Οι δύο πλευρές που συναντιόνταιΤου Γιώργου Καραμπελιά Η
κρίση που προκάλεσε ο κορωνοϊός σε παγκόσμια κλίμακα συνεχίζεται ακόμα
με τον πλέον δραματικό τρόπο και δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι χάνουν ακόμα
τη ζωή τους σε ολόκληρο τον πλανήτη – μέχρι τις 10 Μαΐου, η πανδημία
είχε στοιχίσει τη ζωή σε τουλάχιστον 280.693 ανθρώπους–, και είναι ακόμα
άγνωστο πού και πότε πρόκειται να σταματήσει.
Και όμως,
την ίδια στιγμή, εξελίσσεται μία αποκαλυπτική και ταυτόχρονα πρωτοφανής
απόπειρα να χαρακτηριστεί αυτή η κρίση ως κάτι ασήμαντο και να
αντιμετωπιστεί ως μία απλή γρίπη, που έχει μεν κάποιες
θανάσιμες και θανατηφόρες επιπτώσεις αλλά σε καμία περίπτωση δεν
αποτελεί έναν κίνδυνο που θα έπρεπε να μας εμβάλει σε κάποια ιδιαίτερη
ανησυχία ώστε να ανατρέψει την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας, να
περικόψει δραματικά το εισόδημά μας και προπαντός να μεταβάλει το
μοντέλο ζωής και συμπεριφοράς μας. Και το πιο παράδοξο
–τουλάχιστον φαινομενικά– είναι ότι, γύρω από αυτή την αντίληψη,
συνασπίζονται οι πιο διαφορετικές και αντίπαλες πολιτικές, ιδεολογικές,
ακόμα και κοινωνικές ομάδες. Είναι γνωστή, ήδη από την αρχή της
πανδημίας, η προσπάθεια πολιτικών όπως ο Μπόρις Τζόνσον, ο Ντόναλντ Τράμπ ή ο Μπολσονάρο
να υποβαθμίσουν τη σημασία της, και μάλιστα ορισμένοι από αυτούς να
προτείνουν τη λογική της “ανοσίας της αγέλης” έτσι ώστε να μη
διαταραχτεί η οικονομική ζωή των χωρών τους. Στην ίδια κατεύθυνση
και η πολιτική χωρών όπως της σοσιαλδημοκρατικής Σουηδίας που ακολούθησε
το ανάλογο μοντέλο με καταστροφικά αποτελέσματα. Η λογική του
οικονομικού φιλελευθερισμού στηρίζεται στην ανάλγητη αλλά θεωρητικώς
«ρεαλιστική εκτίμηση» πως μια και ο κορωνοϊός πλήττει κατ’ εξοχήν τον μη
ενεργό πληθυσμό, θα ήταν δυνατή μία πολιτική ελάχιστων περιορισμών,
έτσι ώστε να αποφευχθεί η μεγαλύτερη οικονομική κρίση του παγκόσμιου
καπιταλισμού μετά το 1929. Εντούτοις, μία τέτοια λογική θα μπορούσε να
πρυτανεύσει πριν από 100 χρόνια, πριν από το κοινωνικό κράτος
και τη δημιουργία ενός συστήματος υγείας που να καλύπτει το μεγαλύτερο
μέρος του πληθυσμού. Όπως όντως είχε συμβεί με την ισπανική γρίπη, όταν
οι άνθρωποι πέθαιναν κατά χιλιάδες στους δρόμους και στα σπίτια τους.
Σήμερα, κάτι τέτοιο δεν είναι κοινωνικά αποδεκτό και η λεγόμενη
“στρατηγική της αγέλης” θα ήταν ανέφικτη, διότι τα εκατοντάδες χιλιάδες
κρούσματα του κορωνοϊού θα τίναζαν στον αέρα τα συστήματα υγείας. Κατά
συνέπεια, η κοινωνική αποστασιοποίηση και η καραντίνα κατέστησαν
αναπόφευκτες ακόμα και για εκείνους που θα ήθελαν να την αποφύγουν. Χρειάζεται
όμως περισσότερη προσπάθεια για να κατανοήσουμε το φαινόμενο συχνά
ανορθολογικών αντιδράσεων εναντίον των μέτρων της κοινωνικής
αποστασιοποίησης, που διαπερνούν, κάθετα και οριζόντια, διαφορετικά, και
φαινομενικά αντίπαλα, ιδεολογικά και πολιτικά στρατόπεδα. Και σε
αυτούς περιλαμβάνονται μερικοί από τους πλέον «ορκισμένους εχθρούς» της
παγκοσμιοποίησης, στα δεξιά και τα αριστερά του πολιτικού φάσματος. Μέσα
από την ανωνυμία και την εύκολη λογοκοπία του διαδικτύου, όπου
διακινούνται οι πιο ακραίες συνωμοσιολογικές αντιλήψεις, μέχρι τις
διαδηλώσεις και τις συγκεντρώσεις στις πλατείες, το ίδιο φαινόμενο
εξελίσσεται και στην Ελλάδα τείνοντας να προσλάβει μορφή χιονοστιβάδας.
Οι αντικαπιταλιστές της Αριστεράς
Οι
αλληλέγγυοι αντικαπιταλιστές και αντιπαγκοσμιοποιητές της Αριστεράς
προπαγανδίζουν, από το πρωί μέχρι το βράδυ, πως τα μέτρα της κοινωνικής
αποστασιοποίησης και της καραντίνας αποτελούν ένα «κόλπο» των
κυβερνήσεων,-και στην Ελλάδα, της κυβέρνησης Μητσοτάκη-, για να
προωθήσουν το κατασταλτικό κράτος και τη «λιτότητα» που επιθυμούν. Και
δεν ενοχλούνται καθόλου που βρίσκονται στο ίδιο στρατόπεδο με τον Τραμπ ή τον Μπολσονάρο,
ούτε για το εάν την προσωπική «ελευθερία» τους θα μπορούσαν να την
πληρώσουν, ίσως ακόμα και με τη ζωή τους, οι συνάνθρωποί τους, ακόμα και
οι ίδιοι οι πατεράδες τους. Αρκεί να υπονομευθεί «η επιτυχία της
κυβέρνησης και του Τσιόδρα» και προπαντός να αποφευχθεί η όποια
εθνοκεντρική μετεξέλιξη. Γι’ αυτό εξάλλου ο πραγματικός
ενορχηστρωτής αυτής της ιστορίας είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι παραφυάδες του
στον αριστερίστικο και τον αναρχικό χώρο. Ξαφνικά, το Ντοκουμέντο, η Εφημερίδα των Συντακτών, ακόμα και η Αυγή,
καταγγέλλουν τα κατασταλτικά μέτρα της κυβέρνησης, επιστρατεύοντας τις
αγκαμπενικές ηλιθιότητες και συνθήματα του τύπου «θέλουμε πίσω τη ζωή
μας» και άλλα κούφια παρόμοια. Βέβαια, δεν εκπλησσόμαστε. Όπως μας
το έχουν καταδείξει δεκάδες ή εκατοντάδες φορές τα τελευταία χρόνια,
μπορούν να προωθούν την πιο καταστρεπτική και την πιο ανάλγητη πολιτική
αρκεί αυτή να αποδώσει μικροκέρδη στη μίζερη πολιτική τους και προπαντός
να μην απειλεί την πραγματική τροφό τους, την παγκοσμιοποίηση. Την
«αλληλεγγύη» τους γνωρίζουν να την ασκούν μόνο απέναντι στους μετανάστες
και τις όποιες πραγματικές ή φανταστικές μειονότητες, καθώς μισούν
βαθύτατα τους «ελληναράδες», δηλαδή τον ελληνικό λαό. Και γίνονται τόσο
πιο λυσσαλέοι όσο, με αφετηρία το Μακεδονικό και την αντίδραση του
ελληνικού λαού στον Έβρο, νιώθουν πως, σταδιακώς, οι Έλληνες
προσανατολίζονται προς μια εθνοκεντρική συσπείρωση. Έτσι
και τη συλλογική και αυτοπειθαρχημένη στάση των Ελλήνων απέναντι στην
επιδημία την καταχωρούν, και δικαίως, σε μία στάση πατριωτική, ενίσχυσης
της εθνικής συνοχής, την οποία και θεωρούν καταστροφική για την
πολιτική τους μακροημέρευση. Φώτογραφία από την Αγία ΠαρασκευήΕξάλλου,
η επιτυχία των μέτρων της κοινωνικής αποστασιοποίησης στην Ελλάδα
αποτελεί ένα στοιχείο αναβάθμισης της χώρας στη διεθνή σκηνή που της
προσδίδει μεγαλύτερο κύρος και αξιοπιστία, την οποία τόσο πολύ
χρειαζόμαστε, ένας ακόμα λόγος για να αυξάνεται η ανίσχυρη λύσσα τους.
Αν μάλιστα συνυπολογιστεί το γεγονός ότι, εξαιτίας ακριβώς αυτής της
επιτυχίας, η επιδημία βρίσκεται σε φάση ύφεσης στην Ελλάδα, νιώθουν πιο
άνετα να καταγγέλλουν την κρατική αυθαιρεσία και καταστολή, τώρα που
πέρασε ο πρώτος φόβος. Είναι χαρακτηριστική η προκήρυξη που κυκλοφόρησαν
μέλη της Ανταρσύας, αντιεξουσιαστές και Συριζαίοι στην Αγία Παρασκευή,
στην πρώτη οργανωμένη μαζική «κινητοποίηση» ενάντια στην καταστολή του
κορωνοϊού. Διαβάζουμε: «Χτες το βράδυ (Τρίτη 4/5), στην Αγ.
Παρασκευή, έγινε ξεκάθαρο ότι πίσω από τα “μέτρα προστασίας της δημόσιας
υγείας” κρύβονται οι αιώνιοι ευσεβείς πόθοι όσων κυβερνάνε για την
ολοκληρωτική καθυπόταξη και τον πλήρη έλεγχο της καθημερινής ζωής των
ανθρώπων. Μετά από έναν μήνα απαγορεύσεων άρχισαν ξανά αρκετοί άνθρωποι
της πόλης να κάνουν πράξη τη δικιά τους κανονικότητα. Ενάντια στον φόβο
και τον περιορισμό όλων των προηγούμενων ημερών, βγήκαν αυθόρμητα στη
γειτονιά τους για να ξαναζήσουν “ελεύθερα”». ΑνοιχτήΣυνέλευση Κατοίκων Αγίας Παρασκευής, 06/05/2020 https://athens.indymedia.org/post/1604970/ Αν δεν αντισταθούμε σε όλες τις γειτονιές, οι πόλεις μας θα γίνουν μοντέρνες φυλακές Προφανώς
δε, από αυτή την «ελευθεριακή» εξέγερση που εκδηλώνεται κατ’ εξοχήν
στις πλατείες, δεν μπορούσαν να λείψουν και οι λοιπές διαστάσεις του
«κινήματος». Έτσι, σε αφίσα φεμινιστριών της Νίκαιας, κολλημένη πάνω στη
γνωστή αφίσα «Μένουμε σπίτι», διαβάζουμε: «Το σπίτι για κάποιες δεν
είναι ασφαλές. Είμαστε εδώ και είμαστε πολλές. Χειμώνα καλοκαίρι
κλωτσιές σε σεξιστές». Ένας ακόμα λόγος για να καταργηθεί το «Μένουμε
στο σπίτι»:
Εξάλλου,
το μίσος για τους «Ελληναράδες» αποτυπώνεται με ενάργεια στα περιβόητα
συνθήματα των Antifa, «Κλωτσιές στους γιατρούς» ή «Σκατά στον Έλληνα
εργάτη».
Η πατριωτική συνωμοσιολογία
Αν
όμως έχουμε μάθει πλέον ότι θα πρέπει να περιμένουμε τα πάντα από τη
δήθεν δικαιωματιστική και «αλληλέγγυα» Αριστερά, δυστυχώς δεν πάνε πίσω
πολλοί από όσους υποτίθεται πως βρίσκονται στην άλλη πλευρά του
οδοφράγματος. Οι επιθέσεις, από τον λεγόμενο πατριωτικό, κυρίως
ακροδεξιό, χώρο, ενάντια στον Τσιόδρα, τον Μητσοτάκη και τον… κορωνοϊό
συναγωνίζονται και ανταγωνίζονται εκείνες των Αντίφα και των πιο
εθνομηδενιστικών κύκλων. Αρκεί κανείς να περιηγηθεί το διαδίκτυο για να
συναντήσει ακραίες συνωμοσιολογικές θεωρίες, αντλημένες από το
οπλοστάσιο των οπαδών του Τραμπ. Ο κορωνοϊός κατασκευάστηκε στα
εργαστήρια για να υποτάξει τους «ατίθασους» Έλληνες (!)· τα στοιχεία των
θανάτων είναι ψεύτικα ή παραφουσκωμένα για να δικαιολογούν τα μέτρα
περιορισμού, κ.ο.κ. Και όλα αυτά σε απόλυτη σύγκρουση με την πραγματικότητα η οποία έχει καταδείξει πως οι κυβερνήσεις κάνουν ό,τι μπορούν για να αποκρύψουν τον πραγματικό αριθμό των θυμάτων. Και όχι μόνο ο Ερντογάν ή το ιρανικό καθεστώς αλλά και όλα τα υποτιθέμενα δημοκρατικά καθεστώτα. Στη Βρετανία, σύμφωνα με τον Economist της 9ης Μαΐου 2020, για μία περίοδο 40 ημερών, από την 14η Μαρτίου έως την 24η
Απριλίου, ενώ οι δηλωθέντες θάνατοι από την επιδημία έφθαναν τα 22.780
άτομα, οι νεκροί ξεπερνούσαν τις 42.140, δηλαδή είχε δηλωθεί μόλις το
54% των πραγματικών θανάτων. Στην Ολλανδία επίσης, για μία περίοδο 40
ημερών, από τις 16 Μαρτίου έως τις 26 Απριλίου, ενώ οι νεκροί έφθασαν
τους 8.800, οι δηλωθέντες θάνατοι ανέρχονταν σε 4.460 άτομα, δηλαδή είχε
δηλωθεί μόλις το 51% των πραγματικών θυμάτων (Economist, 9/05/2020, σ. 18). Κάνοντας το άσπρο μαύρο, όλοι αυτοί οι κύκλοι, με επικεφαλής τον Βελόπουλο,
κάνουν ό,τι μπορούν για να συκοφαντήσουν και να δαιμονοποιήσουν τους
γιατρούς, τον Τσιόδρα και την… πραγματικότητα του κορωνοϊού. Και
δυστυχώς, βρίσκουν ανταπόκριση και σε ένα τμήμα ενίοτε σημαντικό του
ορθόδοξου και του μοναστικού χώρου που, ξεκινώντας από μια δίκαιη
κριτική της στάσης της ιεραρχίας και της κυβέρνησης για το ζήτημα των
θρησκευτικών τελετών (βλέπε τη σχετική ανακοίνωση του Κινήματος Άρδην),
έφθασαν σε μία λογική άρνησης ακόμα και της ίδιας της πραγματικότητας
του ιού και της ανάγκης του εμβολιασμού. Διαβάζουμε έναν ιδιαίτερα
επιδραστικό και σεβάσμιο μοναχό, όπως ο Γέροντας Ευθύμιος, να
χρησιμοποιεί ανάλογα επιχειρήματα με εκείνα των αναρχικών και των δεξιών
συνωμοσιολόγων: «Πιό πολύ ὑποφέρουν οἱ ἄνθρωποι ἀπό τόν φόβο,
τόν πανικό καί τόν ἀκούσιο ἐγκλεισμό, παρά ἀπό τόν ἰό… Κορυφαῖοι
γιατροί καί ἐπιστήμονες ἐπισημαίνουν ὅτι αὐτά πού γίνονται εἶναι τέστ
πειθαρχίας γιά νά χειραγωγοῦν τούς ἀνθρώπους ἐκεῖ πού θέλουν… Ἀπό
πολλούς ἀναμένεται ἐναγωνίως ἡ νίκη τοῦ κορονοϊοῦ μέ τήν ἐφεύρεση τοῦ
ἐμβολίου, τό ὁποῖο θά εἶναι ὑποχρεωτικό γιά ὅλους. Ἐμεῖς ἀρνούμαστε νά
κάνωμε τό ἐμβόλιο. Ἄν δέν φυλάξη ὁ Θεός, τί μποροῦν νά κάνουν τά ἐμβόλια
καί τά φάρμακα;» Ἱερομόναχος Εὐθύμιος, Καλύβη Ἀναστάσεως – Καψάλα Ἅγιον Ὄρος «Κύριε, σῶσον λαόν απεγνωσμένον», (308.309 εμφανίσεις του κειμένου στο διαδίκτυο, την περίοδο 01-14 /04/2020).
Πυροβολώντας τα πόδια μας
Όλες
αυτές οι αντιδράσεις ενισχύονται ιδιαίτερα κατά την τρέχουσα περίοδο
των αρχών του Μαΐου, καθώς ο φόβος για τον ίδιο και το άγνωστο που
αντιπροσωπεύει μειώνεται και οι οικονομικές συνέπειες της κρίσης
αναδεικνύονται όλο και πιο εφιαλτικές. Έτσι, οι συνωμοσιολογικές
θεωρίες βρίσκουν έδαφος στον φόβο ενός μεγάλου αριθμού επαγγελματιών και
εργαζομένων, ιδιαίτερα της εστίασης και του τουρισμού, πως δεν θα
κατορθώσουν να αντέξουν μπροστά στο τσουνάμι που έρχεται. Φόβοι που
μετατρέπονται σε πρόσφορο υπόστρωμα για να υποδεχτούν
θετικά τις θεωρίες συνωμοσίας και να διεκδικήσουν μία γενικευμένη
απόρριψη των όποιων περιοριστικών μέτρων. Πάνω στην αγωνία αυτών των ανθρώπων πατάνε οι κάθε λογής καλοθελητές και ψεκασμένοι για να δημιουργήσουν την απαραίτητη κοινωνική βάση και συναίνεση
για τις απίστευτες θεωρίες τους. Και αυτοί οι άνθρωποι κινδυνεύουν να
πέσουν για άλλη μία φορά στην παγίδα που τους έριξαν οι Συριζανέλ το
2015, για να τους οδηγήσουν στην καταστροφή. Γιατί είναι προφανές πως,
εάν διαταραχθεί και ανατραπεί η θετική εικόνα για την Ελλάδα, οι
οικονομικές συνέπειες της κρίσης θα είναι ακόμα μεγαλύτερες. Και τα
μέτρα της αποστασιοποίησης κινδυνεύουν να επανέλθουν και δεν θα υπάρξει
καμία δυνατότητα αναπλήρωσης, έστω μερικής, της χασούρας που έχουν
υποστεί εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι και επαγγελματίες. Διότι και
εκείνος ο αριθμός τουριστών του εξωτερικού που σκοπεύει να ταξιδέψει στην Ελλάδα επειδή είναι ασφαλής θα σμικρυνθεί μέχρις εξαφανίσεως, ενώ και η ελληνική πελατεία των
καταστημάτων εστίασης και των τουριστικών καταλυμάτων θα συρρικνωθεί.
Οι συνωμοσιολόγοι και η αλλήθωρη νεολαία που παριστάνει με το αζημίωτο
τον επαναστάτη, το εισόδημα των εργαζομένων και των πιο ευάλωτων Ελλήνων
απειλούν.
Οι ενορχηστρωτές
Τέλος,
αλλά όχι ελάχιστο, μία σημαντική παράμετρος σε αυτό το ετερόκλητο
κοινωνικό «κίνημα», που αρχίζει από τους φασίστες και φτάνει στην
ακροαριστερά, είναι η άρνηση ενός τμήματος της «χρυσής νεολαίας»
–εκείνης που έκαψε την Αθήνα το 2008– να αποδεχτεί οποιαδήποτε έννοια
συλλογικής συνείδησης και πειθαρχίας και τον οποιοδήποτε περιορισμό στην
παγκοσμιοποιημένη «ελευθερία» της. Καθόλου τυχαία, στο μεγαλύτερο
ποσοστό της, πρόκειται για μια εθνομηδενιστική νεολαία που αρνείται
κάθε συλλογική ταυτότητα. Έτσι εκλαμβάνει –και σωστά– τους περιορισμούς
που επέβαλε η κρίση ως ένα στοιχείο που ενισχύει την εθνική συνοχή
των Ελλήνων. Στα συνθήματα και τις απόψεις εκείνων που πρωτοστατούν
στις κινητοποιήσεις της «αντίστασης» θα διαπιστώσουμε πως συνδέουν τα
μέτρα για τον κορωνοϊό με την αντίσταση στην «ανθρωπιστική» εισβολή της
Τουρκίας στον Έβρο. Διαβάζουμε έτσι στην ιστοσελίδα των Αντιεξουσιαστών
σε αναλυτικό άρθρο του Β.Α., «Πώς να αποφύγετε τον Ιό της Κυριαρχίας; (Έβρος και Κορωνοϊός είναι πόλεμος κοινωνικός!)»: Αυτή
η μαζική παράκρουση είτε με τον Έβρο, είτε με τον κορωνοϊό δεν είναι
τίποτα άλλο από στιγμές ολοκληρωτισμού… Και ενώ στην τεχνητή κρίση του
Έβρου χρησιμοποιείται η ιδεολογία του έθνους, της οικογένειας και του
χριστιανισμού (με λίγο Ευρώπη), στην τεχνητή κρίση του κορωνοϊού
χρησιμοποιείται η κυρίαρχη ιδεολογία γύρω από την ουδετερότητα της
τεχνοεπιστήμης και του κράτους – που νοιάζονται για όλους. Και
για να μην ξεχνιόμαστε, βέβαια, ένας από τους πρώτους που εγκαινίασε
αυτή την εκστρατεία υπήρξε ο γνωστός παρακοιμώμενος του Τσίπρα, Θανάσης
Καρτερός, με το περιβόητο πλέον άρθρο του της 5ης Απριλίου στην Αυγή, υπό τον τίτλο «Όταν έκλαψε ο Τσιόδρας»: «Το
είπε ο Τσιόδρας. Ακούσατε χθες, σήμερα, προχθές, τον Τσιόδρα. Άλλοι
τρεις νεκροί, το ανακοίνωσε ο Τσιόδρας. Ευτυχώς που υπάρχει ο Τσιόδρας…
Και η σκηνή των σκηνών, που συγκίνησε περισσότερο κι από θρήνους
συγγενών. Ο Τσιόδρας να κλαίει βουβά επί του βήματος. Έσπασε ο Τσιόδρας,
λύγισε ο Τσιόδρας, δάκρυσε ο Τσιόδρας, έκλαψε ο Τσιόδρας… Όπου και να
ΜΗΝ πας, Τσιόδρα ακούς και βλέπεις. Πανδημία δίχως Τσιόδρα, σκορδαλιά
χωρίς τα σκόρδα. Υπάρχει βέβαια και ο Τσιόδρας ψάλλων…
Δεν εκπροσωπεί τους ανθρώπους της πρώτης γραμμής, ούτε τους
παραπεταμένους από το σύστημα, ούτε βέβαια –ύπαγε οπίσω μου– πρόσφυγες,
Ρομά, φυλακισμένους και απόκληρους. Την κυβέρνηση της Δεξιάς εκπροσωπεί.
Τον Μητσοτάκη εκπροσωπεί…. Δεν είναι ουδέτερος ο Τσιόδρας. Κι όταν
μιλάει, κι όταν κλαίει, αυτούς εκπροσωπεί. Την πολιτική τους εξωραΐζει.
Και το κάνει μια χαρά». Ποιος είναι ο στόχος αυτής της
επίθεσης; Μα ακριβώς εκείνος ο άνθρωπος που συμβολίζει τις αντίθετες
αξίες από τον ΣΥΡΙΖΑ, τους Παπαδημούληδες με τα καρότσια, τους Πολάκηδες
και τους κάθε είδους συμπλεγματικούς: Επιστήμονας, αναγνωρισμένος μέσα
και έξω από τη χώρα και όχι μπαρουφολόγος. Οικογενειάρχης με επτά παιδιά σε μία χώρα που καταρρέει δημογραφικά. Ορθόδοξος
που ψάλλει στην εκκλησία… Τέλος, ένας άνθρωπος όντως πέρα και πάνω από
Αριστερά και Δεξιά, ένας άνθρωπος σαν εκείνους που χρειάζεται η νέα
Ελλάδα για να σηκωθεί από την παρακμή. Γι’ αυτό και όλοι οι ανάξιοι και
αναξιοπρεπείς μισούν τόσο πολύ τον Σωτήρη Τσιόδρα.
Τι τους ενώνει;
Πώς
λοιπόν να ερμηνεύσουμε αυτήν την, παράδοξη από πρώτη όψη, σύμπτωση
ανάμεσα σε εθνομηδενιστές και ελληνοκεντρικούς πατριώτες; Ανάμεσα σε
μπυροπότες και μπαφολάγνους διασκεδαστές των πλατειών και
αντιεμβολιαστές φονταμενταλιστές; Και όλους κάτω από την μπαγκέτα του
Καρτερού και του ΣΥΡΙΖΑ;
Και όμως, η ιστορία θα έπρεπε να
μας είχε διδάξει. Ενάντια στον Βενιζέλο θα συνασπιστούν βασιλικοί και
κομμουνιστές για να ενταφιάσουν τελεσίδικα το όνειρο της Μεγάλης Ελλάδας.
Πιο πρόσφατα, στη διάρκεια του αντιμνημονιακού αγώνα, είδαμε το
Καμμένο, τον Βαρουφάκη και τον Κατρούγκαλο να συναγωνίζονται, με την
επίνευση των νταβατζήδων των καναλιών, για το πώς θα οδηγήσουν αυτό το
κίνημα στα βράχια και στο μεγαλύτερο ξεπούλημα της εθνικής περιουσίας
στην ιστορία της χώρας. Και μάλιστα με τα πιο “αγωνιστικά” συνθήματα της
δραχμικής αυτεξουσιότητας και της κατάργησης των μνημονίων με έναν νόμο
ή με ένα δημοψήφισμα. Δεν αρκεί να επισημάνουμε πως κάποιοι από
τους σημερινούς συνωμοσιολόγους ακολουθούν, συνειδητά ή ασυνείδητα, τη
στρατηγική των υπηρεσιών –και όχι μόνο της τουρκικής ΜΙΤ– που δεν θα
ήθελαν καθόλου να ενισχύεται το κύρος της Ελλάδας σε αυτή την περίοδο.
Όπως είχε συμβεί σε πολύ μεγαλύτερη έκταση και κλίμακα στην εποχή των
μνημονίων. Ούτε αρκούν οι νταβατζήδες των ΜΜΕ, που βλέπουν να μειώνεται η
ισχύς τους, καθώς ενισχύεται η ανάγκη της εθνικής συνοχής και
αντιμετωπίζουν μάλλον με αμφιθυμία αν όχι με δυσθυμία τη σύμπτωση έθνους
και κράτους που επετεύχθη έστω και για λίγο στον Έβρο ή στην κρίση του
κορωνοϊού. Δυστυχώς, πρέπει να υπάρχει κάτι βαθύτερο
σε αυτή την επαναλαμβανόμενη σύμπλευση που την είχαμε δει στο απόγειό
της, στην περίπτωση του περιβόητου δημοψηφίσματος, όταν αναρχικοί,
συριζαίοι, ορθόδοξοι φονταμενταλιστές και ακροδεξιοί πατριώτες θα
παρασύρουν την πλειοψηφία του ελληνικού λαού σε μία δήθεν ανυποχώρητη
αντίσταση που σε μία εβδομάδα θα μεταβληθεί στην πιο ρεζίλικη
οπισθοχώρηση. Μήπως λοιπόν, κατά βάθος, ένας μεγάλος αριθμός τους εμφορείται από την ίδια αντιπατριωτική, άναρχο-φιλελεύθερη ιδεολογία πίσω από τα όποια αντικαπιταλιστικά ή πατριωτικά επιχρίσματα; Μία ιδεολογία που δεν προτάσσει το εθνικό συμφέρον, απολύτως προφανές στην παρούσα περίπτωση, αλλά ιδιαίτερα μικροσυμφέροντα, ιδιαίτερες μικρo-ευαισθησίες, ιδιαίτερες εξαρτήσεις, ιδιαίτερες εμμονές;
Γιατί ποιος δεν γνωρίζει κατά βάθος ότι salus populi suprema lex esto.
Να θυμίσω πως, στη διάρκεια τον ταραγμένων αντιμνημονιακών χρονών,
κάποιοι τονίζαμε πως το βασικότερο διαχρονικό πρόβλημα της χώρας είναι η
τουρκική απειλή και με βάση αυτό πρέπει να κρίνονται όλα τα υπόλοιπα,
όλες οι συμμαχίες, κοινωνικές και διεθνείς. Και όμως, ακόμα και
επιφανείς “τουρκοφάγοι” του πατριωτικού χώρου, της Αριστεράς και της
Δεξιάς, προέτασσαν άλλες παραμέτρους, αλλά προτάγματα, άλλες αυταπάτες,
άλλες εξαρτήσεις, φανερές ή υπόγειες, άλλα νομίσματα και άλλα λιμάνια. Έτσι
και σήμερα, ενάντια στην προφανή πραγματικότητα, υποστηρίζουν πως εν
τέλει η όλη ιστορία του κορωνοϊού δεν είναι παρά μια απόπειρα των κάθε
λογής εξουσιαστών να επεκτείνουν τους μηχανισμούς ελέγχου πάνω στους
πολίτες, ώστε να «περάσουν» όλα τα μέτρα που θα επιθυμούσαν, αβρόχοις
ποσίν, καθώς οι πολίτες βρίσκονται σε παντελή σχεδόν αδυναμία να
αντιδράσουν και, με αυτόν τον τρόπο, να οικοδομήσουν ένα περισσότερο
αυταρχικό «πανοπτικό» και «νεοταξικό» κράτος. Και υπερθεματίζουν,
εκ του ασφαλούς, -μια και η Ελλάδα, ακριβώς εξ αιτίας των μέτρων που
ελήφθησαν, είναι η πλέον ασφαλής-, σε μια ανέξοδη συνωμοσιολογία,
διεκδικώντας την «απελευθέρωση». Και όμως, αν είχε νοσήσει το 70% του
πληθυσμού, για να αποκτήσουμε ανοσία, σύμφωνα με την «αγελαία» θεωρία
του Μπόρις Τζόνσον, ακόμα και με το εξαιρετικά απίθανο ποσοστό του 0,1%
θανατηφόρων κρουσμάτων, θα είχαμε 7.000 νεκρούς και με 1%, 70 χιλιάδες.
Και μάλιστα σε μικρό χρονικό διάστημα, γεγονός που θα είχε τινάξει στον
αέρα το ασθενές σύστημα υγείας της χώρας.
Αναζητώντας τη σύνθεση
Δυστυχώς, αυτός ο τρίτος δρόμος,
που πάντα αναζητούσαμε, ανάμεσα στον εθελόδουλο και υποταγμένο θεσμικό
καθωσπρεπισμό που κυβερνάει τη χώρα και τον δυστυχώς εξίσου εθελόδουλο
«ψευδοαμφισβητησιακό» και ντεμέκ «πατριωτικό», που διαβουκολεί
συστηματικά το λαϊκό σώμα, δεν έχει ακόμα αποκτήσει μια πολιτικά
διακριτή υπόσταση. Έτσι, όλοι όσοι αναζητούσαν τη σύνθεση του πατριωτισμού με την ορθοκρισία ήταν υποχρεωμένοι να κινούνται σε μία no man’s land,
πάνω σε ένα τεντωμένο σκοινί ανάμεσα στην ενσωμάτωση και στο περιθώριο.
Και καθώς, σε όλη τη μακρά μεταπολιτευτική περίοδο, και ακόμα
περισσότερο στην ύστερη μεταπολίτευση του «εκσυγχρονισμού», μετά το
1990, το θεσμικό πεδίο είχε καταληφθεί σχεδόν ολοκληρωτικά από τον
εθνομηδενισμό και την εθελοδουλία, το λαϊκό σώμα ήταν καταδικασμένο να
παραμένει στο περιθώριο και να διαβουκολείται από εξημμένες κεφαλές,
ψεκασμένους, ανίκανους, που συχνά δεν εντάσσονταν στο «σύστημα» παρά
μόνο γιατί ήταν ανίκανοι να το κάνουν. Έτσι, εκείνοι που αναζητούσαν
αυτό τον άλλο δρόμο, θέλοντας ταυτόχρονα να μένουν δίπλα στο λαϊκό σώμα,
ήταν καταδικασμένοι σε συμμαχίες και σε συνάφειες αταίριαστες,
αντιφατικές και συχνά απελπιστικές. Προφανώς, δεν τρέφουμε καμία αυταπάτη
για το γεγονός ότι θα αντιδράσουν όλοι εκείνοι που, μέσα από την κρίση
του κορωνοϊού, ένιωσαν να πλήττονται τα θεμέλια της παγκοσμιοποίησης και
της τεχνολάγνας λογικής. Και θα προσπαθήσουν να εμφανίσουν αυτή την
κρίση όχι ως κρίση του μοντέλου της άκρατης παγκοσμιοποίησης αλλά ως μία
απλή «κρίση μετάβασης» προς έναν υπερ-τεχνολογικό θαυμαστό καινούργιο
κόσμο, έναν κόσμο όπου πλέον δεν θα υπάρχουν αρρώστιες – ίσως ούτε καν
και άνθρωπος με τον τρόπο που ξέρουμε σήμερα, ώστε να μπορεί να νοσήσει.
Όμως, για μία χώρα σαν την Ελλάδα, θα έπρεπε να είναι απολύτως προφανές πως αυτή η κρίση ενισχύει την
ταύτιση έθνους και κράτους, σε μία στιγμή που τη θέλουμε περισσότερο
από οτιδήποτε άλλο· ενισχύει την απόρριψη των όποιων νεοφιλελεύθερων
φληναφημάτων και, όπως ορθά διέγνωσαν οι οξυδερκέστεροι των
εθνομηδενιστών, εντάσσεται στην ίδια ακολουθία με την αντίσταση στην
τουρκο-εισβολή στον Έβρο. Είναι προφανές πως αποδυναμώνει αποφασιστικά
το παρασιτικό τουριστικό μοντέλο της χώρας και επαναφέρει τη συζήτηση
στην επείγουσα ανάγκη μιας ενδογενούς παραγωγικής ανασυγκρότησης. Επιπλέον,
αναιρεί εν τοις πράγμασι την ίδια την ιδεολογία των κυβερνώντων και της
κυβέρνησης Μητσοτάκη για μία νεοφιλελεύθερη ανασυγκρότηση της Ελλάδας
μετά τη μνημονιακή λαίλαπα. Η μόνη εφικτή ανασυγκρότηση είναι η εθνοκρατική
και οι όποιοι κυβερνώντες καλούνται, εκόντες ή άκοντες, να την
υπηρετήσουν, παρά τις ίδιες τις απόψεις τους! Και αυτό το γεγονός, όπως η
αντίδραση για τις Πρέσπες ή για το μεταναστευτικό, μας προσφέρει, μέσα
στην παρακμή, την ελπίδα πως έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση και για
την ίδια την αλλαγή του ιδεολογικού και πολιτικού τοπίου της χώρας, πως
επιτέλους αυτό το λεπτό τεντωμένο σκοινί θα αρχίσει να μεταβάλλεται στον
κατευθυντήριο άξονα της νέας ιστορικής περιόδου. Γεγονός που θα
επιτρέψει και στο λαϊκό σώμα να αρχίσει να απελευθερώνεται από τους κάθε
είδους συνωμοσιολόγους, που μέχρι σήμερα τον έσερναν από τον Τσίπρα
στον Καμμένο και από τον Βαρουφάκη στον Βελόπουλο, ή αντίθετα τον
καταδίκαζαν στον μονόδρομο της διαχειριστικής επάρκειας του
κατεστημένου. Youdon’tneedaWeathermantoknowwhichwaythewindblows.
Οι πωλήσεις κρασιού εν μέσω πανδημίας έχουν μειωθεί από
65% έως και 80%, με το μόνο κανάλι πραγματοποίησης τζίρου που έχει
μείνει ανοικτό για τις ελληνικές οινοποιΐες να είναι ουσιαστικά αυτό των
σούπερ μάρκετ, που αντιπροσωπεύει περίπου το 15% της αγοράς στην οποία
απευθύνεται το ελληνικό κρασί.
Τα πράγματα είναι πάρα πολύ δύσκολα για τον κλάδο, εξ’ αιτίας της
αναστολής λειτουργίας των επιχειρήσεων εστίασης και των ξενοδοχείων,
αλλά και των ακυρώσεων παραγγελιών για εξαγωγές. Το πρώτο δεκαήμερο του
Μαρτίου οι πωλήσεις ήταν στο σημείο ΜΗΔΕΝ και αυτό γιατί ο κόσμος
κατανάλωσε τα κρασιά που είχε ήδη στο σπίτι.
Το streetlife βρέθηκε στον Άγιο Βασίλειο Κορινθίας και μίλησε για τα
προβλήματα του κλάδου με τον Παραγωγό-Οινοποιό Δημήτρη Μανωλάκη, δείτε
τι μας δήλωσε:
Έχουμε
αναφερθεί και εμείς αλλά και πολλοί άλλοι στο σκάνδαλο που συνιστά μια
Επιτροπή για το 21 που έχει ως ομολογημένο στόχο της να θάψει
το εθνικοαπελευθερωτικό νόημα της Επανάστασης. Γεγονός το οποίο
τεκμαίρεται τόσο από τις δηλώσεις της Επικεφαλής της όσο και από τη
σύνθεση των μελών της. Ανάμεσά τους, παρότι άγνωστος μέχρι χθες, ο
κύριος Αριστείδης Χατζής χρησιμοποιεί συστηματικά την
πρόκληση για να προβάλλει τις εθνομηδενιστικές αντιλήψεις του περί
ελληνικής ιστορίας. Και αυτό το κάνει ακόμα και αν «τραβάει» ή ακόμα και
αν παραχαράσσει τα ιστορικά στοιχεία . Μάλιστα, τον τελευταίο καιρό,
ασχολείται συστηματικά με τον… Καποδίστρια, τον οποίο, σε πρόσφατο
κείμενό του, χαρακτήρισε «δικτάτορα», με ανάρτηση στον επίσημο
λογαριασμό, στο twitter της «Επιτροπής για τον εορτασμό της επετείου των
200 χρόνων της Επανάστασης του 1821». Κείμενο που προκάλεσε πραγματική
θύελλα. Ας διαβάσουμε αυτό το παράθεμα: «Για τον Ιωάννη Καποδίστρια, τα πρώτα δημοκρατικά και φιλελεύθερα συντάγματα αποτελούν “ξυράφι στα χέρια μικρού παιδιού”. Ο
Καποδίστριας φτάνει τον Ιανουάριο του 1828 στην Αίγινα ενώ έχει
αποδεχτεί ήδη από τον Αύγουστο του 1827 τη θέση του Κυβερνήτη. Καθώς
λοιπόν θεωρεί ιδιαίτερα επικίνδυνο ξυράφι το Σύνταγμα της Τροιζήνας, το
αναστέλλει και κηρύσσει ουσιαστικά δικτατορία καθώς συγκεντρώνει όλη την
εξουσία στα χέρια του. Αυτό είναι το τέλος της Πρώτης Ελληνικής
Δημοκρατίας. Όμως οι δημοκρατικοί και φιλελεύθεροι Έλληνες δεν το έβαλαν
κάτω. Συνέχισαν να αγωνίζονται για δημοκρατία και δικαιώματα. Ούτε η
εκσυγχρονιστική δικτατορία Καποδίστρια, ούτε οι Βαυαροί, ούτε οι ξένες
δυνάμεις μπόρεσαν να τους αναγκάσουν να ανεχθούν ένα αυταρχικό
καθεστώς.» Όμως δεν είναι η πρώτη φορά που ο κύριος Χατζής χρησιμοποιεί τον Καποδίστρια για να ενισχύσει τις εθνομηδενιστικές απόψεις του. Ενάμιση
μήνα πριν, θέλοντας να επιστρατεύσει τον βαθιά ορθόδοξο Καποδίστρια
εναντίον της Εκκλησίας, σε σχέση με το κλείσιμο των Εκκλησιών, σε άρθρα
(22/03/2020) και συνεντεύξεις του, προκάλεσε ευθέως το αίσθημα των
ορθόδοξων Ελλήνων αποδίδοντας αποκλειστικά τον περιορισμό της επιδημίας
του 1828 στο κλείσιμο των εκκλησιών. «Πώς ο Καποδίστριας έκλεισε τις εκκλησίες και νίκησε την επιδημία» (protagon.gr). Πραγματοποιώντας μια απόλυτα «ιδεολογική χρήση της ιστορίας», δηλαδή διαστρεβλώνοντάς την, προβάλλει ένα άρθρο (το 285, εδ. 3), μιας υγειονομικής διάταξης με υπερτρακόσια άρθρα, που είχε εκδώσει ο Καποδίστριας, ως το σημαντικότερο μέτρο για την καταπολέμηση της επιδημίας! Ταυτόχρονα
δε, ο κ. Χατζής, αμφισβητεί και το πανθομολογούμενο γεγονός ότι η
επιδημία του 1828 προκλήθηκε από τους Άραβες του Ιμπραήμ! Διότι κάτι
τέτοιο θα ήταν ίσως «ρατσιστικό», «εναντίον των Αράβων», έστω και αν
αποτελούσαν στρατό κατοχής, και θα μας θύμιζε το μεταναστευτικό σήμερα.
Έτσι, υποστήριξε, σε περισσότερες της μίας περιπτώσεων, πως οι «Έλληνες
κατηγορούν τους Αιγύπτιους, ότι απ’ αυτούς το κολλήσαμε. Δύσκολο πια
αυτό να διαπιστωθεί πλέον»
Όμως,
είναι επιστημονικά διασταυρωμένο από πληθώρα πηγών πως η επιδημία
προήλθε από τους Αιγυπτίους. Αλλά δεν αρκείται σε αυτά. Το προχωράει πιο
πέρα, σε ανοικτή ιστορική παραχάραξη, μια και δεν βρίσκεται κανένας να
τον σταματήσει. Σε άλλο κείμενο του, στις 23 Μαρτίου, προβαίνει και σε
νέες ιστορικές “ανακαλύψεις”: «Δεν είναι βέβαιο από πού μεταδόθηκε η
πανώλη, οι Έλληνες κατηγορούσαν τους Αιγύπτιους αλλά θυμίζω ότι οι
μεγάλες επιδημίες στην Πελοπόννησο ξεκίνησαν μετά τη σφαγή της
Τριπολιτσάς και εξαιτίας του μεγάλου αριθμού των εκτεθειμένων άταφων
πτωμάτων Τούρκων, Εβραίων και Αλβανών» (Αρ. Χατζής, «Ο Καποδίστριας κατά την πανδημία στην Ελλάδα το 1828 και η συμβολή του Κερκυραίου γιατρού»)
Έτσι,
οι «εθνικιστικοί» ισχυρισμοί των Ελλήνων πως την πανώλη του 1828
μετέδωσαν οι Άραβες του Ιμπραήμ συσχετίζονται εντελώς καταχρηστικά με
επιδημίες που είχαν συμβεί 6 χρόνια πριν. Προφανώς
διότι ο κύριος Χατζής ήθελε να υπομνήσει την ευθύνη των Ελλήνων στη
«σφαγή Τούρκων, Εβραίων και Αλβανών» στην Τριπολιτσά, ώστε να
ευχαριστήσει κάποιους. Ποιους άραγε; Και όμως εδώ συνελήφθη ψευδόμενος ανοικτά. Όπως έδειξα σε παλιότερο κείμενό μου γράφει σχετικά ο Ιωάννης Φιλήμων: «Μετὰ
τὴν μάχη της Γράνας ἤρξατο ἀναπτύσσεσθαι ἐν τῇ πόλει καὶ ἡ χαλεπὴ νὀσος
τοῦ στρατιωτικοῦ τύφου… Ἡ ἐπιδημικὴ αὕτη μάστιξ προσετέθη ὡς κορωνὶς
ἐπὶ τοῖς τοσούτοις ἄλλοις δυστηχήμασι τῶν Τούρκων, πολυαρίθμων
θεριζομένων καθ’ ἑκάστην…» (Ι. Φιλήμονος ΔΙΕΕ, τ. 4, σσ. 198-199).
Και τα ίδια αναφέρουν όλοι οι ιστορικοί μας (Βλ. Απ. Βακαλόπουλος, ΙΝΕ,
τόμος Ε΄, σσ. 653-654). Μάλιστα, η επιδημία ξαπλώθηκε ακόμα περισσότερο
μετά την πτώση της Τριπολιτσάς και έπληξε κατ’ εξοχήν τους Έλληνες!
Τώρα επανέρχεται στον Καποδίστρια και τον χαρακτηρίζει, δικτάτορα, ενώ βεβαίως εκθειάζει συστηματικά τον… Μαυροκορδάτο, [ Όπως για μια ακόμα φορά έκανε στην Καθημερινή της Κυριακής, 4 Μαΐου – προφανώς λόγω της αγγλοφιλίας του, που ίσως κάτι του θυμίζει και για σήμερα.] Και
το κάνει παραχαράσσοντας την Ιστορία για μια ακόμα φορά. Ο
Καποδίστριας υπήρξε λαοπρόβλητος ηγέτης και, ενώ ακόμα οι Αιγύπτιοι
βρίσκονταν στην Πελοπόννησο, έκανε τα πάντα, επιστρατεύοντας και το
διεθνές κύρος του, για να διασώσει την Επανάσταση και να μεγαλώσει το
ελληνικό κράτος, που οι προστάτιδες δυνάμεις, και κατ’ εξοχήν η Αγγλία,
την ήθελαν ακόμα μικρότερη. Ο ρόλος του «κυβερνήτη», για τον οποίο τον
οποίο επέλεξαν οι Έλληνες και επικύρωσε σύσσωμη η Βουλή δεν προβλεπόταν,
βέβαια, στα παλιότερα Συντάγματα της Επανάστασης, αλλά την επικύρωσαν
αντιπρόσωποι εκλεγμένοι σύμφωνα με αυτά. Αποτελούσε τη μοναδική και
τελευταία λύση που διέθεταν οι απελπισμένοι Έλληνες. Εξάλλου, οι Έλληνες
δεν έχασαν τα πολιτικά και συνταγματικά τους δικαιώματα γιατί εκλογές
συνέχισαν να διεξάγονται, σε αντίθεση με το ό,τι θα σήμαινε η
“δικτατορία”. Επιπλέον δε, ο “δικτάτορας” Καποδίστριας δεν έπαιρνε καν
στοιχειώδη μέτρα προστασίας και έτσι μπόρεσε να γίνει εύκολη και η
δολοφονία του. Και όμως, αυτή εμφανίζεται ως «δικτατορία» από τον
Χατζή που την πασπαλίζει και με διάφορα δημοκρατικο-φιλελεύθερα για να
απομειώσει τον τελευταίο, μαζί ίσως με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, Έλληνα
πολιτικό που στέκει τόσο ψηλά στη συνείδηση των Ελλήνων. Το γεγονός ότι ο
Χατζής είναι μέλος της Επιτροπής για το ’21, και ότι αυτό το κατάπτυστο
κείμενο δημοσιεύτηκε στην επίσημη σελίδα της, δεν χαρακτηρίζει μόνο τον
άνθρωπο αλλά ολόκληρο το εγχείρημα αυτής της Επιτροπής.
Ο Ιωάννης Καποδίστριας και η … Γιάννα
Χαρακτηριστικά
δε, η Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη, για να προστατεύσει το poulain
της, προσπάθησε με τη σειρά της να αποπροσανατολίσει τη συζήτηση και
έγραψε: «Με αφορμή το θόρυβο που δημιουργήθηκε για την ανάρτηση της Επιτροπής “Ελλάδα 2021”
σχετικά με τα σχόλια του Ι. Καποδίστρια για το Σύνταγμα της Τροιζήνας,
διευκρινίζουμε τα εξής: Για την Επανάσταση του 1821 έχουν γράψει πολλοί
και έχουν αποδοθεί οι τιμές στους μεγάλους ηγήτορες εκείνης της
εθνεγερτήριας περιόδου. Προφανώς, κάποιες από τις αποφάσεις όλων αυτών,
ηχούν παράξενα μέσα στο ασφαλές σημερινό περιβάλλον». Λες και
ο σάλος δημιουργήθηκε από τις απόψεις του Καποδίστρια για τα Συντάγματα
και την εφαρμογή τους, τον οποίον Καποδίστρια δήθεν σπεύδει «να
προστατεύσει» η Γιάννα, με «επιχειρήματα» που ουσιαστικά επικυρώνουν τις
αθλιότητες του Χατζή. Και όχι για τον χαρακτηρισμό του Καποδίστρια ως
δικτάτορα. Όμως, με τέτοια τερτίπια δεν ανασταίνεται μια «Επιτροπή» που
γεννήθηκε θνησιγενής και εθνομηδενιστική. Διότι οι Έλληνες τους έχουν
πάρει χαμπάρι. Όσοι από αυτή την Επιτροπή έχουν τοποθετηθεί εκεί απλώς
για να της προσδώσουν κάποια επίφαση αμεροληψίας,και δεν θέλουν να
στιγματιστούν, είναι καιρός να πάρουν γρήγορα θέση, εγκαταλείποντάς την.
Υ.Γ.
Ο κύριος Χατζής, μαζί με τον Στάθη Καλύβα και ορισμένους άλλους, είναι
ένας από τους εκφραστές της νέας φουρνιάς του νεο-φιλελευθέρου
εθνομηδενισμού (χαρακτηρίζει μάλιστα την Επανάσταση του ’21 όχι
εθνικοαπελευθερωτική αλλά «φιλελεύθερη»!). Η δε πρόσφατη υπερπροβολή
τους, με αποκορύφωμα την ένταξή τους και στην «Επιτροπή για τον εορτασμό
του ’21», δεν οφείλεται απλώς στη συμπόρευσή τους με την κυβέρνηση,
αλλά εντάσσεται σε μία ευρύτερη προσπάθεια κάποιων κύκλων να
ανταγωνιστούν, και εν μέρει να υποκαταστήσουν, τον μέχρι σήμερα
ηγεμονικό αριστερόστροφο εθνομηδενισμό των Λιάκου, Κουλούρη, Ρεπούση
κ.ά. Το απορίας άξιο σχετικά με τον κύριο Χατζή είναι πως, παρότι δεν
διαθέτει κάποιο ανάλογο επιστημονικό έργο, έχει επάξια κερδίσει τη
συμμετοχή του στην «Επιτροπή για το 1821», δίπλα στον Νίκο Μουζέλη, τον Marc Mazauer, ή τον Στάθη Καλύβα, μια και καταβάλλει άοκνες προσπάθειες για να διαστρεβλώσει σε εθνομηδενιστική κατεύθυνση την ελληνική Ιστορία – minor αλλά ταχύς.
O πρόεδρος του Επιμελητηρίου Κορινθίας κ. Παναγιώτης
Πιτσάκης, σε ανακοίνωσή του, δηλώνει ευχαριστημένος που οι Δήμοι
Λουτρακίου και Νεμέας πήραν την απόφαση να απαλλάξουν από τα τέλη τις
επιχειρήσεις τους και εύχεται σύντομα να ακολουθήσουν το ίδιο παράδειγμα
και οι υπόλοιποι δήμοι της Κορινθίας.
- Διαφήμιση -
Ακολουθεί η δήλωση του Προέδρου: Από την πρώτη στιγμή της πανδημίας, το Επιμελητήριο Κορινθίας, προσπάθησε με κάθε τρόπο, να βοηθήσει τις Κορινθιακές επιχειρήσεις, που ανέστειλαν με κυβερνητική εντολή την λειτουργία τους. Θεωρήσαμε ως ελάχιστη συνεισφορά, την απαλλαγή ΟΛΩΝ των επιχειρήσεων από τα δημοτικά τέλη και φόρους για όσο διάστημα διαρκέσει η κρίση. Ήρθαμε σε επαφή με όλους τους δήμους της Κορινθίας
και τους ζητήσαμε να απαλλάξουν από τα τέλη τις επιχειρήσεις, κάνοντας
χρήση του σχετικού νόμου και του άρθρου 37 της από 20-3-2020 ΠΝΠ. Με ιδιαίτερη χαρά διαπιστώνουμε ότι δήμοι της Κορινθίας, όπως ο δήμος Λουτρακίου-Περαχώρας-Αγίων Θεοδώρων και ο δήμος Νεμέας, αντιλήφθηκαν έγκαιρα το πρόβλημα και με αποφάσεις των δημοτικών τους συμβουλίων, προχώρησαν στην αυτονόητη και ΔΙΚΑΙΗ απόφαση, για την ανακούφιση των Κορίνθιων επιχειρηματιών. Το Επιμελητήριο Κορινθίας είναι ένας θεσμός που
στέκεται δίπλα στα μέλη του, αγωνιά με τις αγωνίες τους και προσδοκά
μαζί με τους συναδέλφους την αναγέννηση της Κορινθιακής οικονομίας.
Παλεύουμε καθημερινά για να σταθούν στα πόδια τους οι επιχειρηματίες,
έμποροι και επαγγελματίες και μαζί τους, σχεδιάζουμε την επόμενη ημέρα,
της ανάπτυξης, της ευημερίας και της προόδου. Ευχαριστούμε τους δήμους της Κορινθίας που
ανταποκρίθηκαν με τον καλύτερο τρόπο στο αίτημα μας και ελπίζουμε
σύντομα όλοι οι δήμοι να προχωρήσουν σε ίδιες με το Λουτράκι και την
Νεμέα αποφάσεις. Η Κορινθιακή αγορά θα σταθεί στα πόδια της και εμείς θα συνδράμουμε στο μέγιστο για αυτό.
Απολυμάνσεις σε όλες τις σχολικές μονάδες Δευτεροβάθμιας
Εκπαίδευσης πραγματοποιεί ο Δήμος Κορινθίων εν όψει της
επαναλειτουργίας των Γυμνασίων και των Λυκείων και την
επιστροφή των μαθητών στα σχολεία. Ανάλογες ενέργειες θα γίνουν και για
τις μονάδες Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης τις ημέρες που θα προηγηθούν της
επαναλειτουργίας τους.
Παράλληλα, ο Δήμος θέλοντας να διαφυλάξει την δημόσια υγεία, έχει ήδη
ξεκινήσει το πρόγραμμα καταπολέμησης κουνουπιών και τον καθαρισμό των
σημείων όπου καταγράφονται λιμνάζοντα ύδατα (Ξηριάς, Λέχαιο κοκ).
Αναφορικά με την λειτουργία του Δήμου :
– Η είσοδος του κοινού στις υπηρεσίες δεν επιτρέπεται. Η εξυπηρέτηση
γίνεται τηλεφωνικά, ηλεκτρονικά και κατόπιν ραντεβού εφόσον αυτό κριθεί
απαραίτητο.
– Η εκ περιτροπής και απομακρυσμένη εργασία των υπαλλήλων συνεχίζεται
– Από σήμερα Δευτέρα 4 Μαΐου 2020 λειτουργεί κανονικά για πληρωμές το ταμείο
της ΔΕΥΑ Κορίνθου.
Η
«εντελώς καινούργια σελίδα» την οποία μπορούν να γράψουν οι Έλληνες,
εάν ξεχάσουν την ιστορία τους, θα είναι μια σελίδα που δεν θα έχει πια
σχέση με το ιστορικό υποκείμενο, δεν θα έχει σχέση με την Ελλάδα. Η
ιδιοπροσωπία των Ελλήνων είναι μια ιστορική ιδιοπροσωπία, δηλαδή το
«βαρύ» στοιχείο το οποίο διαθέτουμε είναι ιστορικό βάθος. Η γλώσσα μας
και η ιστορία μας υπάρχει εδώ και μερικές χιλιάδες χρόνια, ενώ αντίθετα
πλέον είμαστε συρρικνωμένοι γεωγραφικά, συρρικνωμένοι πληθυσμιακά, θα
έλεγα συρρικνωμένοι και ως προς την τρέχουσα πολιτισμική παραγωγή μας.
Άρα, εκείνο το βασικό στοιχείο πάνω στο οποίο στεκόμαστε ως ταυτότητα
και ιδιοπροσωπία είναι το ιστορικό βάθος. Γι’ αυτό και όλες οι τρέχουσες ιδεολογικές αντιπαραθέσεις αφορούν κατ’ εξοχήν στο ζήτημα της ιστορικής συνέχειας. Και
αν όλα τα έθνη διαθέτουν ιστορία, η αυτοσυνειδησία τους δεν είναι πάντα
ιστορικού χαρακτήρα. Έτσι η αμερικανική ιδιοπροσωπία, επί παραδείγματι,
είναι συνδεδεμένη προνομιακά με την έννοια του συνόρου. Το
«νέο σύνορο» (The new frontier), ξεκίνησε από τις πρώτες αποικίες της
Ανατολικής Αμερικής, έφτασε στις μεσοδυτικές πολιτείες, ενσωμάτωσε τις
δυτικές, έφτασε και στο… Αφγανιστάν. Και καθόλου τυχαία η αμερικανική
εμμονή στον αποικισμό του διαστήματος! Σε ολόκληρη τη Δύση η ιστορική
συνείδηση είναι επεκτατική και στην Αμερική, που είναι δημιούργημα
αποικιακό, φτάνουμε στον υπέρτατο βαθμό της επεκτατικής ιδιοπροσωπίας,
δεν υπάρχει η έννοια της ρίζας. Στους Κινέζους διαπιστώνουμε το ακριβώς
αντίστροφο – στρέφονται προς τα μέσα, είναι η «αυτοκρατορία του
κέντρου». Γι΄ αυτό, παρότι όλοι οι λαοί διαθέτουν ιστορία, ακριβώς
γιατί κινδυνεύουμε να χάσουμε όλα τα άλλα, αγκιστρωνόμαστε στην
ιστορική μας συνείδηση. Οι Έλληνες είναι ένα ιστορικό έθνος, το οποίο
είχε δημιουργήσει «τα πάντα», και πια κινδυνεύει εξίσου να χάσει «τα
πάντα». Εάν χάσει και αυτή την ιστορική αίσθηση, αν υποστεί ένα συλλογικό «Αλτσχάιμερ», τότε δεν μπορεί να έχει καμία τύχη. Ιδιαίτερα
σε ότι αφορά στον νεώτερο ελληνισμό σύμφωνα με τον Νικόλαο Σβορώνο, «ο
αντιστασιακός χαρακτήρας… διέπει ολόκληρη τη νεοελληνική ιστορία: ο
ελληνισμός ανήκει στην κατηγορία των μικρών λαών που κινούνται στην
περιφέρεια του νεότερου κόσμου και που η σταδιακή ανάπτυξη της εθνικής
τους συνείδησης και η συγκρότησή τους σε καινούργια έθνη συντελείται
μέσα στην πάλη εναντίον υπερεθνικών αυτοκρατοριών στην αρχή, εναντίον
υπερεθνικών ιμπεριαλιστικών οικονομικοκοινωνικών συγκροτημάτων, στα
νεώτερα χρόνια»1. Και ο συμπατριώτης του, Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, γράφει σχετικά με την τελευταία ανολοκλήρωτη ποιητική του σύνθεση τον «Φωτεινό»:
Διατρέχων
την νεωτέραν Ελληνικήν Ιστορίαν από της πτώσεως της βυζαντινής
αυτοκρατορίας μέχρι της εθνικής ημών αποκαταστάσεως, παρατήρησα ότι αι
εποχαί άπασαι συγχωνεύονται, ότι τα διαστήματα εκλείπουσι και ότι η
χρονολογία αποβαίνει περιττή. Η σελίς αυτή της Ελληνικής Ιστορίας η
περιλαμβάνουσα τετρακοσίων ετών παθήματα και ελπίδες, σύγκειται έκ μιας
μόνης περιόδου, βουστροφηδόν γεγραμμένης, εν ή η έννοια άρχεται από του
τέλους πάσης γραμμής, αναπτύσσεται βαίνουσα από την αρχήν και από της
αρχής χωρεί πάλιν προς το τέλος…2
«Βουστροφηδόν» λοιπόν η ιστορία μας στρέφεται γύρω από το ίδιο ζήτημα. Τι πρόκειται όμως να συμβεί αν απολέσουμε ή υποβαθμίσουμε αυτή την ιστορική συνείδηση; Πριν μερικά χρόνια3, βρέθηκα στον αντίποδα των τοποθετήσεων του Στέλιου Ράμφου και της Ελένης Αρβελέρ, οι οποίοι, απελπισμένοι από τη σημερινή πραγματικότητα του ελληνισμού και του κράτους μας, μας καλούν να γράψουμε μια εντελώς «καινούρια σελίδα» εγκαταλείποντας το ιστορικό μας βάθος και την ιστορική μας μνήμη. Η
Αρβελέρ εναποθέτει τις ελπίδες της σε μια νεολαία που αγνοεί την
ιστορία και ως εκ τούτου αποτελεί μια «λευκή σελίδα» που μπορεί να
ξεκινήσει από την αρχή, ενώ ο Ράμφος μας καλεί «να κόψουμε δρόμο, προς
τη Δύση», και επειδή μας εμποδίζει το ιστορικό βάθος και κατ’ εξοχήν η
ορθοδοξία, θα πρέπει να ξεκόψουμε οριστικά από αυτό. Δηλαδή tabula rasa,
λευκό χαρτί. Ωστόσο διαπράττουν ένα βαρύτατο ιστορικό σφάλμα, η
Ελλάδα δεν καθυστέρησε σε πολλούς τομείς της υλικής παραγωγής, και όχι
μόνο, επειδή ήταν ορθόδοξη, αλλά καθυστέρησε επειδή ήταν κατεχόμενη. Εάν
ξεχάσει κανείς ότι η υπεροχή της Δύσης έχει πίσω της αρκετούς αιώνες
αποικιοκρατίας, τότε δεν μπορεί να συναγάγει αυθεντικά ιστορικά
συμπεράσματα, διότι ο πλούτος που έχει συσσωρευθεί στη Δύση
αποσπάστηκε από όλο τον υπόλοιπο πλανήτη. Αντιθέτως, τα Βαλκάνια
απομυζούνταν και από τη Δύση και από την Ανατολή. Είναι θαύμα ότι έχουμε
και αυτό το επίπεδο. Εμείς γνωρίσαμε αποικιοκρατία, λεηλασίες,
καταστροφές μετά το 1200, σχεδόν αδιάκοπα και
Η Κορινθιακή Λέσχη Οινοφίλων προσαρμοζόμενη στις ειδικές
συνθήκες εγκλεισμού μας λόγω κορονοιού και στα πλαίσια του
εκπαιδευτικού ρόλου και της κοινωνικής της προσφοράς, διοργανώνει
ζωντανές διαδικτυακές παρουσιάσεις οινικού περιεχομένου .
Προσκαλεί τα μέλη της και όλο το οινόφιλο κοινό, στην
ΔΩΡΕΑΝ παρακολούθηση της παρουσίασης με θέμα <Νεμέα/αγιωργήτικο:
διαχρονικές αξίες με λαμπρό μέλλον>, που θα γίνει την ΤΡΙΤΗ 5 Μαίου
και ώρα 6.30μμ.
Την παρουσίαση θα φιλοξενήσει στην εκπαιδευτική της πλατφόρμα η OINOART των οινό-φίλων Κυπρίων .
Η εγγραφή σας για την παρακολούθηση της παρουσίασης γίνεται με δύο τρόπους:
Όλοι θα έχουν αντιληφθεί την πραγματική και μεγάλη αξία της τοπικής
αγοράς μας μετά το αναγκαστικό κλείσιμο της , λόγω των προληπτικών
κυβερνητικών μέτρων για την μη εξάπλωση του ιού . Το να μπορείς να εξυπηρετήσεις τις ανάγκες σου στην “πόρτα σου” και
οχι να χρειαστεί , μπορείς…δεν μπορείς…να μεταβείς σε άλλη πόλη, για να
αγοράσεις αυτό που θες . Για να μπορεί όμως ο καθένας …να βρίσκει την πόρτα ανοιχτή του κάθε
τοπικού καταστήματος μέλους μας , θα πρέπει να το προτιμά με τις αγορές
του ώστε να μπορέσει να συντηρηθεί και να βελτιώνει το εμπόρευμα του ,
γιατί αλλιώς ίσως την “επόμενη φορά” που θα χρειαστεί κάτι… απο αυτό το
κατάστημα να μην… βρεί την πόρτα του ανοιχτή και τότε μπορεί …δε μπορεί
αναγκαστικά θα χρειαστεί να μεταβεί σε άλλη πόλη για την αγορά του , ενω
…”πρίν “είχε την δυνατότητα αυτό που χρειάζονταν …να το αγοράσει στην ”
πόρτα ” του αλλά …δεν προτίμησε το κατάστημα . Η “καρδιά” ενός τόπου …είναι η αγορά του ! Οσο ποιό δυνατά …”χτυπά” αυτή η καρδιά …τόσο ποιό ζωντανή είναι και η πόλη μας ! Είδατε όλοι σας …εδώ και 1,5 μήνα …την εικόνα της πόλης μας με την αγορά της …κλειστή ! Ως Σύλλογος καλούμε την την τοπική κοινωνία να δείξει την ΕΜΠΡΑΚΤΗ
και ΕΝΕΡΓΗ ΣΤΗΡΙΞΗ των καταστημάτων των ΜΕΛΩΝ μας σε ΟΛΟΥΣ τους κλάδους
απασχόλησης , όσο σταδιακά θα επέρχεται η λειτουργία του κάθε κλάδου
απασχόλησης ,ανάλογα με τον ρυθμό της άρσης των μέτρων . Με την έλευση της “επόμενης μέρας” για την επανεκκίνηση της τοπικής
αγοράς , της τοπικής οικονομίας , σε κάθε τομέα απασχόλησης σταδιακά , η
ενεργή στήριξη της τοπικής κοινωνίας είναι βασικός παράγοντας , για να
μπορέσουν να ξεπεραστούν απο κάθε κατάστημα ΜΕΛΟΣ μας , οσο το δυνατόν
μεγαλύτερο βαθμό , οι αρνητικές συνέπειες του αναγκαστικού κλεισίματος ,
του συνόλου σχεδόν της επαγγελματικής δραστηριότητας στην πόλη μας . Η ενίσχυση της τοπικής αγοράς είναι υπόθεση ΟΛΩΝ μας . Τα καταστήματα ΜΕΛΗ μας σε ΚΑΘΕ ΤΟΜΕΑ επαγγελματικής απασχόλησης στη
πόλη κάνουν το καλύτερο δυνατό για την παροχή ποιοτικής εξυπηρέτησης και
κάλυψης των αναγκών του καταναλωτικού κοινού σε όλους τους τομείς (
εστίαση, εμπόριο , παροχή υπηρεσιών , τεχνικοί ) με τον καλύτερο δυνατό
τρόπο . Η στήριξη της τοπικής αγοράς , εξαρτάται και απο ΕΣΕΝΑ !
Εξαρτάται …απο ΟΛΟΥΣ μας ! Σας καλούμε να ΠΡΟΤΙΜΑΤΕ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΔΩΡΩΝ ! ΣΤΗΡΙΖΕΤΕ ΚΑΙ ΠΡΟΤΙΜΑΤΕ
ΤΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ ΜΕΛΗ ΜΑΣ
ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΟΜΕΙΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ !
Το Μουσείο της Ισθμίας βρίσκεται στον
οικισμό της Κυρά Βρύσης Ισθμίας που ανήκει χωροταξικά στον Δήμο
Λουτρακίου-Περαχώρας-Αγίων Θεοδώρων της Περιφερειακής Ενότητας
Κορινθίας. Έχει κατασκευαστεί δίπλα στον Αρχαιολογικό χώρο του πανελλήνιου ιερού
του Ποσειδώνα. Κτίστηκε την δεκαετία του 1970 από τον αρχιτέκτονα Παύλο
Μυλωνά και άνοιξε πρώτη φορά για το κοινό το 1978. Μεταξύ των ετών
2005-2007 με χρηματοδότηση από το Γ΄ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης,
πραγματοποιήθηκε επανέκθεση του Μουσείου Ισθμίας από την αρμόδια εφορεία
αρχαιοτήτων (τότε ΛΖ ΕΠΚΑ). Στον προθάλαμο του Μουσείου εκτίθενται μεμονωμένα ευρήματα, γλυπτά,
επινίκιες στήλες και τμήμα της σίμης του ναού του 4ου αι. π.Χ. Επίσης
στον βόρειο τοίχο εκτίθενται φωτογραφίες σημαντικών αρχαιολογικών θέσεων
(Ράχη Μπόσκα, Γωνιά, Κόρφος, Κρώμνα) και μνημείων (Βασιλική Κεγχρεών,
Εξαμίλιο Τείχος, θαλαμοειδής τάφος Κεγχρεών) από την ευρύτερη περιοχή
της Ισθμίας. Επίσης εκτίθεται εποπτικό υλικό σχετικό με την ιστορία της
περιοχής της Ισθμίας και τις ανασκαφές. Η κυρίως αίθουσα χωρίζεται σε 2 ενότητες αυτήν του ιερού και της
ευρύτερης περιοχής και αυτή του λιμανιού των Κεγχρεών όπου και
εκτίθενται τμήματα από τα μοναδικά υαλοθετήματα.
Η ενότητα του Ιερού και της ευρύτερης περιοχής επιμερίζεται στις κάτωθι υποενότητες: • Υποενότητα Αναθημάτων: Εκτίθενται ειδώλια, αγγεία, τμήματα χάλκινων
τριπόδων, πανοπλίες κ.α. ευρήματα που είχαν προσφερθεί ως αναθήματα
στον θεό Ποσειδώνα. • Υποενότητα αρχιτεκτονικής του Ναού: Εκτίθενται τμήματα της
κεράμωσης και των τοιχογραφιών του Αρχαϊκού ναού, μαρμάρινος κορμός
Αμφιτρίτης από το λατρευτικό σύνταγμα του ναού της Ρωμαϊκής περιόδου,
περίτεχνο μαρμάρινο περιρραντήριο του 7ου αι. π.Χ. • Υποενότητα Ίσθμιων Αγώνων: Εκτίθενται ευρήματα που αφορούν στα
αγωνίσματα των Ισθμίων αγώνων (αλτήρες, σιδερένιος δίσκος, στλεγγίδες,
τμήμα τροχού άρματος κ.α.). • Υποενότητα Παλαιμονίου: Εκτίθενται με χρονολογική αλληλουχία
ευρήματα των διαφόρων φάσεων λατρείας του Παλαίμονα-Μελικέρτη που
λατρευόταν στα Ίσθμια μαζί με τον θεό Ποσειδώνα. • Υποενότητα Θεάτρου και λατρευτικών Σπηλαίων: Εκτίθεται εποπτικό
υλικό σχετικό με τις φάσεις κατασκευής και λειτουργίας του αρχαίου
θεάτρου-ωδείου του ιερού της Ισθμίας και ευρήματα από το εσωτερικό
λατρευτικού σπηλαίου του 4ου αι. π.Χ. • Υποενότητα εμπορίου. Εκτίθενται εμπορικοί αμφορείς από την κλασική
έως και τη βυζαντινή περίοδο από διάφορες θέσεις της περιοχής της
Ισθμίας που συνοδεύονται με εποπτικό υλικό σχετικό με το εμπόριο και τον
αρχαίο Δίολκο. • Υποενότητα οικισμού Ράχης: Εκτίθενται ευρήματα από τον ελληνιστικό
οικισμό της Ράχης που ανασκάφηκε στην κορυφή του λόφου που βρίσκεται
αμέσως νότια του αρχαιολογικού χώρου. • Υποενότητα άλλων ιερών: Εκτίθενται ευρήματα που αποδίδονται σε άλλα
μικρότερα ιερά (Δήμητρας και Κόρης, Διονύσου κ.α.) που βρίσκονταν στο
ευρύτερο περιβάλλον του ναού του Ποσειδώνα στο ίδιο ιερό άλσος της
Ισθμίας. • Υποενότητα Νεκροταφείων: Εκτίθενται ευρήματα από προϊστορικά
(Καλαμάκι, Γωνιά, Αλμυρή) και αρχαικά-κλασικά (Εξαμίλια, Κυρά Βρύση,
Περδικαριά, Ποσειδωνία) νεκροταφεία της περιοχής της Ισθμίας. Στην ίδια
ενότητα εντάσσεται και προθήκη με ευρήματα από ένα παρώδιο ηρώο (West
Foundation) 2χλμ δυτικά του Ιερού. • Υποενότητα Εξαμίλιου Τείχους: Εκτίθενται ευρήματα από τις ανασκαφές
του διίσθμιου Εξαμίλιου Τείχους, συνοδευόμενα από σχετικό εποπτικό
υλικό. • Υποενότητα Ρωμαϊκών Λουτρών: Εκτίθεται εποπτικό υλικό που αφορά στα
πολυτελή ρωμαϊκά λουτρά που πιθανά ήταν προσφορά του Ηρώδη του Αττικού
στο ιερό της Ισθμίας. Στην ενότητα του λιμανιού των Κεγχρεών που βρίσκεται στο δυτικό άκρο
της αίθουσας, εκτίθενται ευρήματα από τις εν μέρει υποθαλάσσιες έρευνες
στους δύο μόλους του αρχαίου λιμανιού και από το ρωμαϊκή νεκρόπολη της
Ράχης Κουτσογκίλλα που βρίσκεται αμέσως βόρεια του λιμανιού.
Μία μοναδική εμπειρία κατάνυξης και αρχιτεκτονικής σε περιμένει στο
ανατολικό και απόκρημνο μέρος του βράχου με το μεσαιωνικό όνομα
Πολυφέγγους, το λεγόμενο «βουνό της Παναγίας» όπως το ονομάζουν οι
ντόπιοι, στην είσοδο της Νεμέας. Εκεί θα βρεις την Παναγιά του βράχου,
ερείπια μίας παλιάς εκκλησίας χτισμένη κυριολεκτικά μέσα στο σπήλαιο.
Στο νότιο τμήμα του βράχου θα δεις επίσης έναν μοναδικό μεσαιωνικό
οικισμό, τα απομεινάρια του οποίου μαρτυρούν ότι τα σπίτια είχαν χτιστεί
εφαπτόμενα το ένα στο άλλο, ενώ στη ρίζα του βράχου υπάρχει δεξαμενή
νερού προφανώς για την ύδρευση του οικισμού. Στην κορυφή του Πολυφέγγους
υπάρχουν επίσης ερείπια ογκώδους τείχους με πολεμίστρες! πρόκειται για
το μικρό φρούριο του Πολυφέγγους που έλεγχε την στενή είσοδο προς την
Νεμέα. Στον κατάλογο των φρουρίων του Πριγκηπάτου Μορεώς, του 1377,
αναφέρεται ως «Santo Georgio de Polifengno» ενώ σε κείμενα της
Τουρκοκρατίας αναφέρεται με το όνομα Άγιος Γεώργιος, που ήταν η τότε
ονομασία της Νεμέας.
Τα ερείπια της παλιάς εκκλησίας της Παναγιάς του Βράχου, μέσα στο
σπήλαιο είναι ένα εντυπωσιακό θέαμα που πρέπει οπωσδήποτε να δεις από
κοντά. Πρόκειται για το καθολικό της παλιάς μονής, το οποίο καλύπτει το ¼
του μήκους του κοιλώματος του σπηλαίου.
Σε βραχώδη τοίχο του ερειπωμένου ναού σώζονται ως σήμερα τοιχογραφίες
άριστης τέχνης που θεωρούνται ότι είναι του 11ου ή 12ου αιώνα. Από αυτές
ξεχωρίζουν η εικόνα της Υπαπαντής και του Αγίου Γεωργίου. Κάποιοι
υποστηρίζουν ότι πρόκειται για την τοποθεσία της έδρας της Επισκοπή
Πολυφέγγους που αναφέρεται από το 1292 έως το 1458, οπότε το κάστρο
κυριεύθηκε από τον Μωάμεθ τον Πορθητή. Τότε άρχισε και η παρακμής της με
την οριστική παύση της το 1608.
Χειρόγραφο του Γάλλου Pouqueville (1730) αναφέρει ότι το Πολυφέγγος δεν
είναι παρά «ένας ψηλός βράχος με 36 εκκλησίες, 60 σπηλιές και μια
στέρνα», πιθανόν ως εκκλησίες να χαρακτηρίζει τα ασκητήρια των μοναχών.
Η μεταβυζαντινή μονή της Παναγίας του Βράχου χτίστηκε μετά την
καταστροφή του οικισμού του Πολυφέγγους και βρίσκεται σφηνωμένη στην
ανατολική και εντελώς κάθετη πλευρά του μονολιθικού βράχου της
Πολυφέγγους. Η τοπική παράδοση για τη δημιουργία της αναφέρει ότι στο
σημείο όπου χτίστηκε έπεσε ένα μικρό αγόρι ο Λεόντιος, ο οποίος αργότερα
βρέθηκε σώος και αβλαβής. Εκεί που βρέθηκε ο μικρός, χτίστηκε το
καθολικό της Μονής. Πότε ακριβώς χτίστηκε όμως δεν γνωρίζουμε καθώς τα
αρχεία κάηκαν από Τουρκαλβανούς το 1770. Σώθηκαν μόνο οι εικόνες του
τέμπλου, κάποια ιερά σκεύη και η ορειχάλκινη κυκλική σφραγίδα της Μονής.
Η σφραγίδα εικονίζει την Παναγιά να κρατά στην αγκαλιά της τον Ιησού
και την επιγραφή «Μοναστήρι Παναγιάς Πολυφέγγους του Βράχου 1633».
Επίσης μνημονεύεται σε Ενετικά έγγραφα του 1698. Η Παναγία του Βράχου γνώρισε μεγάλες δόξες από τις αρχές του 19ου αι.
μέχρι και την εποχή του Καποδίστρια, ενώ κατά τη διάρκεια της
Επανάστασης προσέφερε σημαντικές υπηρεσίες στον Αγώνα.
Η Μονή απέχει από τη Νεμέα μόλις ένα χιλιόμετρο. Ο δρόμος μας φέρνει στη
λιθόκτιστη, τοξωτή είσοδο, από την οποία μπαίνουμε στην στενή αυλή,
έχοντας πάντα «δίπλα» μας το βράχο. Δεξιά και αρκετά ψηλά βρίσκονται τα
κελιά και το Καθολικό της Μονής, ενώ στην άκρη της αυλής υπάρχει ένα
ημιερειπωμένο, διώροφο κτίσμα. Στον τοίχο του, προς τον γκρεμό υπάρχουν
πολεμίστρες. Κοντά στην είσοδο η πέτρινη σκάλα με τα 70 σκαλοπάτια της
και τις πολλές στροφές, ανεβαίνει κατακόρυφα το βράχο και καταλήγει σε
μικρό πλακόστρωτο εξώστη, εδώ προστατευόμαστε από τείχος, κι αυτό με
πολεμίστρες. Στο μέσο του υψώνεται πετρόκτιστο αψιδωτό κωδωνοστάσιο.
Στην άλλη άκρη του εξώστη υπάρχει ο ναΐσκος της Παναγίας. Στην εξωτερική
όψη της τρίπλευρης κόγχης του ναού υπάρχει θωράκιο με διακοσμητικά
σχέδια βυζαντινής τεχνοτροπίας. Γενικά σε διάφορα σημεία παρατηρούνται
βυζαντινής τέχνης διακοσμητικά, οδηγώντας μας σε συμπέρασμα ότι
προέρχονται από την παλιά Μονή.
Του Γιώργου Καραμπελιά Το
παρασιτικό μοντέλο ανάπτυξης και ένταξης στην παγκόσμια οικονομία και
κοινωνία που ακολουθούσε η Ελλάδα, την οδήγησε στα βράχια από τη δεκαετία του 2010 μετά την πρώτη μεγάλη κρίση της παγκοσμιοποίησης ενώ και μπροστά στην κρίση του κορωνοϊού κατέδειξε τη γύμνια μιας οικονομίας που στηρίζεται στην τουριστική μονοκαλλιέργεια.
Η δε απάντηση σε αυτή τη σαρωτική και εκθεμελειωτική κρίση μιας
ολόκληρης δεκαετίας θέτει και πάλι επιτακτικά όχι απλώς ένα ζήτημα
μοντέλου ανάπτυξης –με μια περιγραφική και στενά οικονομική έννοια– αλλά
αφορά και κινητοποιεί την κατεύθυνση της κοινωνίας μας με μια βαθύτερη
και ουσιαστικότερη έννοια. Όλοι οι λαοί, ιδιαίτερα οι
εκτός Δύσεως που κατόρθωσαν να αντιμετωπίσουν θετικά και δημιουργικά το
σοκ της παγκοσμιοποίησης, όπως η Κίνα, η Ιαπωνία, η Νότιος Κορέα,
στηρίχτηκαν σε αυτό που αποκαλούμε εδώ «εκσυγχρονισμό της παράδοσης».
Δηλαδή στήριξαν τον εκσυγχρονισμό τους στη δικιά τους παράδοση,
εντάσσοντας τα επείσακτα από τη Δύση στοιχεία, της βιομηχανίας, της
τεχνολογίας, της επιστήμης σε αυτήν.
Απαιτείται
δηλαδή ένα νέο μοντέλο παραγωγής και κοινωνικής αναπαραγωγής, που
αποκαλούμε «εκσυγχρονισμό της παράδοσης», δηλαδή να στηριχθείς στην
παράδοσή σου ώστε να έχεις ρεαλιστικές προτάσεις για το σήμερα. … Ο Σολωμός
πήρε το δημοτικό τραγούδι και γράφει πως, πρέπει να γράψουμε σήμερα
σύμφωνα με τη προσωπική μας άποψη, πατώντας πάνω σε αυτό, και όχι
μαϊμουδίζοντάς το: «Η κλέφτικη ποίησι είναι όμορφη και ενδιαφέρουσα
καθώς μ’ αυτήν παράστησαν ανεπιτήδευτα ο Κλέφτες τη ζωή τους, τις ιδέες
τους και τα αισθήματά τους. Δεν έχει το ίδιο ενδιαφέρον στο δικό μας
στόμα. Το έθνος ζητά από μας το θησαυρό της δικής μας διανοίας, της
ατομικής, ντυμένον εθνικά»[1].Ο Σεφέρης,
αναφωνεί «γυρίσαμε διψασμένοι από τη Δύση» και «ανακαλύπτει» τον
συγγραφέα Μακρυγιάννη και τον ζωγράφο Θεόφιλο. Θα πρέπει να κάνεις
σύγχρονη τη δική σου παράδοση, και όχι αυτή να μένει απλώς προσκολλημένη
στο παρελθόν, αγκιστρωμένη μόνο στην Εκκλησία και στους λαϊκούς χορούς –
πολύ καλά κάνουμε, αλλά δεν αρκούν. Διότι από την άλλη πλευρά, το σύγχρονο έχει καταντήσει να εισάγεις τα πάντα, και προϊόντα και ιδέες.
Και
όμως, ό,τι καινούργιο και σπουδαίο παρουσιάσαμε στην ιστορία μας
στηριζόταν σε αυτή την αρχή, τον εκσυγχρονισμό της παράδοσης. Εκεί
εντάσσεται και το θέμα της σχέσης ατόμου και συλλογικότητας. Οι Αρχαίοι
Έλληνες θεωρούσαν ότι η σύνθεση ατόμου και συλλογικότητας είναι ο
πολίτης. Ο πολίτης δεν είναι άτομο. Για τον
Αριστοτέλη, είναι ο άνθρωπος που βρίσκεται μέσα στην κοινότητα. Και στην
ίδια παράδοση συνέχισε αργότερα η Ορθοδοξία με την ανάδειξη του
Προσώπου. Αντίθετα, ο άνθρωπος που γίνεται «αποκλειστικά» άτομο παύει να
είναι άνθρωπος. Η ανθρωποποίηση προϋποθέτει τη συλλογικότητα, από τη
στιγμή που γεννιέται το μικρό παιδί. Η κοινότητα διαμορφώνει τον άνθρωπο
ως ατομικότητα και συλλογικότητα ταυτόχρονα. Αυτό αποκαλούμε πρόσωπο
στην παράδοσή μας. Όλα αυτά τα στοιχεία, τα έχουν και άλλοι λαοί. Ωστόσο
ο κάθε λαός πρέπει να επιλέξει τον δρόμο που τον συνδέει συγκεκριμένα
με τη δική του παράδοση. Βεβαίως και θα εισαγάγεις και πράγματα, όμως θα
πρέπει να έχουμε δημιουργήσει και κάτι, να μην είμαστε ο «κύριος
εισαγόμενος»! Πρόκειται για ένα ζήτημα που συχνά παρανοείται. Και
όμως η ίδια η παράδοση χτίζεται πάντοτε μέσα από τον «εκσυγχρονισμό» του
ίδιου του παρελθόντος της! Το δημοτικό τραγούδι πάτησε πάνω στο ακριτικό, και το ρεμπέτικο πάνω στο δημοτικό και το λαϊκό. Ο Παπαδιαμάντης,
όταν έγραφε τη Φόνισσα ή τους Εμπόρους των Εθνών, ο Σολωμός όταν έγραφε
τους «Ελευθέρους Πολιορκημένους», ο Ελύτης όταν έγραφε το « Άξιον Εστί»
ο Θεοδωράκης τον «Επιτάφιο», και ο Σκαλκώτας τα έργα του, μάλλον
“εκσυγχρόνιζαν” την παράδοση μας, δηλαδή πατούσαν πάνω σε αυτή για να
οικοδομήσουν κάτι σύγχρονο. Αν πιστεύεις αντίθετα ότι αρκεί η παράδοσή
μας ως έχει τότε είσαι καταδικασμένος να εισαγάγεις τα περισσότερα από έξω και ταυτόχρονα να μουμιοποιείς την παράδοση.
Ο Άγιος Πέτρος κατάγονταν από την Κωνσταντινούπολη και
γεννήθηκε περί τα μέσα του 9ου αιώνα μ.Χ. Οι γονείς του διακρίνονταν όχι
μόνο κατά τον επίγειο πλούτο τους, αλλά και στην ευσέβεια και στη
φιλανθρωπία. Τα ονόματά τους δεν είναι γνωστά.
Γνωρίζουμε μόνο ότι σε ατμόσφαιρα αρετής και σωφροσύνης, αγάπης και
ελεημοσύνης, ευλάβειας και ευσέβειας, εξέθρεψαν με παιδεία και νουθεσία
Κυρίου τα πέντε τέκνα τους: Παύλο, Διονύσιο, Πέτρο, Πλάτωνα και την
θυγατέρα τους. Γονείς και τέκνα με ένθεο ζήλο επιλέγουν την άσκηση της μοναχικής
ζωής και αποσύρονται σε μονή. Εκεί ο Πέτρος, από νεαρή ηλικία,
απερίσπαστος από κοσμικές ή άλλες φροντίδες, αφοσιώνεται με όλες του τις
δυνάμεις στην άσκηση και τον αγώνα της αρετής. Αναδεικνύεται ο αυστηρός
ασκητής της ερήμου, κοσμούμενος με τις αρετές της ταπεινοφροσύνης, της
σωφροσύνης, της φιλαλήθειας, της συμπάθειας, της φιλανθρωπίας, της
υπομονής, της εγκράτειας, της προσευχής. Μελετά την Αγία Γραφή και τους
Πατέρες, αλλά και τη θυραθεν σοφία, την αρχαία ελληνική γραμματολογία,
έχοντας ως πρότυπο τον Μέγα Φώτιο, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Αφού έμαθε τις αρετές του Αγίου Πέτρου, ο Πατριάρχης
Κωνσταντινουπόλεως Νικόλαος ο Μυστικός (βλέπε 16 Μαΐου), άνδρας
προικισμένος με σοφία, ικανότητα, διορατικότητα και αποφασιστικότητα,
επιθυμούσε διακαώς να αναβιβάσει τον Άγιο στο αξίωμα της αρχιεροσύνης
και τον κάλεσε προκειμένου να πληρώσει τη χηρεύουσα Μητρόπολη Κορίνθου.
Ο Άγιος Πέτρος διστάζει να ανταλλάξει την αγαπητή του ειρηνική ζωή με
την τύρβη του κόσμου. Με μετριοφροσύνη αποποιείται την τιμή, ευχαριστεί
και αρνείται. Ο Πατριάρχης τότε στρέφεται προς τον αδελφό του Αγίου,
Παύλο (τιμάται 27 Μαρτίου), τον οποίο καθιστά Μητροπολίτη Κορίνθου. Αλλά
και δεν παύει να προσπαθεί να πείσει τον Πέτρο να αποδεχθεί την
αρχιεροσύνη. Ένεκα τούτο και για να μην πικραίνει τον Πατριάρχη, ο Άγιος
αποφασίζει να κατέλθει στην Κόρινθο, τον θρόνο της οποίας κοσμούσε ο
αδελφός του Παύλος, για να εφησυχάσει κοντά του. Όταν χήρεψε η Επισκοπή Άργους, η οποία εξαρτιόταν από την Μητρόπολη
Κορίνθου, Αργείοι και Ναυπλιείς απευθύνονται προς τον Επίσκοπο Παύλο
ζητώντας επίμονα ως Επίσκοπο της περιοχής τους τον Άγιο Πέτρο. Ο Άγιος
κάμπτεται και αποδέχεται τη θέση του Επισκόπου Άργους. Ως Επίσκοπος αναδεικνύεται τύπος των πιστών σε όλα.
Δίδασκε αδιάλειπτα με τα λόγια και τα έργα, στήριζε τους κλονιζόμενους,
έτρεφε τους πεινώντες, θεράπευε τους πάσχοντες, εξαγόραζε αιχμαλώτους
των Σαρακηνών. Όλοι φωτίζονται από το φως της αλήθειας και το άγιο
παράδειγμά του. Ο Δωρεοδότης Θεός επιβραβεύει τις αρετές του Αγίου και
απαντά στις δεήσεις υπέρ του ποιμνίου του, χαρίζοντας πλούσιες τις
ευλογίες Του. Χάρη στην επέμβαση και τις προσευχές του Αγίου,
επιτελούνται θαύματα. Ως άλλος προφήτης Ηλίας τρέφει σε καιρό λιμού τους
κατοίκους της περιοχής με λίγο αλεύρι. Λυτρώνει με την επίμονη προσευχή
του νεαρή αιχμάλωτη των Σαρακηνών. Θεραπεύει γυναίκα δαιμονισμένη. Ακόμη ο Άγιος, πολυμαθής και σοφός, είναι ο παιδευτικός και ευφράδης διδάσκαλος. Τούτο μαρτυρούν οι διασωθέντες επτά λόγοι του. Επί τρεις ημέρες η γλυκιά φωνή του Αγίου Πέτρου νουθετεί από το
κρεβάτι τα τέκνα του και τα ευλογεί. Με την προσευχή και το σημείο του
Σταυρού κοιμήθηκε με ειρήνη περί το 925 μ.Χ. Το πρόσωπό του φαινόταν ως
να ζούσε και να κοιμόταν, φωτισμένο με φως. Ιερείς και πλήθος λαού, με
συγκίνηση και ευλάβεια, ενταφιάζουν το ιερό λείψανο στην αριστερή πλευρά
του ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Τα τίμια λείψανά του γίνονται
πρόξενα πολλών θαυμάτων. Όμως, στις 21 Ιανουαρίου του 1421 μ.Χ., ο
Λατίνος Επίσκοπος Σιγουντονάνης άρπαξε το ιερό σκήνωμα, για να το
μεταφέρει στη Ρώμη. Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)Ἦχος γ’. Θείας πίστεως. Πέτρα ἄρρηκτος, τῆς Ἐκκλησίας, ποιμὴν ἄριστος, πόλεως Ἄργους,
ἀνεδείχθης Ἱεράρχα πανεύφημε. Ὡς οὒν πιστὸς οἰκονόμος τῆς χάριτος,
παντοίων νόσων ἠμᾶς ἐλευθέρωσαν, Πέτρε Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν
αἰτούμενος, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος. πηγή: saint.gr
