ σῶσον, ὡς μόνος φιλάνθρωπος.

Ὁ Οἶκος
Ἡ πρῴην ἄσωτος Γυνή, ἐξαίφνης σώφρων ὤφθη, μισήσασα τὰ ἔργα, τῆς αἰσχρᾶς ἁμαρτίας, καὶ ἡδονὰς τοῦ σώματος, διενθυμουμένη τὴν αἰσχύνην τὴν πολλήν, καὶ κρίσιν τῆς κολάσεως, ἣν ὑποστῶσι πόρνοι καὶ ἄσωτοι, ὧν περ πρῶτος πέλω, καὶ πτοοῦμαι, ἀλλ’ ἐμμένω τῇ φαύλῃ συνηθείᾳ ὁ ἄφρων, ἡ Πόρνη δὲ γυνή, καὶ πτοηθεῖσα, καὶ σπουδάσασα ταχύ, ἦλθε βοῶσα πρὸς τὸν Λυτρωτήν· Φιλάνθρωπε καὶ οἰκτίρμον, ἐκ τοῦ βορβόρου τῶν ἔργων μου ῥῦσαί με.

Γιατρέ μου από τι πάσχω; 30η μέρα καραντίνας και τα μυαλά στα κάγκελα

Σε καιρούς καραντίνας υπάρχει ένα άτομο που πρέπει να σχεδιάσουμε πως θα το αντιμετωπίσουμε. Είναι απέναντι μας, μας ακολουθεί συνεχώς με τρόπο που μας προκαλεί μερικές φορές έντονη αμηχανία, μας κοιτάζει και μας ελέγχει άλλες φορές ειρωνικά, άλλες φορές με σοβαρότητα, άλλες φορές με διάθεση να γελάσει, με μοναδικό αντικείμενο,.. εμάς!
Όχι δεν είναι είναι ο αγαπημένος μας, η μάνα μας, το παιδί μας ή ο σκύλος μας. Είναι αυτό το υπέροχο, μυστήριο, και έντονα θρεμμένο.. εγώ! Έχουμε κλειστεί και οι δύο στο σπίτι χωρίς τρόπο διαφυγής κι αρχίζουν και βγαίνουν τα μέσα έξω, τα έξω μπαίνουν μέσα και γίνεται χαμός!
Τι είναι όμως συνήθως τα μέσα που κρατάμε κλειδωμένα σε ντουλαπάκια και κάνουμε πως δεν τα ξέρουμε, αυτά τα μέσα που καλύπτονται με καθημερινές ασχολίες ρουτίνας, υποχρεώσεων ή διασκέδασης και που τώρα δεν έχουμε τίποτα από τα τρία. Η ρουτίνα παίρνω αυτοκίνητο η ΜΜΜ, πάω δουλειά, γυρίζω, πάω για καφέ, ή σε μια ταβέρνα, μια βόλτα στη παραλία, ή ακόμα εκπληρώνω διάφορες σπαστικές εργασίες, μια επίσκεψη στη ΔΕΗ, στον ΟΤΕ, σε μια Τράπεζα, ή εκείνες οι ένοχες απόλαυσης τύπου κομμωτήρια, μανικιούρ, γυμναστήριο κλπ, ΟΛΑ ΕΞΑΦΑΝΙΖΟΛ.
Τι μένει? Εγώ κι εγώ και η μικρή μου πολιτεία που περικλείεται σε ένα σπίτι με ότι αυτό περιέχει. Κι εδώ αρχίζει και καταφθάνει ο λογαριασμός. Ζευγάρια που έβρισκαν τρόπο να ξεφεύγουν, παριστάνοντας στον εξωτερικό περίγυρο πως είναι καλά, ενώ στην ουσία είχαν αρχίσει να μην αντέχουν ο ένας τον άλλο, τώρα μαζί 24 ώρες το 24ωρο αντιμέτωποι με την πραγματικότητα.
Γονείς σε σύγκρουση με τα παιδιά, προβληματικές οικογένειες που ο καθένας είχε σαν λύση τη φυγή, εκτός των θυρών, όλοι μαζί να επαναπροσδιορίσουν τι στο καλό συμβαίνει μεταξύ τους ή πολύ απλά να κλειστούν ο καθένας σε ένα δωμάτιο με τη παράκληση , μην με ενοχλήσει κανείς γιατί θα έχουμε άλλα.
Άνθρωποι που οι συνήθειες τους ήταν απαραίτητα στοιχεία επιβίωσης, ακόμα κι αν αυτά έμοιαζαν γελοία και ασήμαντα, αρχίζουν κι έχουν ένα πανικό γιατί τα φουσκωμένα σώματα κινδυνεύουν να ξεφουσκώσουν, οι ανταύγειες εξαφανίζονται, τα ημιμόνιμα μανικούρ δεν βγαίνουν τα γ@μημένα, οι τρίχες αρχίζουν και μεγαλώνουν στα αλαβάστρινα σώματα.
Και η ικανοποίηση της καθημερινής ματαιοδοξίας? Στο γραφείο, στο μπαράκι, στα μπουζούκια? Που θα κουνηθεί τώρα το κορμί προκλητικά? Που θα κερνάς τα σφηνάκια στο γκομενάκι απέναντι? Που θα δείξεις το γαμάτο συνολάκι που το πλήρωσες ένα μισθό? Που θα κυκλοφορήσεις τη μπέμπα σου με τις καλογυαλισμένες ζάντες και τα καψουροτράγουδα στο τέρμα?
Και τα παιδιά ? Έρχεται η ώρα που θα πρέπει να αναλάβεις δράση, δεν μπορείς πλέον να τους δώσεις ένα χαρτζιλίκι να πάνε στα φαστφουντάδικα και να χαλαρώσεις στο τσατάρισμα στο διαδίκτυο. Δεν μπορείς να πεις άσε με τώρα είμαι ψόφιος από τη δουλειά δεν έχω όρεξη για παιχνίδια. Δεν μπορείς καν να τους πεις γρήγορα στο κρεβάτι γιατί αύριο έχει σχολείο. Είναι η μεγάλη σου ευκαιρία να έχεις όλο το χρόνο διαθέσιμο σαν γονιός. Θυμάσαι πως είναι?
Και καλά όλα αυτά, αλλά τι συμβαίνει αν αυτό κρατήσει πολύ και έρθεις μοιραία αντιμέτωπος με τα δυο κρυμμένα χαρτιά της ύπαρξής σου? Το φόβο και τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες. Τις φοβίες που είναι σκαλωμένες στο πίσω μέρος του μυαλού από τότε που κοίταζες αν υπάρχει κάτι κάτω από το κρεββάτι τη νύχτα, μέχρι το να μην πατάς τις γραμμές στο πεζοδρόμιο καθώς περπατάς… και οι ανεκπλήρωτες επιθυμίες, τα όνειρα που έθαψες και τώρα αναδύονται στην εποχή της απόλυτης κατάργησης κάθε δυνατότητας στο όνειρο, και νοιώθεις πως ίσως έπρεπε να είχες προλάβει…
Γιατρέ μου φοβάμαι τους κλόουν, τις μισάνυχτες ντουλάπες, το απόλυτο σκοτάδι, τη σκηνή με τις σκούπες στη Φαντασία, τον ασπροκούνελο στην Αλίκη, τον Μενούση, τον Μπιρμπίλι και τον Μεμέτ Αγά. Επίσης με φοβίζουν τα δελτία ειδήσεων, οι κυβερνητικές ανακοινώσεις, ο κορονοϊός, οι μάσκες, τα αντισυπτικά, τα γάντια και τα πιστοποιητικά συμόρφωσης.
Από τι πάσχω γιατρέ μου?
Όλα αυτά θα μοιάζουν βέβαια παιδική χαρά, όταν θα έρθει η στιγμή που θα ψαχουλέψω στη τσέπη μου και θα δω πως είναι άδεια και η πιστωτική κενή, οι λογαριασμοί θα συγκεντρωθούν απλήρωτοι, οι διακανονισμοί με την εφορία και τη ΔΕΗ, θα ακυρωθούν, ο σπιτονοικοκυρης θα μου ζητήσει φυσικά το νοίκι, η δουλειά μου θα έχει βάλει λουκέτο, η μικρή αποθήκη τροφίμων θα έχει αδειάσει, και το φρύδι μου θα έχει χάσει το σχήμα του και τέλος το πλεον τραγικό τα μπουκαλάκια με τις ενυδατικές και αντιρυτιδικές θα έχουν αδειάσει…
Αραγε τι έχει συμβεί? Θυμάμαι στην αρχή του τέλους, κένταγα απλά με ένα φυτίλι αναμμένο δίπλα μου? Που ξεφύτρωσε ο ποντικός και το άρπαξε?
Ντίλι ντίλι ντίλι, ντίλι το καντήλι που έφεγγε και κένταγε η κόρη το μαντίλι ντίλι ντίλι ντίλι.
Πήγε και ο ποντικός και πήρε το φιτίλι μέσ’ από το καντήλι που έφεγγε και κένταγε η κόρη το μαντίλι ντίλι ντίλι ντίλι της κόρης το μαντίλι.
Πάει και η γάτα που έφαγε τον ποντικό που πήρε το φιτίλι μέσ’ από το καντήλι που έφεγγε και κένταγε η κόρη το μαντίλι ντίλι ντίλι ντίλι της κόρης το μαντίλι.
Πάει και ο σκύλος που έφαγε τη γάτα που έφαγε τον ποντικό που πήρε το φιτίλι μέσ’ από το καντήλι που έφεγγε και κένταγε η κόρη το μαντίλι ντίλι ντίλι ντίλι της κόρης το μαντίλι.
Πάει και το ξύλο που σκότωσε το σκύλο που έφαγε τη γάτα που έφαγε τον ποντικό που πήρε το φιτίλι μέσ’ από το καντήλι που έφεγγε και κένταγε η κόρη το μαντίλι ντίλι ντίλι ντίλι της κόρης το μαντίλι.
Πάει και ο φούρνος που έκαψε το ξύλο που σκότωσε το σκύλο που έφαγε τη γάτα που έφαγε τον ποντικό που πήρε το φιτίλι μέσ’ από το καντήλι που έφεγγε και κένταγε η κόρη το μαντίλι ντίλι ντίλι ντίλι.
Πάει και το ποτάμι που έσβησε το φούρνο που έκαψε το ξύλο που σκότωσε το σκύλο που έφαγε τη γάτα που έφαγε τον ποντικό που πήρε το φιτίλι μέσ’ από το καντήλι που έφεγγε και κένταγε η κόρη το μαντίλι ντίλι ντίλι ντίλι της κόρης το μαντίλι.
Πάει και το βόδι, που ήπιε το ποτάμι που έσβησε το φούρνο που έκαψε το ξύλο που σκότωσε το σκύλο που έφαγε τη γάτα που έφαγε τον ποντικό που πήρε το φιτίλι μέσ’ από το καντήλι που έφεγγε και κένταγε η κόρη το μαντίλι ντίλι ντίλι ντίλι της κόρης το μαντίλι.
Πάει κι ο χασάπης που έσφαξε το βόδι που ήπιε το ποτάμι που έσβησε το φούρνο που έκαψε το ξύλο που σκότωσε το σκύλο που έφαγε τη γάτα που έφαγε τον ποντικό που πήρε το φιτίλι μέσ’ από το καντήλι που έφεγγε και κένταγε η κόρη το μαντίλι ντίλι ντίλι ντίλι της κόρης το μαντίλι.
Συνήθης ‘Υποπτος

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ “ΑΓΙΟΝΟΡΙ”

Το σημερινό χωριό βρίσκεται ΝΔ του μεσαιωνικού κάστρου και είχε το 2001: 
 308 κατοίκους. Το 1834 είχε 107 οικογένειες και 537 κατοίκους, ήταν το κεφαλοχώρι της περιοχής και η έδρα του δήμου Αγιονορίου. Από το 1837 οι κάτοικοι άρχισαν να εγκαθίστανται στα πεδινότερα χωριά κυρίως στο Χιλιομόδι και Νεοχώρι (Σολομό).
Το τοπωνύμιο εμφανίζεται στις πηγές με τους τύπους: Ενόριον, Αγιονόρι, Αγινόρι, Αϊνόρι, και Άγιον Όρος. Κατά τη γνώμη του Οικονόμου Κων – νου «η σημερινή ονομασία του τόπου Ενόριον (Ενόριος = αυτός που βρίσκεται μέσα στα όρια, στα σύνορα), το οποίο απαντά στις πηγές (Βίος του οσίου Νίκωνα του Μετανοείτε) κατά το τελευταίο τέταρτο του 10 αι. (λίγο μετά το έτος 970). Στον τόπο με την ονομασία Ενόριον δόθηκε κάποια εποχή ο χαρακτηρισμός άγιος, πιθανώς από την ύπαρξη στη θέση θρησκευτικών ιδρυμάτων ή εκκλησιών,  με αποτέλεσμα το τοπωνύμιο να γίνει αρχικά περιφραστικό με πρώτο μέρος της περίφρασης το επίθετο άγιος και έπειτα σύνθετο. Έτσι από το σύνθετο Αγιοενόριο και Αγιοενόρι με εξέλιξη του –ιο σε –ι προέρχεται ο σημερινός τύπος Αγιονόρι. Από τον τύπο Αγιονόρι προέρχεται ο τύπος Αγινόρι, απ’ όπου ο τύπος Αϊνόρι.»
 
Η ονομασία του οικισμού «Άγιον Όρος» που απαντά στο Χρονικό του Μωρέως, υπήρχε ήδη από τα μέσα του 12^ου αιώνα. Το 1365 το Αγινόρι αναφέρεται σε έγγραφα εσόδων του δυνάστη της Καστελλανίας Κορίνθου Νικολάου Acciaiuoli χωρίς το φρούριο του. Η περιοχή του τότε εντασσόταν στο φρούριο του Αγίου Βασιλείου. Το Κάστρο του Αγιονορίου πρέπει να κτίστηκε μεταξύ των ετών 1377 και 1450 και περιελάμβανε πολλές εκκλησίες, οι οποίες σήμερα είναι μερικώς ή τελείως ερειπωμένες.

 Κορδώσης Σ. Μιχαήλ: «Συμβολή στην ιστορία και τοπογραφία της περιοχής Κορίνθου κατά τους Μέσους Χρόνους» Αθήνα 1981.

Πληθυσμός το έτος 1838
Άνδρες: 216. Γυναίκες: 241. Παιδιά μέχρι του 18^ου έτους γυναίκες: 10. Νέοι ανύπαντροι μεταξύ 18 και 25 ετών: 8. Ολικός αριθμός οικογενειών: 116. Ολικός αριθμός δημοτών: 834. Γεωργοί 86. Ποιμένες: 24. Τεχνίται: 1 Κτηματίαι μεγάλοι: 60 μικροί 20 στρατιωτικοί: 1 Υπάλληλοι δημοτικοί: 17 Μαθηταί σχολείων: 4 Ιερείς: 2 Άνδρες που ηξεύρουν να γράφουν: 30. Ολικός αριθμός κατοίκων: 834.

Δημοτικό Σχολείο

Το Δημοτικό Συμβούλιο του δ. Κλεωνών με την 30/1896 πράξη του γνωμοδότησε να συσταθεί Γραμματοδιδασκαλείο στα χωριά Αγιονόρι και Στεφάνι ανά έξι μήνες (Αγιονόρι 6 χειμερινούς – Στεφάνι 6 θερινούς μήνες).
Το 1901 συστάθηκε Γραμματοδιδασκαλείο, (ΦΕΚ 191/31.8.1901) το οποίο το 1908 από κοινό κανονίστηκε σε Πρωτοβάθμιο. Στεγαζόταν σε μισθωμένο οίκημα μέχρι το έτος 1958. 
Η Σχολική Εφορεία με το 3691/3.6.1957 συμβόλαιο του συμβ/φου Κλεωνών Καλαρά Θωμά Κων-νου (Σκούρτης Γ. Δημήτριος, Καλλιμάνης Βασ. Παναγιώτης και Παπαγιαννοπούλου Αλεξ. Ελένη Δασκάλα) αγόρασε από τον Μπίτζιο Δημ. Γεώργιο, κάτοικο Σολομού, οικόπεδο 1.200 τ.μ. με όρια: Α. με δρόμο, Δ. με Μπίτζιου Γ. Αναστασίου, Καλλιμάνη χήρας Νικ. Κων-νας και Μπαλή χήρας Δημ. Ευαγγελίας, Β. με δρόμο και Ν. με οικία Καλλιμάνη χήρας Νικ. Κων-νας, αντί 5.000 δρχ. κατόπιν  του με αριθ. 50418 /7.5.1957 εγγράφου του ΥΠΕΠΘ. Η Δ/νση Τεχνικών Υπηρεσιών Νομ. Κορινθίας με την Τ. 8278/ 28.11.1957 απόφασή της ανέθεσε στον εμπειροτέχνη Βασιλόπουλο Νικόλαο τις εργασίες ανέγερσης του διδακτηρίου αντί συνολικής δαπάνης 90.000 δρχ. Το νέο διδακτήριο είχε μια αίθουσα διδασκαλίας και στις 10.4.1964 παραλήφθηκε από τη Σχολική Εφορεία (Σκούρτης Γ. Δημήτριος, Παπαχρήστος Χ. Αναστάσιος και Παπαγιαννοπούλου Αλ. Ελένη Δασκάλα) η δεύτερη αίθουσα που είχε κατασκευάσει ο εργολάβος Κουρτέσης Νικόλαος. Κάτω από τη β΄ αίθουσα κατασκευάστηκε και κατοικία Δασκάλου.

Σ’ αυτό υπηρέτησαν οι δάσκαλοι:
Παπαδάς Μιχ. Στυλιανός γραμματιστής από Κοντόσταυλο, από 15.10.1901 – 15.12.1901 (ΦΕΚ 233/1901), Μάρκελλος Αναστάσιος, γραμματιστής από 10.12.1901 – 1903, Κωνσταντινίδης Δημ., γραμματιστής από 1903 – 4.8.1906 (ΦΕΚ 274/1903 και ΦΕΚ 180/4.8.1906 τ. Β΄), Καραντάνης Κ. Υποδιδάσκαλος από 9.8.1906 – 15.1.1910 (ΦΕΚ 180/1906), Πανταζόπουλος Χρήστος από 12.11.1909–13.11.1911 (ΦΕΚ 256/26.11.1909 και ΦΕΚ 259/13.11.1911), Κανελλόπουλος Κ. Βασίλειος από Χελυδόριον Κορινθίας 1888 από 17.11.1911 – 19.4.1912 που μετατέθηκε στο Στεφάνι. Οικονομόπουλος Α. Ηλίας από Αθίκια 1852      από 7.5.1912 – 23.12.1915, Χριστάκου Σταυρούλα από 20.4.1916 – 1.9.1918,  Αθανασίου Θεοφάνης 1.2.1919 – 31.8.1919, Παλαμήδης Ηλίας 1.9.1919 – 17.4.1922, Ευσταθίου Ελένη 17.3.1922 – 30.9.1922, Στασινού Αλεξάνδρα από Ιωάννινα 1870, από 21.10.1922 – 1.9.1923, Κατσαμάκη Κατίνα από 12.8.1923 – 1.10.1924, Χατζησπύρου Κων-νος από Βρύουλα 1883, από 20.10.1924 – 31.7.1925, που μετατέθηκε στο Στεφάνι, Παπαγιαννόπουλος Αλέξανδρος από Μάναρι Αρκαδίας 1894 από 31.7.1925 – 27.5.1944, που εκτελέστηκε από τους Γερμανούς. Παντρεύτηκε τη Σοφία Πέτρου Μπίντζιου (1906 – 1984) και είχαν παιδιά την Ελένη 1931 Δασκάλα και Αγγελική 1932. Πέττα Άννα από 29.9.1945 – 3.12.1946, Παπαδόπουλος Ιωαν. Γεώργιος από Μπούζι (1905-1981), από 1.12.1947-1950,  Παπαγιαννοπούλου Αλεξ. Ελένη 1950-1964, Δήμας Γεώργιος από Διμηνιό Κορινθίας 1960-62, Τσέτος Σταμ. Γεώργιος 1964-66, Αγγέλου Αθανάσιος 1966-70, Σμυρναίος Κ. Ιωάννης 1970-72, Μπερδούσης Θ. Ιωάννης 1972-77, Σταυρογιαννοπούλου Παναγιώτα 1977-78, Καμπίτης Γεώργιος και Σφυρή Ευγενία 1978-79, Καρλής Ιωάννης ιεροδιδάσκαλος 1980-94, Παπαντωνίου Κων-νος 1982-83, το Σχολικό έτος 1995-96 δε λειτούργησε, Δίπλα Μαρία 1996-97, Ξυνίδου Σοφία 1997-98, Γεωργιάδης Ιορδάνης 1998-99 και Κούρτη Δέσποινα 1999-2000.

Όνομα βιβλίου: Ο ΤΕΩΣ ΔΗΜΟΣ ΚΛΕΩΝΩΝ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ 19^ος  – 20^ός  Αιώνας
Συγγραφείς: Ξενοφών Ηλίας –Ζωή Ηλία

 http://www.520greeks.com/articles/synoptiki-istoria-toy-xorioy-agiono/

Μεγάλη Τρίτη: Όσα “Κύριε Ελέησον” και αν πεις, αν δεν αγωνιστείς για τον αδύναμο εν ζωή, δεν σου πρέπει παράδεισος

ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ – η μυσταγωγία που οδηγεί στην ελευθερία ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ: Κράτα την ψυχή σου ελεύθερη ώστε να σπάσεις τις αλυσίδες σαν έρθει η στιγμή.

ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ: Η διδαχή της σημερινής ημέρας είναι άλλο ένα βήμα προς την αυτογνωσία και τον κοινωνικά υπεύθυνο τρόπο ζωής. Η Παραβολή των ταλάντων διδάσκει την προσπάθεια, τον αγώνα και τον μόχθο του ανθρώπου. Τον προσωπικό αγώνα και την προσπάθεια που είναι απόλυτα ατομική ευθύνη, χωρίς κάποια Θεία χείρα βοηθείας. Αγώνας όχι για να υπηρετήσεις το δόγμα ή κάποια εξουσιαστική δομή, όπως υπαγορεύουν οι άλλες θρησκείες, αλλά για να αναβαθμίσεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Όλα αυτά σε μία εποχή που οι κοινωνίες – πλην των ελληνοκεντρικών – ηταν υπόδουλες και ζούσαν για να υπηρετούν δυνάστες. Όπου η κάστα όριζε το μέλλον του ανθρώπου από την γέννηση του. Μία παραβολή – επανάσταση.
Η παραβολή των δέκα παρθένων είναι συγκλονιστική. Δεν υπάρχει παράδεισος για όποιον δεν στάθηκε κοινωνικά υπέυθυνος στον βίο του. Για όποιον δεν βοήθησε τον συνάνθρωπο του. Δεν στάθηκε στον αδύναμο, σε αυτόν που είχε ανάγκη. Και το λέει ο ίδιος ο Χριστός! Όταν όλοι, μα όλοι οι φορείς, ηγέτες, προφήτες θρησκειών απαιτούσαν την απόλυτη υποταγή στο δόγμα και την εξυπηρέτηση των σκοπιμοτήτων της εκάστοτε θρησκευτικής δομής! Όχι τον συνάνθρωπο, την κοινωνία.
Μιλάμε για την συγκρότηση ενός βίου δικαίου και κοινωνικής συνεργασίας σε συνθήκες απόλυτου εξουσιαστικού σκότους. Μιλάμε για την μεταλαμπάδευση του άδολου Ελληνικού φωτός, που ανήγαγε τον άνθρωπο ως απόλυτη υπερχρονική αυταξία με σκοπό τον δίκαιο βίο και όχι την δουλεία σε επίγειους αφέντες.
Όποιος δεν μπορεί να καταλάβει αυτό το πραγματικό θαύμα Φωτός, πως θα κατανοήσει την μεταλαμπάδευση του Αγίου Φωτός και του συμβολισμού του.
ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ – ΤΑ ΤΑΛΑΝΤΑ
Η Μεγάλη Τρίτη είναι για την Εκκλησία αφορμή να θυμηθούμε την παραβολή των ταλάντων. Κάποιος άρχοντας πραγματοποιεί ένα μακρινό ταξίδι, και πριν φύγει μοιράζει στους δούλους του τμήματα από την περιουσία του. Στον ένα δίνει πέντε τάλαντα, στον άλλο δύο, στον τρίτο ένα. Μετά την επιστροφή του οι δούλοι του δίνουν λογαριασμό. Αυτός που πήρε πέντε τάλαντα, εργάστηκε και παραδίδει συνολικά δέκα, αυτό που πήρε δύο παραδίδει τέσσερα, ενώ αυτός που πήρε ένα, το επιστρέφει, διότι θεωρεί ότι ο κύριος του είναι σκληρός και θέλει να θερίσει εκεί που δεν έσπειρε. Τότε ο άρχοντας διατάσσει να του πάρουν το τάλαντο και να το δώσουν σ’ αυτόν που έχει τα δέκα και να τον τιμωρήσουν, αποκόπτοντάς τον ουσιαστικά από την κοινωνία με τους άλλους!
Στον οίκο του συναξαριού της ημέρας διαβάζουμε μια ενδιαφέρουσα φράση που απευθύνεται στον καθέναν από μας: “Το δοθέν σοι τάλαντον φιλοπόνως έργασαι”. Το χάρισμα, γιατί αυτό είναι το τάλαντο, που έχει ο καθένας μας, ας εργαστεί με φιλοπονία, με επιμέλεια και με προθυμία, να το αξιοποιήσει. Τα χαρίσματα είναι πολύτιμα δώρα του Θεού στον κάθε άνθρωπο και υπάρχουν, σ’ άλλον περισσότερα και σ’ άλλον λιγότερα, αλλά πάντως δίδονται σε όλους. Το ερώτημα είναι κατά πόσον αξιοποιούνται.
Συνήθως, οι άνθρωποι νιώθουν περήφανοι για τις ικανότητές τους. Είναι αλήθεια πως πολλοί αγωνίζονται σκληρά για να πετύχουν στη ζωή τους, όχι μόνο επαγγελματικά. Το καλό όνομα, η αποδοχή και η υπόληψη της κοινωνίας προς τα ανθρώπινα πρόσωπα, εξαιτίας της ηθικής τους συμπεριφοράς και της προσπάθειάς τους να είναι “καλοί καγαθοί”, αποτελούν σπουδαία κίνητρα στον αγώνα της ζωής. Ωστόσο, ταυτόχρονα με τις ικανότητες, εμφιλοχωρεί στον κόπο και μια εγωιστική διάθεση, η οποία καθιστά το χάρισμα όχι αφορμή προσφοράς και θυσίας, αλλά αφορμή υπερηφάνειας και μονομέρειας.
Ο πετυχημένος άνθρωπος συχνά θεωρεί τον εαυτό του φορέα τελειότητας. Το χάρισμα δεν γίνεται αφορμή ελευθερίας, προσφοράς, ενδιαφέροντος για τον άλλο, αλλά μόνο ικανοποίησης του συμφέροντος και της φιλοδοξίας, ενώ άλλοτε υπάρχει η αίσθηση της κτητικότητας, ότι το χάρισμα μας ανήκει και μπορούμε να το διαθέσουμε όπως εμείς θέλουμε. Γι’ αυτό κι όταν τα χαρίσματα αμφισβητούνται, θιγόμαστε ακόμη περισσότερο.
Η Εκκλησία προτείνει στον άνθρωπο να συνειδητοποιήσει πως ό,τι ξεχωριστό έχει, του δόθηκε από τον Θεό για να το καλλιεργήσει προς όφελος δικό του, αλλά κυρίως, προς όφελος των άλλων. Γι’ αυτό δεν δέχεται ούτε τον εγωιστικό εγκλωβισμό στην αυτάρκεια των χαρισμάτων, ούτε την χρήση τους προς δόξαν του έχοντος, αλλά την λειτουργία του χαρίσματος προς όφελος της κοινότητας, των πολλών, της σύναξης. Η Εκκλησία δεν θέλει τον άνθρωπο εγκλωβισμένο στον ατομισμό, αλλά ζητά από τον καθένα την κοινωνική συνείδηση και προσφορά που θα τον κάνει να ζει για τους άλλους, και τους άλλους να ζουν γι’ αυτόν!
Η εποχή μας είτε θεοποιεί τους χαρισματικούς ανθρώπους, εγκλωβίζοντάς τους στον εγωισμό και την κενοδοξία, είτε ισοπεδώνει τα χαρίσματα καθιστώντας τον άνθρωπο αριθμό στην απρόσωπη μάζα. Αν η κοινωνία μας συνειδητοποιήσει πόσο σπουδαίο είναι τα χαρίσματα να ελευθερώνουν τον έχοντα, αλλά και τον κόσμο, μέσα από την σωστή χρήση τους και την προσφορά, αλλά κυρίως μέσα από την αναφορά στο Θεό, τότε μέσα από αυτή την υγιή ταπείνωση της σχέσης με το Θεό το τάλαντο θα αξιοποιηθεί φιλοπόνως. Και τότε πραγματικά, “θα εισέλθουμε εις την χαράν του Κυρίου μας”, δηλαδή στην κοινωνία της αγάπης και της προσφοράς, στην κοινωνία της ελευθερίας από την αυτάρκεια και τον εγωισμό…
του Πρωτ. Θεμιστοκλέους Μουρτζανού, Φιλολόγου – Θεολόγου.
Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΔΕΚΑ ΠΑΡΘΕΝΩΝ
Οι θείοι Πατέρες όρισαν την αγία αυτή ημέρα να θυμηθούμε μια από τις πιο παραστατικές και διδακτικές παραβολές του Κυρίου μας: την παραβολή των Δέκα Παρθένων. Κι’ είχαν το σκοπό τους. Η συνοδοιπορία με το Χριστό μας προς το Θείο Πάθος δεν θα πρέπει να είναι τυπική και απλά συναισθηματική, αλλά να είναι ολοκληρωτική συμμετοχή στην εν Χριστώ πορεία και να συνοδεύεται από οντολογική αλλαγή του είναι μας. Η ενθύμηση της παραβολής των δέκα παρθένων είναι μια άριστη πνευματική άσκηση για να μην διαφεύγει από τη σκέψη μας η επερχόμενη μεγάλη, επιφανής και συνάμα φοβερή ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου μας.
Την παραβολή των δέκα Παρθένων διασώζει ο ευαγγελιστής Ματθαίος στο 25ο κεφάλαιο του Ευαγγελίου του. Με την ευκαιρία μιας καταπληκτικής εσχατολογικής ομιλίας Του ο Κύριος είπε και την εξής παραβολή: Η Βασιλεία των ουρανών μοιάζει με δέκα παρθένες οι οποίες αφού πήραν μαζί τους τα λυχνάρια τους πήγαν να υποδεχθούν τον νυμφίο. Πέντε από αυτές ήταν σώφρονες και φρόντισαν να έχουν μαζί τους απόθεμα λαδιού για τα λυχνάρια τους, ενώ οι άλλες πέντε ήταν ανόητες και δεν φρόντισαν να έχουν μαζί τους το αναγκαίο απόθεμα λαδιού. Επειδή δε αργούσε ο νυμφίος και η νύχτα προχωρούσε έπεσαν να κοιμηθούν. Τα μεσάνυχτα ακούστηκε μια γοερή κραυγή η οποία ανήγγειλε τον ερχομό του νυμφίου. Οι παρθένες σηκώθηκαν για να προαπαντήσουν τον νυμφίο. Οι μεν σώφρονες παρθένες που είχαν απόθεμα λαδιού άναψαν τα λυχνάρια τους, οι δε μωρές ζητούσαν απεγνωσμένα από τις σώφρονες να τους δώσουν λίγο λάδι. Εκείνες τους απάντησαν πως μόλις αρκεί για τα δικά τους τα λυχνάρια και καλά θα κάνουν να πάνε να αγοράσουν. Οι ανόητες παρθένες έτρεξαν να αγοράσουν λάδι, αλλά εν τω μεταξύ ο νυμφίος έφθασε και μπήκε στο χώρο του γάμου με τις πέντε φρόνιμες και έκλεισε την πόρτα. Οι ανόητες παρθένες έφθασαν μετά και άρχισαν να φωνάζουν Κύριε, Κύριε άνοιξέ μας. Αυτός τους απάντησε αλήθεια σας λέγω πως δεν σας γνωρίζω και έμειναν τελικά έξω του νυμφώνος. Κλείνει την παραστατική αυτή παραβολή του ο Κύριος με την εξής σωτήρια προτροπή: «Γρηγορείτε ουν, ότι ουκ οίδατε την ημέραν ουδε την ώραν εν η ο Υιός του ανθρώπου έρχεται» (Ματθ.κε΄13 ) και «γρηγορείτε ουν΄ ουκ οίδατε γαρ πότε ο κύριος της οικίας έρχεται, οψέ ή μεσονυκτίου ή αλεκτροφωνίας ή πρωί΄ μη ελθών εξαίφνης εύρη υμάς καδεύδοντας»(Μάρκ.13:35).[…]
Οι παρθένες είναι οι ψυχές μας και η προμήθεια λαδιού για το λυχνάρι είναι ο επίγειος συνεχής αγώνας για να κάνουμε το θέλημα του Θεού, να κάνουμε έργα ευποιίας, να παραμερίζουμε από την ύπαρξή μας συνεχώς όλα εκείνα τα στοιχεία που είναι παρείσακτα στη φύση μας και αντιστρατεύονται την πνευματική μας πρόοδο και τελείωση. Το λυχνάρι είναι η παρρησία μας μπροστά στο Θεό. […]
Το φοβερό γεγονός της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου θα γίνειξαφνικά και σε χρόνο ανύποπτο και θα πληρώσει με χαρά ανείπωτη τις φρόνιμες και αγαθές ψυχές και θα φέρει φόβο και αγωνία τις μωρές ψυχές. Οι μεν πρώτες θα επιβραβευτούν για την σώφρονα στάση τους και θα εισέλθουν στην ατέρμονη βασιλεία του Θεού, ενώ οι δεύτερες εξ’ αιτίας της αμέλειά τους θα αποκλειστούν από τη βασιλεία του Θεού και θα βυθισθούν στην κατάσταση της παντοτινής λύπης και της τιμωρίας, «εις το πυρ το αιώνιον το ητοιμασμένον τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού»(Ματθ.25:41)
Ως συνοδοιπόροι του Θείου Πάθους θα πρέπει να έχουμε συνεχώς στραμμένη τη σκέψη μας πως θα ενώσουμε την ψυχή μας με το Νυμφίο Χριστό. Τα φτηνά και εφήμερα πράγματα πρέπει να τα θέτουμε σε δεύτερη μοίρα, αν θέλουμε κι’ εμείς να βρεθούμε στην ομάδα των φρονίμων παρθένων κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου. Ο δρόμος του Θείου Πάθους δείχνει και σε μας το δικό μας δρόμο, ο οποίος είναι ατραπός μαρτυρίου, ο οποίος όμως οδηγεί στη εν Χριστώ λύτρωση και στην αιώνια ζωή.
από την Αποστολική Διακονία
 – Antexoume.wordpress.com

Ο ρόλος της ενορίας κατά την τουρκοκρατία

Πρωτοπρ. Δημητρίου Βακάρου

Πηγή: "Ενορία: Προς μια νέα ανακάλυψή της" Εκδόσεις "Ακρίτας". Β΄ Έκδοση Αθήνα 1993. Σελ. 51-53.
Το παρακάτω κείμενο αποτελεί μέρος εισηγήσεως που έγινε στο Ιερατικό Συνέδριο της Ιεράς Μητροπόλεως Δράμας στις 22 Μαϊου 1988. Το αναδημοσιεύουμε αποσπασματικά από το περιοδικό Γρηγόριος ο Παλαμάς τ. 726. Θεσσαλονίκη 1989.

Οι λόγοι οι οποίοι κυρίως συνετέλεσαν κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας στην ανάπτυξη της ενορίας ως θεσμού ή συστήματος διοικήσεως της Εκκλησίας, και μάλιστα ως βασικής μονάδος οργανώσεως της εκκλησιαστικής ζωής των μελών της ήσαν:

α) Το ποικιλόμορφο εκκλησιαστικο-πολιτικό καθεστώς που ίσχυε στις τουρκοκρατούμενες πόλεις της δικαιοδοσίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Οι υπόδουλοι Έλληνες - μέλη της Εκκλησίας, οι ραγιάδες, πιεζόμενοι από τους κατακτητές αλλά και από τις εκκλησιαστικές οικονομικές επιβαρύνσεις, συσπειρώθηκαν κάτω από τη σκέπη της τοπικής Εκκλησίας..

σε ομάδες, αναπτύσσοντας και ανάλογες διαπροσωπικές και κοινοτικές μεταξύ τους σχέσεις. Επίσης, η υποχρεωτική εξ αίτιας της Τουρκικής κατακτήσεως μετακίνηση τμημάτων του πληθυσμού και η καταδίωξη των υποδούλων μετά από την διαρπαγή και καταστροφή της περιουσίας τους¹⁷. Με τον τρόπο αυτό εξαναγκάζονταν οι κάτοικοι τών χωριών και τών πόλεων να εγκαταλείψουν τα σπίτια και τα υπάρχοντα τους για να μετοικήσουν σε βουνά ή απομακρυσμένες και δυσπρόσιτες περιοχές και να δημιουργούν προάστεια¹⁸ ή νέους συνοικισμούς και κοινότητες¹⁹.

Η συνοίκηση με αλλόθρησκους ή ετεροδόξους ή σχισματικούς ανάγκαζε τους υπόδουλους να συσπειρώνονται σε κάποια περιοχή που έπαιρνε το όνομά της από το ναό που υπήρχε σ' αυτήν. Ακόμη, το φαινόμενο της εκκοσμικεύσεως της Εκκλησίας που διαμόρφωσε νέο εκκλησιαστικό ήθος. Αυτό συνέβη όχι μόνο εξαιτίας της συμμετοχής των λαϊκών ως δημογερόντων, πρωτομαστόρων ή εκκλησιαστικών επιτρόπων στη διοίκηση και διαχείριση των πραγμάτων τής Εκκλησίας, αλλά και εξαιτίας του συνδέσμου της εκκλησιαστικής οργανώσεως με τις λατρευτικές, πολιτικές, οικονομικές και πολιτιστικές ανάγκες των υποδούλων. Με άλλα λόγια, η εκκοσμίκευση εισήλθε και από την στενή σύνδεση της κοινοτικής με την θρησκευτική ζωή τών υποδούλων.

Εδώ πρέπει να υπογραμμίσουμε το γεγονός ότι με τα προνόμια που απένειμε ο κατακτητής στην Εκκλησία, οι Ιεροί ναοί είχαν αυτονομία εκκλησιαστικής διοικήσεως και οργανώσεως. Έτσι ο θεσμός της ενορίας βοήθησε ιδιαίτερα τους ναούς της υπαίθρου να δημιουργήσουν γεωργο-οικονομικούς οργανισμούς, οι οποίοι διαμόρφωσαν ιδιαίτερο εκκλησιαστικό καθεστώς. Με τον τρόπο αυτό ο υπόδουλος λαός του Θεού κατόρθωσε μέσω της ενορίας και των ιερών ναών όχι μόνο να επιβιώσει και να αναζωπυρωθεί πολιτικά, οικονομικά και πολιτιστικά, αλλά και να διατηρήσει ακέραια την Ορθόδοξη πίστη του.

Οι ιεροί ναοί την περίοδο αυτή δεν αποτελούσαν μόνο τόπο λατρείας, αλλά και χώρο συναθροίσεως των ενοριτών προς συζήτηση και επίλυση διαφόρων προβλημάτων. Ο δε περίβολος, η αυλή του ναού, χρησιμοποιούνταν προς ψυχαγωγία των ενοριτών κατά τα πανηγύρια των Αγίων, τους γάμους και τις χαρές των μελών της Εκκλησίας.

Αν και οι διάφορες υποχρεώσεις τών μονίμως εγκατεστημένων Χριστιανών στην εκκλησιαστική περιφέρεια τού ενοριακού ναού, τών ενοριτών, εξ αίτιας του ισχύοντος τότε εκκλησιαστικο-πολιτικού καθεστώτος ήσαν πολλές και δυσβάστακτές, όμως με τις συντεχνίες τους οι ενορίτες ενίσχυσαν οικονομικά τους ιερούς ενοριακούς ναούς και το επιτελούμενο φιλανθρωπικό τους έργο. Σ' όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας ο πυρήνας της συλλογικής δράσεως τών υποδούλων Ελλήνων ήταν η ενορία-κοινότητα. Σύμφωνα πάντοτε με τα μέτρα της εποχής ήταν το ιδανικότερο σύστημα αυτοδιοικήσεως, το οποίον η Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία οργάνωσε διακονώντας το ποίμνιό της²⁰. Κι αυτή ακριβώς η οργάνωση της ενορίας κράτησε αρραγή την συνοχή του Ελληνισμού που αντιστάθηκε σθεναρά κατά τών κατακτητών. Σ' όλη τη διάρκεια της μακράς δουλείας οι Ιερείς των ενοριακών ναών ήσαν εκείνοι, οι οποίοι μέχρι αυτοθυσίας αναλώθηκαν προκειμένου να επιτελέσουν το σωτηριώδες, κοινωφελές αλλά και εθνοσωτήριο έργο²¹.

 http://oodegr.co/oode/istoria/istoria.htm#tourkokratia

Σημειώσεις

---

17. Προδρόμου Ακανθόπουλου. "Η ιστορία των ενοριών τού Οικουμενικού Πατριαρχείου κατά την Τουρκοκρατία", Θεσσαλονίκη 1984, 44.

18. Βουτυρά Σ. Καρύδου Γ., "Λεξικόν Ιστορίας και Γεωγραφίας", τόμος Γ΄ εν Κων/πόλει 1881, 942.

19. Βουτυρά Σ. Καρύδου Γ., "Λεξικόν Ιστορίας και Γεωγραφίας", τόμος Γ΄. 947, 966. Από πληροφορίες τού Χ. Ι. Παπαχριστοδούλου· [Ιστορία της Ρόδου από τους προϊστορικούς χρόνους έως την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου (1948). Αθήναι 1972. σ. 515]: Οι Έλληνες της Ρόδου διωγμένοι από τις χατοικίες τους και τις Εκκλησίες τού κάστρου, αρχίζοιν μια νέα ζωή στις συνοικίες τους -τα μαράσια- έξω από αυτό. Η περιφέρεια που τούς έδωσαν να κατοικήσουν ήταν κήποι ή επαύλεις κατεδαφισμένες πριν αρχισει η πολιορκία, το ίδιο είχε γίνει για τις Εκκλησίες. Επομένως όλα χτίστηκαν τότε, κάθε συνοικία χτίζει την Εκκλησία της και σχηματίζει μια ενορία· είναι σαν μια κοινότητα χωριού, χωρίς κοινοτικούς άρχοντες.

20. Χαραλάμπου Παπαστάθη, "Οι Κανονισμοί τών Ορθοδόξων Ελληνικών Κοινοτήτων τού Οθωμανικού Κράτους και τής Διασποράς", Θσσ/νίκη 1984. 7.

21. Προδρόμου Ακανθαπούλου. "Η ιστορία των ενοριών…" 108 πρβλ. και Αρχιμ. Ειρηναίου I. Χατζηευφραιμίδη. "Η ενορία ιστορικώς". Ζωντανή Ενορία, εισηγήσεις και εκθέσεις του ΙΖ΄ Ιερατικού Συνεδρίου τής Ιεράς Μητροπόλεως Φλωρίνης. Αθήνα» 1987. 48-68.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΧΩΡΙΩΝ “ΣΟΛΟΜΟΣ” ΚΑΙ “ΝΕΟΧΩΡΙ”

Πληθυσμιακή εξέλιξη

 
Αναφέρεται στην απογραφή του έτους 1896 ως χωριό του δήμου Κορίνθου, που απέχει 1. ½  ώρες απ’ αυτήν και είχε 84 κ.
1907:  94, 1920: 123, 1928: 177, 1940: 336, 1951: 374, 1961: 520, 1971: 526, 1981: 672, 1991: 750, 2001: 683
Ο Σολομός μέχρι το 1912 ανήκε στο δ. Κορίνθου. Με το από 31.8.1912 Β.Δ. ΦΕΚ 262 τ. Α΄ αποτέλεσε Κοινότητα, στην οποία ανήκαν και τα χωριά 
α) Κουταλάς, 
β) Μαψός, 
γ) Νεοχώρι, 
δ) Μονή Αγίου Νικολάου, 
ε) Λεύκα 
και στ) Μπεκιάνικα. 
Στις 16.5.1928 ο οικισμός Νεοχώρι καταργήθηκε, στις 16.10.1940 η ονομασία του οικισμού Σολωμός της Κοινότητας διορθώθηκε σε 
Σολομός και αναγνωρίστηκε ο οικισμός Μονή Αγίου Νικολάου και πρασαρτήθηκε στην Κοινότητα. Με το από 19.1.1948 Β.Δ. ΦΕΚ 24/1948 τ. Α΄ αποσπάστηκαν τα χωριά Κουταλάς και Μαψός και μαζί με το Σπαθοβούνι απετέλεσαν την κοινότητα Κουταλά. Στις 19.3.1961 καταργήθηκαν οι οικισμοί Λεύκα και Μονή Αγίου Νικολάου.
Από το 1999 ο Σολομός, η Λεύκα και τα Μπεκιάνικα ανήκουν στο δ. Κορίνθου.

Νεοχώρι

Αναφέρεται στην απογραφή του Πουκεβίλ το έτος 1817 και είχε 10 οικογένειες, το 1834  μαζί με το Χιλιομόδι αριθμούσε 68 κατοίκους. Το 1843 μαζί με τον Κουταλά είχε 76 κατοίκους. 1851 μαζί με το Αλαμάνο και τον Κουταλά αριθμούσε 14 οικ. με 80 κ. 1896: 61 κ., 1907: 27 και 1920: 27κ.
Νότια του Ακροκορίνθου σε μικρή απόσταση βρισκόταν το χωριό Νεοχώριον (Νιοχώρι) κοντά στο Σολομό, εκεί όπου είναι σήμερα η εκκλησία Αγία Παρασκευή. Από το 1834 – 1840 ανήκε στο δ. Αγιονορίου. Από το 1840 – 1912 ανήκε στο δ. Κλεωνών. Από το 1912 ανήκε μαζί με τον Κουταλά και το Μαψό στην Κοινότητα Σολομού μέχρις ότου οι εναπομείναντες κάτοικοι στη δεκαετία του 1920 μετοίκησαν στο χωριό Σολομό.

Δημοτικό Σχολείο

Ίδρυση: Στις 15.12.1898 συνεστήθη Γραμματοσχολείο στο Σολομό, στη συνέχεια λειτούργησε ως κοινό και εξυπηρετούσε και τα χωριά Μπεκιάνικα, Λεύκα και Νεοχώριον.
Διδακτικό προσωπικό: Υπηρέτησαν σ’ αυτό οι:
Χαρισόπουλος Ιωάννης 8.6.1899 – 8.12.1900, Μπαχταλιάς Βλάσιος από Ταρσό Φενεού 1883 υποδιδάσκαλος από 12.11.1904 – 9.8.1905, Ρωμέσης Δημ. Φίλιππος από Αθίκια 1884 από 9.10.1905 – 15.1.1910, Μπέτσος Κων – νος 15.12.1909 – 15.12.1910, Αβραμάκος Ιωάννης συν/χος διδ/λος από 19.5.1913 – 4.1.1918, Ευσταθίου Ελένη 13.12.1921 – 18.4.1922, Κατσαμάκη Κατίνα 18.4.1922 – 17.11.1922, Οικονομόπουλος Ιωάννης 17.11.1922 – 1.9.1923 που μετατέθηκε στα Αθίκια, Μπρίνιας Χριστόδουλος 1.9.1923 – 15.11.1924, Μικρός Δημ. Ιωάννης από Αθίκια 1895 από 18.11.1924 – 3.6.1930 που μετατέθηκε στα Εξαμίλια, Τσιακόπουλος Δημήτριος από Δούσια 1902 από

Πληθυσμιακή εξέλιξη

Αναφέρεται στην απογραφή του έτους 1896 ως χωριό του δήμου Κορίνθου, που απέχει 1. ½  ώρες απ’ αυτήν και είχε 84 κ.
1907:  94, 1920: 123, 1928: 177, 1940: 336, 1951: 374, 1961: 520, 1971: 526, 1981: 672, 1991: 750, 2001: 683
Ο Σολομός μέχρι το 1912 ανήκε στο δ. Κορίνθου. Με το από 31.8.1912 Β.Δ. ΦΕΚ 262 τ. Α΄ αποτέλεσε Κοινότητα, στην οποία ανήκαν και τα χωριά α) Κουταλάς, β) Μαψός, γ) Νεοχώρι, δ) Μονή Αγίου Νικολάου, ε) Λεύκα και στ) Μπεκιάνικα. Στις 16.5.1928 ο οικισμός Νεοχώρι καταργήθηκε, στις 16.10.1940 η ονομασία του οικισμού Σολωμός της Κοινότητας διορθώθηκε σε Σολομός και αναγνωρίστηκε ο οικισμός Μονή Αγίου Νικολάου και πρασαρτήθηκε στην Κοινότητα. Με το από 19.1.1948 Β.Δ. ΦΕΚ 24/1948 τ. Α΄ αποσπάστηκαν τα χωριά Κουταλάς και Μαψός και μαζί με το Σπαθοβούνι απετέλεσαν την κοινότητα Κουταλά. Στις 19.3.1961 καταργήθηκαν οι οικισμοί Λεύκα και Μονή Αγίου Νικολάου.
Από το 1999 ο Σολομός, η Λεύκα και τα Μπεκιάνικα ανήκουν στο δ. Κορίνθου.

Νεοχώρι

Αναφέρεται στην απογραφή του Πουκεβίλ το έτος 1817 και είχε 10 οικογένειες, το 1834  μαζί με το Χιλιομόδι αριθμούσε 68 κατοίκους. Το 1843 μαζί με τον Κουταλά είχε 76 κατοίκους. 1851 μαζί με το Αλαμάνο και τον Κουταλά αριθμούσε 14 οικ. με 80 κ. 1896: 61 κ., 1907: 27 και 1920: 27κ.
Νότια του Ακροκορίνθου σε μικρή απόσταση βρισκόταν το χωριό Νεοχώριον (Νιοχώρι) κοντά στο Σολομό, εκεί όπου είναι σήμερα η εκκλησία Αγία Παρασκευή. Από το 1834 – 1840 ανήκε στο δ. Αγιονορίου. Από το 1840 – 1912 ανήκε στο δ. Κλεωνών. Από το 1912 ανήκε μαζί με τον Κουταλά και το Μαψό στην Κοινότητα Σολομού μέχρις ότου οι εναπομείναντες κάτοικοι στη δεκαετία του 1920 μετοίκησαν στο χωριό Σολομό.

Δημοτικό Σχολείο

Ίδρυση: Στις 15.12.1898 συνεστήθη Γραμματοσχολείο στο Σολομό, στη συνέχεια λειτούργησε ως κοινό και εξυπηρετούσε και τα χωριά Μπεκιάνικα, Λεύκα και Νεοχώριον.
Διδακτικό προσωπικό: Υπηρέτησαν σ’ αυτό οι:
Χαρισόπουλος Ιωάννης 8.6.1899 – 8.12.1900, Μπαχταλιάς Βλάσιος από Ταρσό Φενεού 1883 υποδιδάσκαλος από 12.11.1904 – 9.8.1905, Ρωμέσης Δημ. Φίλιππος από Αθίκια 1884 από 9.10.1905 – 15.1.1910, Μπέτσος Κων – νος 15.12.1909 – 15.12.1910, Αβραμάκος Ιωάννης συν/χος διδ/λος από 19.5.1913 – 4.1.1918, Ευσταθίου Ελένη 13.12.1921 – 18.4.1922, Κατσαμάκη Κατίνα 18.4.1922 – 17.11.1922, Οικονομόπουλος Ιωάννης 17.11.1922 – 1.9.1923 που μετατέθηκε στα Αθίκια, Μπρίνιας Χριστόδουλος 1.9.1923 – 15.11.1924, Μικρός Δημ. Ιωάννης από Αθίκια 1895 από 18.11.1924 – 3.6.1930 που μετατέθηκε στα Εξαμίλια, Τσιακόπουλος Δημήτριος από Δούσια 1902 από 23.6.1930 – 1.9.1945 που μετατέθηκε στο Δ΄ Κορίνθου, Τζανέλλου Καλυψώ 20.9.1937 – 30.6.1938
Καρκούλας Φιλ. Παναγιώτης 15.10.1945 – 17.9.1951 που μετατέθηκε στα Αηδόνια. Επίσης υπηρέτησαν οι Παπουτσής Γεώργιος με τη σύζυγό του Κατσάνη Δήμητρα από Αθίκια, ο Τσίρτσης Γεωρ. Σπυρίδων με τη σύζυγό του Αργυρώ από το Χιλιομόδι και άλλοι. Το σχολ. Έτος 1997 – 98 υπηρετούσαν οι Ανδριανέσης Λεωνίδας από Άγιο Βασίλειο, Τσίρτσης Κιμ. Γεώργιος από Χιλιομόδι και Κοντογιάννη Κων – να και στο Νηπιαγωγείο η Στίκα Δέσποινα.
Στέγαση: Στεγαζόταν σε ιδιωτικά οικήματα: από 1911 – 1916 στην οικία Φίλη Ιωάννη με μηνιαίο μίσθωμα 15 δρχ (συμβ. 40666/1911 Κ. Τζιρακόπουλου), 8.2.1917 – 1922 στην οικία Κων – νας χήρας Νικ. Καπλάνη (συμβ. 37764/1916 Γερ. Δασίου). Το 1927 κτίστηκε δημόσιο σχολείο σε οικόπεδο που δώρισαν οι: Τσουλουχάς Θεοφάνης και Κοντογιάννης Αναστ. Χρήστος. Στο Φ 1307/24.7.1932 της Εφημερίδας «ΝΕΑ ΚΟΡΙΝΘΟΣ» ο Πρόεδρος της Σχολικής Εφορείας Γεώργιος Καραβοκύρης εξέθεσε σε μειοδοτική δημοπρασία την επισκευή του μονοταξίου διδακτηρίου. Στη δεκαετία του 1970 κτίστηκε το σημερινό Σχολείο.
Όνομα βιβλίου: Ο ΤΕΩΣ ΔΗΜΟΣ ΚΛΕΩΝΩΝ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ 19^ος  – 20^ός  Αιώνας
Συγγραφείς: Ξενοφών Ηλίας –Ζωή Ηλία
23.6.1930 – 1.9.1945 που μετατέθηκε στο Δ΄ Κορίνθου, Τζανέλλου Καλυψώ 20.9.1937 – 30.6.1938
Καρκούλας Φιλ. Παναγιώτης 15.10.1945 – 17.9.1951 που μετατέθηκε στα Αηδόνια. Επίσης υπηρέτησαν οι Παπουτσής Γεώργιος με τη σύζυγό του Κατσάνη Δήμητρα από Αθίκια, ο Τσίρτσης Γεωρ. Σπυρίδων με τη σύζυγό του Αργυρώ από το Χιλιομόδι και άλλοι. Το σχολ. Έτος 1997 – 98 υπηρετούσαν οι Ανδριανέσης Λεωνίδας από Άγιο Βασίλειο, Τσίρτσης Κιμ. Γεώργιος από Χιλιομόδι και Κοντογιάννη Κων – να και στο Νηπιαγωγείο η Στίκα Δέσποινα.
Στέγαση: Στεγαζόταν σε ιδιωτικά οικήματα: από 1911 – 1916 στην οικία Φίλη Ιωάννη με μηνιαίο μίσθωμα 15 δρχ (συμβ. 40666/1911 Κ. Τζιρακόπουλου), 8.2.1917 – 1922 στην οικία Κων – νας χήρας Νικ. Καπλάνη (συμβ. 37764/1916 Γερ. Δασίου). Το 1927 κτίστηκε δημόσιο σχολείο σε οικόπεδο που δώρισαν οι: Τσουλουχάς Θεοφάνης και Κοντογιάννης Αναστ. Χρήστος. Στο Φ 1307/24.7.1932 της Εφημερίδας «ΝΕΑ ΚΟΡΙΝΘΟΣ» ο Πρόεδρος της Σχολικής Εφορείας Γεώργιος Καραβοκύρης εξέθεσε σε μειοδοτική δημοπρασία την επισκευή του μονοταξίου διδακτηρίου. Στη δεκαετία του 1970 κτίστηκε το σημερινό Σχολείο.
Όνομα βιβλίου: Ο ΤΕΩΣ ΔΗΜΟΣ ΚΛΕΩΝΩΝ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ 19^ος  – 20^ός  Αιώνας
Συγγραφείς: Ξενοφών Ηλίας –Ζωή Ηλία

Μεγάλη Δευτέρα: Τα δύο συντριπτικά, ριζοσπαστικά και επίκαιρα μηνύματα

ΔΙΟΤΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ Η ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΟΥ ΔΟΜΗΣΕ ΤΟ ΕΛΛΗΝΟΠΝΟΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΓΕΝΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΨΕΥΤΟΜΑΓΚΕΣ

Ο μικρός Ήρωας Ιωσήφ και το μοναδικό καταγεγραμμένο θαύμα «καταστροφής» του Χριστούμε την άκαρπο συκή. Οι διαχρονικοί και εξαιρετικά επίκαιροι συμβολισμοί.

Η ιστορικά του μικρού Ιωσήφ είναι πραγματικά συγκλονιστική όπως θα διαβάσετε. Ένα παιδί που μαρτύρησε ακόμα και στα χέρια των αδελφών του, που προδόθηκε, βασανίστηκε και όμως με μοναδικό όπλο την αλήθεια, την καλοσύνη και το δίκαιο, μεγαλούργησε. Ένα παιδί που παρά τα μαρτύρια και τις δοκιμασίες, δεν παρέκκλινε ούτε στιγμή από τον δρόμο της αρετής και... κατάφερε να σώσει ένα ολόκληρο έθνος από την δυστυχία και την καταστροφή. Συγχώρεσε δε όλους όσους τον πλήγωσαν, εφαρμόζοντας την ρήση των μεγάλων Ελλήνων φιλοσόφων: Η συγχώρεση είναι γνώρισμα των σοφών και οχι η εκδίκηση, οπως δίδαξε ο Πιττακός, ο Περίανδρος και άλλοι γίγαντες του πνεύματος.
Ένα μάθημα ζωής για καθε έναν από εμάς. Όπως το μάθαμε από τον Κολοκοτρώνη και τον Καζαντζάκη. Ακόμα και μόνοι, με το σύνολο να μας διαβάλλει, να βαστήξουμε την πορεία μας μέσα στον δρόμο της αρετής, της αλήθειας και του δικαίου. Την δική μας κακία να τιθασεύουμε όσο γλυκιά και αν φαίνεται, των άλλων να μην την φοβόμαστε γιατί θα πέσει επάνω τους. Και θα έλθουν ως ικέτες αναζητώντας τον φάρο στο σκοτάδι που οι ίδιοι θα έχουν δημιουργήσει. Στο τέλος, πάντα ο Εσταυρωμένος επικρατεί, ουδέποτε οι σταυρωτές.

Με την άκαρπο συκή που ο Χριστός ξέρανε με έναν λόγο, με αυτή την πραγματικά ριζοσπαστική κίνηση, συνθλίβονται όλες οι δομές που δεν προσφέρουν τίποτα στο σύνολο, στο γένος. Άκαρπη η συναγωγή των Φαρισαίων, υπάρχει μόνον για να διατηρεί τα άνομα προνόμια των ολίγων και να διαιωνίζει το άδικο. Δεν εξυπηρετεί την αλήθεια και το δίκαιο, ο ενάρετος οφείλει να την κόψει από την ρίζα.

Μεγάλη Δευτέρα λοιπόν Σήμερα. Από τη σημερινή μέρα ξεκινούν τα άγια Πάθη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Τύπος του Κυρίου μας Ιησού είναι ο πάγκαλος Ιωσήφ που σήμερα επιτελούμε την ανάμνησή του (Γεν. 37 – 50).

Ήταν ο μικρότερος γιος του Πατριάρχη Ιακώβ και ο πιο αγαπητός. Όμως φθονήθηκε από τα αδέλφια του και αρχικά τον έριξαν σ’ ένα βαθύ λάκκο και εξαπάτησαν το πατέρα τους χρησιμοποιώντας ένα ματωμένο ρούχο ότι δήθεν τον κατασπάραξε κάποιο θηρίο. Στη συνέχεια τον πούλησαν για τριάντα αργύρια σε εμπόρους, οι οποίοι τον ξαναπούλησαν στον αρχιμάργειρα του βασιλιά της Αιγύπτου, τον Πετεφρή. Ο Ιωσήφ ήταν πανέμορφος και τον ερωτεύθηκε η γυναίκα του Πετεφρή, που θέλησε να τον παρασύρει σε ανήθικη πράξη βιαίως. Μόλις εκείνη έπιασε τον Ιωσήφ, εκείνος άφησε στα χέρια της το χιτώνα του και έφυγε. Εκείνη από το θυμό της τον συκοφάντησε στο σύζυγό της, ότι δήθεν αυτός επιτέθηκε εναντίον της με ανήθικους σκοπούς. Ο Πετεφρής την πίστευσε και φυλάκισε τον Ιωσήφ.

Κάποτε όμως ο Φαραώ, ο βασιλιάς της Αιγύπτου, είδε ένα παράξενο όνειρο και ζήτησε έναν εξηγητή. Με το φωτισμό του Θεού, μόνο ο Ιωσήφ μπόρεσε να το εξηγήσει. Ότι θα έλθουν στη χώρα του επτά χρόνια ευφορίας και επτά ακαρπίας και πείνας. Ενθουσιάσθηκε ο Φαραώ από τη σοφία του και τον έκανε γενικό άρχοντα, σαν πρωθυπουργό. Ο Ιωσήφ διαχειρίσθηκε άριστα την εξουσία και φρόντισε στα δύσκολα χρόνια της πείνας όλο το λαό. Με αφορμή τη διανομή του σιταριού, φανερώθηκαν τ’ αδέλφια του που τον είχαν φθονήσει. Εκείνος δεν τους κράτησε κακία, αντίθετα τα προσκάλεσε μόνιμα στην Αίγυπτο μαζί με τους γονείς.

Αυτός λοιπόν αποτελεί προεικόνηση του Χριστού, διότι και Αυτός, αγαπητός γιος του Πατέρα, φθονήθηκε από τους ομοφύλους Του Ιουδαίους, πουλήθηκε από το μαθητή Του για τριάντα αργύρια και κλείσθηκε στο σκοτεινό λάκκο, τον τάφο.

Επίσης, σήμερα μνημονεύουμε και τη άκαρπο συκή, την οποία καταράσθηκε ο Κύριος και ξεράθηκε αμέσως Ματθ. 21:19, Μαρκ. 11:13). Συμβολίζει τόσο τη Συναγωγή των Φαρισαίων, η οποία δεν είχε πνευματικούς καρπούς, όσο και κάθε άνθρωπο που στερείται πνευματικών καρπών, αρετών. Έδειξε ο Κύριος τη δύναμή Του στο άψυχο δένδρο και ποτέ πάνω σε άνθρωπο, για να δείξει ότι δεν έχει μόνο δύναμη να ευεργετεί, αλλά και να τιμωρεί.

Ο ευαγγελιστής Μάρκος αναφέρει πως την ώρα που ο Κύριος επιτίμησε τη συκή και ξηράθηκε, κατέπεσαν αμέσως τα καταπράσινα φύλλα της και την επόμενη μέρα ξεράθηκε και η ρίζα της (Μαρκ. 11:21). Οι μαθητές έκθαμβοι από το θαύμα αυτό δεν ζητούσαν να μάθουν την βαθύτερη έννοιά του, αλλά είχαν την απορία «πως παραχρήμα εξηράνθη η συκή;» (Ματθ. 21:20). Πρώτη φορά είχαν δει τιμωρία της άψυχης φύσεως.

Ο Κύριος παίρνοντας αφορμή από την απορία των μαθητών, χωρίς να εξηγήσει την συμβολική σημασία του θαύματος, τους δίδαξε για τη μεγάλη δύναμη της πίστεως, η οποία όταν συνοδεύεται από εσωτερική θέρμη και χωρίς τον παραμικρό δισταγμό μπορεί να κατορθώσει αφάνταστα πράγματα. Τους είπε: «Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν ἔχητε πίστιν καὶ μὴ διακριθῆτε, οὐ μόνον τὸ τῆς συκῆς ποιήσετε, ἀλλὰ κἂν τῷ ὄρει τούτῳ εἴπητε, ἂρθητι καὶ βλήθητι εἰς τὴν θάλασσαν, γενήσεται·» (Ματθ. 21:21). Αυτή την πίστη θέλει η Εκκλησία μας να μεταδώσει και σε μας.

Η υμνογραφία αναφέρεται σήμερα στα δύο παραπάνω θέματα, αλλά και επί πλέον στο θέμα της πορείας του Κυρίου προς το Πάθος. Από το τροπάριο: «Ἰδοὺ ὁ Νυμφίος ἔρχεται…» οι ακολουθίες της Μ. Δευτέρας έως Τετάρτης λέγονται και «Ακολουθίες του Νυμφίου».

πηγή